07-11-11
... de botten van "Louise"...
Naar aanleiding van de bottines van bij "Louise" kwam de herinnering weer bij me op van de tijd toen mijn kinderen klein waren en ik het helemaal niet breed had.
Er waren maanden, waarvan ik de laatste week moest proberen uit te zingen met 50 frank.
Met een gezin van vier helemaal geen lach.
En ik vond het ook verschrikkelijk dat ik vaak tegen de kinderen moest zeggen: nee, dat kunnen we niet kopen.
Maar ik had het geluk dat ik begripvolle kinderen had. Vooral mijn zoon kon het, hoe klein hij ook was, wel snappen. Ook al stak het zijn ogen wel eens uit dat zijn vriendje uit de buurt vaak alle nieuwe snufjes had en hij niet.
Maar ik vertelde het ventje hoe de vork in de steel zat. En dat zijn vriendje later wel een keer moeilijkheden zou krijgen als hij zelf alles moest bekostigen en niet geleerd had, dat hem niet alles zomaar in de schoot geworpen wordt.
Mijn zoon is ondertussen een volwassen man, heel gewetensvol en met veel verantwoordelijkheidszin, die nu zelf voor een huishouden staat en soms praten we er wel eens over en dan geeft hij me te kennen dat hij inderdaad niet alle materiële dingen kreeg die hij graag had gehad, maar dat hij wel een hele grote dosis liefde heeft gekregen.
En dat warmt mijn hart een beetje...
11:44 Gepost door Coco | Commentaren (0)
Post een commentaar