COCO's MIJMERINGEN

Een mens heeft op elk moment in zijn leven de keuze tussen waarachtigheid en leugenachtigheid. 

Hoe verleidelijk is het om je eigen leugens voor jezelf als eerlijkheid te verantwoorden. 

Wat doet iemand in een fractie van een seconde besluiten voor het verkeerde te kiezen in plaats van voor het goede? 

Coco Chanel, de beroemde franse modeontwerpster, was tijdens de Tweede Wereldoorlog een spionne voor de nazi's. Dat schrijft de Amerikaanse journaliste Hal Vaughan in een nieuwe biografie over Chanel. Vaughan baseert zich naar eigen zeggen op omvangrijke Franse, Engelse, Duitse en Amerikaanse archieven.

Het boek is getiteld: 'Sleeping with the enemy, Coco Chanel's secret war'. Het stelt dat de 57-jarige Chanel in 1940 gerekruteerd werd door de Abwehr, de Duitse inlichtingendienst. Ze werd agente F-7124, codenaam Westminster.

 In opdracht van de Abwehr trok Chanel in augustus 1941 op missie naar Spanje met een tweede agent, met als doel nieuwe spionnen te rekruteren. In ruil, zo schrijft Vaughan, wilde ze de bevrijding bekomen van een neef die gevangen zat in een Duits kamp.

Volgens het boek werd de modeontwerpster verliefd op de Duitse nazi-officier Hans Gunther von Dincklage, met wie ze lange tijd een relatie onderhield. Het is dankzij hem dat Chanel tijdens de bezetting op de zevende verdieping van het Ritz kon wonen in Parijs. Het luxehotel werd in die tijd regelmatig bezocht door topnazi's als Hermann Goering en Joseph Goebbels.

In 1944 zou Chanel nog naar Madrid teruggekeerd zijn, waar ze belangrijke sommen geld ontving uit handen van een Gestapo-officier.

De in 1971 overleden Chanel heeft zelf steeds ontkend dat ze zou hebben samengewerkt met de nazi's. (belga/sps)

Les rêves peuvent être beaux et dangereux.

Parfois même plus beaux à cause du danger.

... schrijven over Chanel N°19 dat kortelings in een nieuwe versie op de markt komt, dat Chanel n°19 Poudre zal heten, en dat ik wel eens zou willen uitproberen maar dat veel te duur is voor mijn portemonnaie...

... schrijven over het weer dat iedereen parten speelt, waar iedereen over loopt te zaniken, waar iedereen het van op zijn heupen krijgt, maar waar niemand wat aan kan veranderen...

 ...  schrijven over de snelheidsbeperkingen waaraan ik me erger, waar ik bijgevolg regelmatig mijn laars aan lap, maar dat niet ongestraft blijft en me een reeks boetes opleverde...

... schrijven over het feit dat we nog steeds geen regering hebben, want het maakt voor een kleine garnaal als ik niet uit wie aan het roer van dit kloteland staat,  het laat me Siberisch koud...

...  schrijven over het besef dat weemoed niet inherent is aan leeftijd... noch over andere persoonlijke dingen... 

Wat blijft er dan nog te zeggen...