COCO's MIJMERINGEN

Door de grote schuifraam die vanuit mijn keuken op de tuin uitgeeft, bemerkte ik vanmorgen dat de lente eindelijk in aantocht is.
Niet omwille van het spaarzame krokusje dat met zijn kopje boven de grond uitsteekt, maar omwille van het zotte geweld van de koolmeesjes.
Ze fladderen vrolijk en speels van de haag naar een tuinbeeld en omgekeerd.  Ze leken mekaar duidelijk het hof te maken!  Het vertederde me.

Ook de buurman was duidelijk in stemming toen hij al fluitend de tuin inliep. 
Doet de lente nu eindelijk zijn intrede;  ik geloof voor velen geen haar te vroeg.

Vandaag op het werk me nog eens een keer goed kunnen uitleven in het schrijven met de pen. 
Ik had de brieven ook gewoon zó kunnen plooien dat ze perfect passen in een vensteromslag. 
Maar ik heb ze allemaal met de hand geschreven... en met een goeie dikke vette pen. 
Nog veel liever schreef ik met een vulpen, in gedachte zie ik de inkt de letters al vorm geven.
Mijn vulpennen zijn opgeborgen... ze zijn verworden tot verzamelobjecten.
Het met de hand schrijven lijkt stilaan helemaal te verdwijnen.
Je weet niet eens meer hoe een handschrift van iemand er uitziet!  Ik vraag soms gewoon om enkele woorden op te schrijven en krijg dan steevast meewarige blikken toegeworpen. 

Van zodra ik weer wat meer vrije tijd heb, moet ik beslist weer een keer mijn kalligrafiespullen bovenhalen...

En ook al schrijf ik niet vaak meer met een vulpen, moest iemand er mij eentje cadeau doen, het zou me beslist plezieren.

En het hoeft geen peperdure Montblanc vulpen te zijn... ik neem genoegen met een soberder exemplaar.