COCO's MIJMERINGEN

He wishes for the cloth of heaven

Had I the heavens' embroidered cloths,

Enwrought with golden and silver light,

The blue and the dim and the dark cloths

Of night and light and the half-light,

I would spread the cloths under your feet:

But I, being poor, have only my dreams;

I have spread my dreams under your feet;

Tread softly, because you tread on my dreams.

Al vaak een mooie dansvoorstelling gezien, maar een ballet van grootmeester Béjart en volgelingen heeft toch altijd een extra dimensie.

Gisteren dus de voorstelling "Aria-Ce que l'amour me dit-Boléro" gezien. 
Een dansvoorstelling in drie delen, waarvan ik dacht na het zien van het eerste deel, dit keer toch bedrogen uit te komen. 

Het eerste deel was een dansstuk van Gil Roman, Béjart's pupil en opvolger in het Ballet van de XX-eeuw, met wie hij echter vaak in de clinch lag.
Persoonlijk kon ik Roman's "Aria" niet smaken.  Teveel elektronische muziek en inherent daaraan uiteraard ook robotachtige toestanden qua dans en beweging.

Maar van zodra de eerste noten en bewegingen van het tweede deel de zaal vulden, besefte ik dat de voorstelling alsnog niet meer stuk kon. 
Een mooi, romantisch ballet op muziek van Gustav Mahler, zo ontroerend mooi dat mijn ogen vochtig werden.

Als sluitstuk en apotheose van de voorstelling het wervelend spektakel wat de "Boléro" op muziek van Ravel al is, sinds het in de jaren zestig door Béjart werd gecreeërd. 
Ik kon het schouwspel gedanst door Elisabet Ros, nu eindelijk een keer in levende lijve aanschouwen.

 Dankjewel voor dit moois!

Bij Manu een schitterende foto van Ardens dorpje gezien, klein en rustig, maar onder een donkere, dreigende, onheilspellende hemel.

Die dreigende wolken zou ik me maar wat graag laten welgevallen!
Ik zou het water, dat uit de wolken zou komen gutsen, proeven als zoete honing, als een weldaad aanvaarden,  in de hoop het onweer dat in mijn ziel huist te verdrijven.

Onzichtbaar wonen tussen die witte muren, in de schaduw van de toren. Graag.

Na een eerste lezing een kleine twee weken geleden, gisteren eindelijk van start gegaan met de repetities voor het volgend toneelstuk door onze toneelkring.

Binnen een uurtje tweede repetitie.  Vandaag wat tekst ingeoefend.  Gaat uiteindelijk meevallen, denk ik.  In eerste instantie was ik ontzettend bang van de hoeveelheid tekst. 
Het is namelijk een stuk met slechts twee mensen, samen goed voor een honderdtal bladzijden tekst.
En de angst komt voort uit het feit dat ik niet zo goed meer uit het hoofd kan blokken.  Het is niet evident op mijn leeftijd, een tekort aan routine speelt uiteraard ook een rol. 
Jonge mensen, die dagelijks voor hun studies van buiten blokken, hebben er veel minder moeite mee.  Dat is wel zeker.

Maar ik laat me niet klein krijgen; ik zal er staan!

Net aan iemand in een mail gezegd , mijn blog weer wat leuker te gaan maken, wat boeiender.  Niet zoveel meer lopen zeuren over negatieve dingen en gevoelens.

Het zal niet makkelijk zijn, want op dit moment loopt het hier in huis weer kadul.  Maar zoals ik zei, ik ga het er niet over hebben. 

Maar waarover dan wel?

Over mijn creatieve activiteiten dan maar om te beginnen.  
Ik had het idee opgevat om het zonnestelsel uit te beelden; op zich niet zo'n moeilijke opdracht; een aantal bollen en hupsakee klaar. 
Maar zo zit het niet in mekaar. Voor mij niet althans. 
Ik heb wat opzoekingswerk moeten verrichten want wetenschap is helemaal niet mijn ding. 
Ik wil die planeten in de juiste verhouding, kleur en plaats in het zonnestelsel hebben.  Bijkomende moeilijkheid is dan nog hoe ik ze ga laten zweven in de ruimte?  

Verder ben ik ook nog begonnen aan een werk: Cirque du Soleil genaamd.  Ik heb een oude velg van een kinderfiets op de kop getikt en ga er een keramieken acrobaat in maken.  Niet makkelijk!  Maar moeilijk gaat ook.  We proberen tot het resultaat ons bevredigd.  Ik zal later foto's plaatsen van het "kunstwerk"!

Nieuwsgierig?  Ik ook, hoor!