Hopelijk zijn dit de laatste winterse stuiptrekkingen.  

Hoewel ik dit winterweer grondig beu ben, genoot ik net toch van mijn fietstochtje.  Het was opletten geblazen om niet onderuit te gaan en het ijs dat uit de lucht viel, striemde in mijn gezicht.
Maar ik geef het toe... ik genoot ervan... En nu word ik weer lekker warm. 

En onderweg op de fiets komen vaak de meest lumineuze ideeën.  Ik schenk mezelf wat lekkers te drinken in en ga aan de slag.

De opdracht waar ik mee bezig ben nog afwerken en ik kan eindelijk beginnen aan de laatste verplichte opdracht uit het lessenpakket voor een eerstejaars keramist aan de academie voor beeldende kunsten.
Enkel naar deze laatste, nog te vervullen opdracht kijk ik al maanden uit: draaien op de draaischijf.  Dat is voor mij een hele nieuwe toepassing van keramiek. En hoewel ik niet zo'n potten- en vazen-mie ben, kijk ik er toch ontzettend naar uit.  Nieuwe dingen exploreren; dat is wat me boeit.  En van zodra ik de beginselen en een beetje de trucs onder de knie heb, kan ik gaan experimenteren met andere dingen dan met potten. 

Ja, ik weet wel dat het niet makkelijk is.  Maar dat geeft niks, ik haal het wel op doorzettingsvermogen.  Dat is met veel dingen zo!

Nergens een groot talent in, maar een werker - een doorzetter komt er ook; weliswaar via een andere weg, maar ik kom er: zeker weten!

Jij bent een kaleidoscopisch juweel !  Dat is wat hij tegen me zei en nee ik kleurde niet eens rood!  

En of hij een blauwtje liep?

Eindelijk heeft de wereld zijn wit kleed weer afgelegd.
De groene aarde maakt me weer blij. 

Ik heb zin om te zingen.  Maar dat gaan de vogeltjes niet leuk vinden. 
Ik zal hen sparen en een mooi stukje muziek draaien.

Van off-days gesproken, vandaag was er zo eentje! 
Daar waar ik gisteren een gelukzalig gevoel had, zo neerslachtig voel ik me vandaag.

Het begon al toen ik vanmorgen na een lastige nacht met veel slapeloze momenten uit mijn bed kwam. Nadat ik een kop koffie dronk, dook ik weer onder de dekens. 
Een benauwd, drukkend gevoel maakte zich van me meester en ik kroop het liefst diep onder het dekbed, om niks of niemand te moeten horen of zien. 
Maar dat loste niks op!  Ik besloot om maar weer op te staan, me op te knappen, boodschappen te gaan doen, dochterlief komt straks weer thuis van haar kot en ik kook dan graag iets wat zij lekker vindt.
Maar het ging allemaal heel erg moeizaam.  Niks, nul, noppes energie!  Ik liet ook constant alles vallen, liep overal tegen en voelde me zo leeg.

Nu op dit moment gaat het beter.  Ze komt dadelijk aan; dochterlief,  ik moet me herpakken voor haar.  Ze heeft troost nodig.  Al enkele weekends na mekaar. 
Binnen veertien dagen vertrekt haar vriendje voor vier maanden op Erasmus-uitwisseling naar Zuid-Frankrijk.  Het joch is nog niet vertrokken of ze mist hem al.

Och, wat zal het kind nog veel te verwerken krijgen in haar leven... ze zal nog veel ups and downs meemaken ... maar of een mens het ooit klaart in zijn leven om er mee af te rekenen, is nog maar de vraag. 

Zie hier ondergetekend, het stichtend voorbeeld!!!

Rare droom!  Over het klaarmaken en eten van muizen!

Uitgenodigd bij mijn schoonzus en haar man om te komen eten. 
Maar eerst moeten de muizen, die op het menu staan, nog gevangen worden.
Lijkt wonderwel heel makkelijk; we hoeven ze maar gewoon aan hun staartje uit een waterput te plukken.
Ik niet!  Ik durf dat niet.  Mijn dochter daarentegen heeft er geen enkel probleem mee, wat me ook bovenmatig verwonderd.

Het muizenvlees wordt rauw verwerkt in een slaatje als voorgerecht en als hoofdschotel gebakken. 

Nog zoiets raar, mijn schoonzus durft normaal gezien geen rauw vlees aanraken, haar echtgenoot moet hun vlees steevast bakken.

Maar in muizen klaarmaken zag ze blijkbaar geen gaten!

To a Mouse - A Poem by Robert Burns

Wee, sleekit, cowran, tim'rous beastie,
O, what panic's in thy breastie!
Thou need na start awa sae hasty,
Wi' bickering brattle!
I wad be laith to rin an' chase thee,
Wi' murd'ring pattle!

I'm truly sorry Man's dominion
Has broken Nature's social union,
An' justifies that ill opinion,
Which makes thee startle,
At me, thy poor, earth-born companion,
An' fellow-mortal!

I doubt na, whyles, but thou may thieve;
What then? poor beastie, thou maun live!
A daimen-icker in a thrave 'S a sma' request:
I'll get a blessin wi' the lave,
An' never miss't!

Thy wee-bit housie, too, in ruin!
It's silly wa's the win's are strewin!
An' naething, now, to big a new ane,
O' foggage green!
An' bleak December's winds ensuin,
Baith snell an' keen!

Thou saw the fields laid bare an' wast,
An' weary Winter comin fast,
An' cozie here, beneath the blast,
Thou thought to dwell,
Till crash! the cruel coulter past
Out thro' thy cell.

That wee-bit heap o' leaves an' stibble,
Has cost thee monie a weary nibble!
Now thou's turn'd out, for a' thy trouble,
But house or hald.
To thole the Winter's sleety dribble,
An' cranreuch cauld!

But Mousie, thou are no thy-lane,
In proving foresight may be vain:
The best laid schemes o' Mice an' Men,
Gang aft agley,
An' lea'e us nought but grief an' pain,
For promis'd joy!

Still, thou art blest, compar'd wi' me!
The present only toucheth thee:
But Och! I backward cast my e'e,
On prospects drear!
An' forward, tho' I canna see,
I guess an' fear!

Vanmorgen op weg naar het werk was het nog donker en glad.  Heel voorzichtig reed ik toch langs de binnenwegen die ik meestal neem om de grote drukte te vermijden.
Zowat halverwege leek ik plots in een griezelfilm terecht zijn gekomen.  Onder het schijnsel van een eenzame straatlamp dook de mist in de verte op.
Het was alsof je acteur werd in een horrorfilm of iets à la Sherlock Holmes- of Wuthering Heights-toestanden, waarin je ook van die spookachtige, mistige landschappen tegenkomt.
Mijn fantasie sloeg danig op hol! 

Alleen is dat wat gevaarlijk en zeker bij een glad wegdek bedacht ik na een tijdje toen ik bemerkte even een black-out gehad te hebben en bijgevolg een deel van de weg niet bewust gereden had. 
Ik heb het wel vaker dat ik constateer een stuk gemist te hebben omdat ben weggemijmerd. 

Woeeeehhhhh gevaarlijk!

Als kers op de taart om deze "lastige" periode af te sluiten nog een laag sneeuw ter hoogte van onze breedtegraad;
zijnde 5°04'35" oost en 51°13'07" noord. 

Ik laat nu deze voor mij vervelende periode achter, hoop dat de sneeuw weer vlug verdwijnt en kijk uit naar de eerste lentesignalen.  
Met het kleine beetje dat ik ervan bezit, geduld bedoel ik dan, zal het nog even smachten worden!