COCO's MIJMERINGEN

Vannacht in het holst geen dichters tegen het lijf gelopen... enkel demonen.

Ze beletten me zelfs in de morgen tot bloei te komen.

Verjagen moet ik ze... nu direct en dwingend... wil ik vandaag überhaupt niet al mijn kruid verschieten...

Woensdag in de late namiddag haalde ik ze uit de kast en hees me er in: in een jeans.  Een rariteit!  

Naar een optreden van Deep Purple ga je nu, volgens mijn maatstaven niet in een jurk, hoewel...

Als ik dan toch een toegeving doe, en al niet echt erg enthousiast naar een rockoptreden ga, dan is die jeans van compleet ondergeschikt zelfs onbestaand belang.  

Deep Purple: ik ken die rockband wel van naam, maar daar blijft het dan ook bij, ik heb er verder nul noppes affectie mee.  En ook tijdens de voorstelling kwam daar geen verandering in. 

Afschuwelijke muziek, als je dat lawaai zo kan noemen... vreselijk die schreeuwende gitaren, een krijsende zanger, loeiharde keyboards en drums... 
Ik had beter de oordopjes die ik meehad in mijn oren gepropt; ik heb de hele nacht nog last gehad van oorsuizingen en de jeans ging diezelfde avond weer onverbiddelijk voor onbepaalde tijd de kast in...

Ik kon aan deze dichtbundel niet weerstaan.

"Van het hart een steen" van Paul Rigolle met op de binnenflap de volgende tekst:

Over het waarom men ergens tussenin, ergens onderweg, van het hart een steen moet maken, daarover gaan de gedichten in deze bundel.
Maar ook over het hoe. En het waarmee.
Om in geen geval te zwijgen over het Doch.
En het Toch. Winterhart. Coronarografie.
Late brieven aan John Cassavetes. Insel Hombroïch.
Lichtmis... In een cyclische beweging die vertrekt vanuit de winter van de woorden komt de dichter uiteindelijk uit bij het Lichtmis van de dagen.
Aanknopend met wat misschien wel nooit begonnen is.
Zoekend naar het wit dat bij elk van ons van binnen zit.
Maar net zo goed wentelt de dichter -in een reden om te bestaan- stenen weg en brengt ze naar de stad.
Van het hart een steen bevat talige poëzie met de metafoor van het hart als richtsnoer; de schoonheid als breekijzer.

Ik lees niet verder, blader even door het boekje, ruik aan het papier, streel de buitenkant ... en ik leg het weg voor ... later... als men hart er nood aan heeft.

I'll try not to break the ones I made...