COCO's MIJMERINGEN

Vroeger bleef 's nachts de sleutel altijd in het slot van de achterdeur zitten en diegene die laatst thuiskwam, draaide hem om.
Toen we onlangs van een avondje uit thuiskwamen, trok ik de sleutel van de deur.
"Waarom ik dat deed" vroeg men mij, "voor het geval onze zoon (die de dag voordien verhuisd was) binnen zou willen kunnen".

Hij stond effectief de volgende morgen naast ons bed.  Hij vergat zijn tandenborstel en scheerapparaat mee te nemen.

Nu, tijdens het kerstdiner vroeg zoonlief zich luidop af of ik al niet wat traantjes had verpinkt, nu hij de deur uit was?
Mijn negatieve antwoord verbaasde hem een beetje!  Ook niet stiekem 's nachts in je bed?  vroeg hij me. 
Nee, ook dat niet....

Zoonlief weet niet dat ik al geruime tijd niet meer kan huilen. 
Vaak, heel vaak ben ik ontzettend triest en wellen tranen op in mijn ogen, komt een krop in mijn keel en tóch kan ik niet meer huilen... en zelfs dat stemt me triest...

Ik kan niet verklaren waarom dat zo is...

Sinds een maand of twee ben ik op dieet; of laat ik het zo stellen: let ik wat op mijn eten, eet kleinere hoeveelheden en met regelmaat,  snoep niet meer en beperk alcohol tot een minimum. 
Het resulteerde in een kilo of zes-zeven minder, waar ik heel blij mee was, want het liep zowaar de spuigaten uit. 

Maar ik heb zo de vieze gewoonte om mijn stress en neerslachtige buien weg te vreten. 
Dus met deze voor mij niet leuke periode en de gelegenheid die zich voordoet, dus toch weer een dag of twee teveel gesnoept. 
Morgen op het werk even de weegschaal raadplegen.  Ik hoop dat de schade beperkt blijft.

Nog nooit eerder heb ik echt aan de lijn gedaan!  Maar een samenloop van omstandigheden maakten dat ik besloot om minstens 10kg af te vallen, worden het er 15 dan is dat mooi meegenomen en 20 dat is echt de max!!!

Vroeger schreef ik reeds dat ik een hartsgrondige hekel heb aan deze eindejaarsperiode.  Begin december wens ik al dat deze periode vlug voorbij is en dat we al een eind in januari zitten.
Of dat altijd al zo is geweest, kan ik niet met zekerheid zeggen.  Ik denk zelfs van niet.
Toen de kinderen klein waren, werd er steevast een kerstboom opgetuigd met een heleboel pakjes eronder.  Ik voorzag voor iedereen een "mooi" geschenk en daarnaast nog een hoop met kleinigheden.  De kinderen vonden het leuk om met kerstavond spelletjes te spelen en de winnaar mocht dan een pakje kiezen. 
Het gebeurde dan ook meermaals dat de winnaar een pakje nam dat niet eens voor hem bestemd was, maar het was een avondvullend programma en in ieder geval leuker dan bij de televisie te hangen, was ik van mening.

Al jaren zet ik geen traditionele kerstboom meer, maar laat mijn creativiteit een beetje de vrije loop en zocht naar originele alternatieven. 
Enkele jaren ging dat goed.  Maar dit jaar heb ik zelfs daar geen zin meer in. 
Ik gooide bij teken van ok 't is kerstperiode wat gekleurde kerstbollen in een kom op de salontafel en that's it! 

Nu komen de kinderen met Kerstmis zelf.  Ik kook dan toch wat lekkers voor hen, en voorzag toch nog een kleinigheid als cadeautje; want het grote cadeau hebben ze allebei al binnengehaald.  Zoonlief kreeg wasmachine cadeau en nog wat huishoudelijke spullen toen hij pas ging samenwonen en dochterlief vroeg naar een deftig digitaal fototoestel om haar fotografie opdrachten voor school tot een goed einde te brengen. 

En toch hoop ik dat deze periode vlug voorbij is, zeker nu het buiten zo erbarmelijk slecht en vies is.  Je zal mij niet horen zeggen dat sneeuw "mooi" is, net zo min als de kersperiode.

Het kan dan best wel zijn dat wat mensen op hun blog schrijven voor anderen overkomt als zelfbeklag.

Soms echter is er niemand voorhanden waar je terecht kan met hetgeen je emotioneel bezighoudt en dan is het toevertrouwen van je emoties aan/op een blog een uitlaatklep, die eventueel helpt in het verwerkingsproces. Ik begrijp dat best.

Ik ondervind het zelf aan den lijve.

Ik moet zo vaak voor anderen sterk zijn/blijven en af en toe lukt dat maar met moeite. 
Enkele dagen geleden vertrouwde ik iemand die me dierbaar is, toe, dat ik al een hele tijd niet meer gehuild heb.  Vaak wellen tranen achter mijn ogen op in die ellendige ogenblikken, maar steeds verbijt ik ze, terwijl ze een keer de vrije loop kunnen laten, misschien wel zou opluchten.

De buitenwereld ziet niet mijn of andermans immense verdriet, dus mag het aub hier dan even?!

Voilà, hij is net nog een keer komen binnenvallen met de boodschap dat de scampi en de pizza's die in onze vrieskast zitten, de zijne zijn... zijn diepvriezer stond nog maar net aan.

We zaten net aan tafel.  Ik had hem even tevoren gesms't om te vragen of ik voor hem nog eten moest voorzien; nee was zijn antwoord. Toch schoof hij rustig zijn benen onder tafel en at mee.  Ik vroeg hem of hij nu dus officieel vanaf vandaag 12-12 niet meer thuis woonde. Hierop was zijn antwoord volmondig ja.

Ik vroeg hem om dan toch maar even de rommel die hij nog zowel in de zetel als op de salontafel én de livingtafel liggen had, even wilde opruimen.  Niet dus!

Hij kwam straks nog wel even langs en zou het dan alsnog wel doen. Ben ik nieuwsgierig naar; maar mijn zoon kennende ligt dat er morgen nog. Ik neem als ik het morgenochtend vindt bij mekaar en gooi het op een hoopje bij de rest van zijn gerief dat nog op zijn slaapkamer staat. Dat hij het daar maar uitzoekt dan!

Oh ja tussen haakjes "morgenavond komen we hier televisie kijken", want ook die is nog niet aangesloten.

Ach, ik zwijg maar en reageer me hier maar even af...

Ik heb mijn zoon pijn gedaan.  Ik wierp hem een verwijt naar zijn hoofd, dat hem duidelijk van zijn stuk bracht.  Het was van mijnentwege een reactie op zijn handelswijze. 

Hij gaat namelijk verhuizen; samenwonen met zijn vriendinnetje.  Alsof dat voor een moeder al niet moeilijk genoeg is.  
Er is geen enkele moeder die zoveel van haar kinderen houdt als ik, geen enkele moeder die zichzelf zo heeft weggecijferd voor hen, een klein beetje respect heb ik wel verdiend.

Dat keurt uiteraard niet goed dat ik hem nu zo'n pijn deed.  Ik wil hem niet nog verder wegduwen ...  Een moeder verliest sowieso haar zoon...  Ik wil dat ze mij zien als een leuke moeder, schoonmoeder en later oma...

Vannacht schreef hij voor mij volgende woorden.

I hope you sleep now,
have a deep sleep
like death
and, in the mourn,
the grey mourn,
rise and see
a thin, straight beam
of sunlight
piercing through
some grey clouds,
hat forces you
to smile.
You can not do
otherwise.
You have to
smile,
for there he is:
me, fading away