29-12-09
Tristesse...
Vroeger bleef 's nachts de sleutel altijd in het slot van de achterdeur zitten en diegene die laatst thuiskwam, draaide hem om.
Toen we onlangs van een avondje uit thuiskwamen, trok ik de sleutel van de deur.
"Waarom ik dat deed" vroeg men mij, "voor het geval onze zoon (die de dag voordien verhuisd was) binnen zou willen kunnen".
Hij stond effectief de volgende morgen naast ons bed. Hij vergat zijn tandenborstel en scheerapparaat mee te nemen.
Nu, tijdens het kerstdiner vroeg zoonlief zich luidop af of ik al niet wat traantjes had verpinkt, nu hij de deur uit was?
Mijn negatieve antwoord verbaasde hem een beetje! Ook niet stiekem 's nachts in je bed? vroeg hij me.
Nee, ook dat niet....
Zoonlief weet niet dat ik al geruime tijd niet meer kan huilen.
Vaak, heel vaak ben ik ontzettend triest en wellen tranen op in mijn ogen, komt een krop in mijn keel en tóch kan ik niet meer huilen... en zelfs dat stemt me triest...
Ik kan niet verklaren waarom dat zo is...
19:19 Gepost door Coco | Commentaren (0)
Post een commentaar