COCO's MIJMERINGEN

Het kan dan best wel zijn dat wat mensen op hun blog schrijven voor anderen overkomt als zelfbeklag.

Soms echter is er niemand voorhanden waar je terecht kan met hetgeen je emotioneel bezighoudt en dan is het toevertrouwen van je emoties aan/op een blog een uitlaatklep, die eventueel helpt in het verwerkingsproces. Ik begrijp dat best.

Ik ondervind het zelf aan den lijve.

Ik moet zo vaak voor anderen sterk zijn/blijven en af en toe lukt dat maar met moeite. 
Enkele dagen geleden vertrouwde ik iemand die me dierbaar is, toe, dat ik al een hele tijd niet meer gehuild heb.  Vaak wellen tranen achter mijn ogen op in die ellendige ogenblikken, maar steeds verbijt ik ze, terwijl ze een keer de vrije loop kunnen laten, misschien wel zou opluchten.

De buitenwereld ziet niet mijn of andermans immense verdriet, dus mag het aub hier dan even?!