COCO's MIJMERINGEN

Morgen is hij jarig, "mijn" dichter van weleer.
Ik overwoog om hem een kaart te sturen, een niet zo leuke.  Ik deed het uiteindelijk niet en slok de hatelijke woorden, die op mijn lippen branden, weer in. 
Ik heb tenslotte een "aardig" karakter.

Ik ruim hem op: beetje bij beetje.  In mijn hart ligt hij al tussen de solden. 
Ook de tastbare herinneringen worden beetje bij beetje opgeruimd. 
Alles wat ik ondertussen van hem verzamelde qua geschreven tekst ging met de papierhoop mee.  Ook een schijfje met foto's die ooit voor hem zijn gemaakt, knipte ik in twee en ging onherroepelijk de vuilbak in. 

Dit jaar nog aan zijn verjaardag gedacht, maar volgend jaar beslist niet meer.
Nee, hij laat geen kras meer na ...

De solden gaan goed!

De wonderbaarlijk mooie dag ging over in een nacht zonder demonen...  en vanmorgen kwam ik weer heerlijk in bloei...

Leisure

What is life if, full of care,
We have no time to stand and stare?—

No time to stand beneath the boughs,
And stare as long as sheep and cows:

No time to see, when woods we pass,
Where squirrels hide their nuts in grass:

No time to see, in broad daylight,
Streams full of stars, like skies at night:

No time to turn at Beauty's glance,
And watch her feet, how they can dance:

No time to wait till her mouth can
Enrich that smile her eyes began?

A poor life this if, full of care,
We have no time to stand and stare.

W. H. Davies

Voor de schoonheid van deze dag zijn geen passende woorden...

Vannacht in het holst geen dichters tegen het lijf gelopen... enkel demonen.

Ze beletten me zelfs in de morgen tot bloei te komen.

Verjagen moet ik ze... nu direct en dwingend... wil ik vandaag überhaupt niet al mijn kruid verschieten...

Woensdag in de late namiddag haalde ik ze uit de kast en hees me er in: in een jeans.  Een rariteit!  

Naar een optreden van Deep Purple ga je nu, volgens mijn maatstaven niet in een jurk, hoewel...

Als ik dan toch een toegeving doe, en al niet echt erg enthousiast naar een rockoptreden ga, dan is die jeans van compleet ondergeschikt zelfs onbestaand belang.  

Deep Purple: ik ken die rockband wel van naam, maar daar blijft het dan ook bij, ik heb er verder nul noppes affectie mee.  En ook tijdens de voorstelling kwam daar geen verandering in. 

Afschuwelijke muziek, als je dat lawaai zo kan noemen... vreselijk die schreeuwende gitaren, een krijsende zanger, loeiharde keyboards en drums... 
Ik had beter de oordopjes die ik meehad in mijn oren gepropt; ik heb de hele nacht nog last gehad van oorsuizingen en de jeans ging diezelfde avond weer onverbiddelijk voor onbepaalde tijd de kast in...

Ik kon aan deze dichtbundel niet weerstaan.

"Van het hart een steen" van Paul Rigolle met op de binnenflap de volgende tekst:

Over het waarom men ergens tussenin, ergens onderweg, van het hart een steen moet maken, daarover gaan de gedichten in deze bundel.
Maar ook over het hoe. En het waarmee.
Om in geen geval te zwijgen over het Doch.
En het Toch. Winterhart. Coronarografie.
Late brieven aan John Cassavetes. Insel Hombroïch.
Lichtmis... In een cyclische beweging die vertrekt vanuit de winter van de woorden komt de dichter uiteindelijk uit bij het Lichtmis van de dagen.
Aanknopend met wat misschien wel nooit begonnen is.
Zoekend naar het wit dat bij elk van ons van binnen zit.
Maar net zo goed wentelt de dichter -in een reden om te bestaan- stenen weg en brengt ze naar de stad.
Van het hart een steen bevat talige poëzie met de metafoor van het hart als richtsnoer; de schoonheid als breekijzer.

Ik lees niet verder, blader even door het boekje, ruik aan het papier, streel de buitenkant ... en ik leg het weg voor ... later... als men hart er nood aan heeft.

I'll try not to break the ones I made...

Gisteren een erg knappe voorstelling gezien! 

Zefiro Torna en het Ensemble Polyfoon, die samen met acteur Tom de Hoog een programma te berde brachten rond componist Carlo Gesualdo en aanverwanten.

Ik hou ontzettend van renaissancemuziek, maar wat meer is, de door Tom de Hoog zelf geschreven tekst, die hij opvoerde was eenvoudigweg erg beklijvend. Ik hing aan zijn lippen.

Onder de vorm van een brief aan de vermoorde echtgenote van Gesualdo, Maria d'Avalos, schetst hij mede door autobiografische elementen zijn gedachtengoed omtrent liefde, leven, dood...

In Flagrante Delicto: heel erg mooie voorstelling!

Steeds vaker komen herinneringen aan mijn jeugdjaren naar boven.  Is dat een teken aan de wand?  Ben ik oud aan het worden?

"Lees mijn mails chronologisch": schreef ik.

Het woord chronologisch voerde me op dat moment terug naar lang vervlogen dagen.  Het moet ergens begin jaren zeventig geweest zijn, de eerste jaren van mijn middelbare schooltijd.

Ik zag weer de leraar Nederlands voor me die me prees omwille van het feit dat ik het "woord" tot zijn verbazing perfect uitsprak.  Mij leek het helemaal niet vreemd.

We hebben die leraar niet lang in ons midden gehad.  Zijn naam ben ik vergeten, we noemden hem omwille van zijn uiterlijke "Catweazle" naar de ronddwalende, exentrieke tovenaar die toen in die periode het televisiescherm bevolkte.

Hij was ook ne "speciale".  De tweede les had hij voor iedereen een zin opgesteld om te ontleden, maar dan wel met persoonlijke elementen voor elke leerling.
De mijne omvatte de woorden "moederkloek"- "stabiel-labiel"... niet zo gek van die man, vond ik toen al.

Hij heeft niet lang gediend in onze school.  Ik geloof dat zijn non-conformistische denk- en handelswijze niet werd geapprecieerd op de "nonnenschool" waar ik school liep.   Ik nochtans zou het goed met hem kunnen vinden hebben, dat had ik al door vanaf de eerste les.

Enkele tijd nadien hoorde ik vertellen dat hij was omgekomen in een auto-ongeluk.