COCO's MIJMERINGEN

Heel eenvoudig enkele dagen genoten van brug, stenen en pausen onder een nog aangenaam zuiders zonnetje.

Is het leven niets anders dan een zoektocht?

Een mens moet zoeken, blijven zoeken. 
Soms vindt hij iets zonder zoeken; toevalligheden. 
Vinden wat hij zoekt en dan weer iets nieuws zoeken. 
Dat is de reden van zijn bestaan.

Maar houdt het zoeken éénmaal op, dan houdt ook het bestaan op.

Ja toch?

Ik las het al. 

Moet ik nu dank zeggen voor het "toe"maatje?

Moet ik dan, telkens ik aan een deur kom, weggaan zonder te kloppen?

Stel dat ik wegga zonder dat te doen, vergooi ik dan niet de kans om warmte te vinden voor de winter?

Aan deuren kloppen, ik blijf het doen, blijft de deur dicht dan is het maar zo.

Ik was het die teleurgesteld wegliep, besloot om nooit meer terug te komen.

Ik was het die iets of iemand zocht om mijn winter te warmen. 

Ik was degene die de kou niet alleen kon trotseren.

Ik was degene die vriendschap zocht.

Ik beken...

Voor een keer zijn mijn vooruitzichten eens rooskleurig!  Niet dat het 'altijd' kommer en kwel is. Maar van deze vooruitzichten ga ik toch een keer extra genieten!

Na vandaag nog één dag werken deze week en dan veertien dagen vrijaf.  Maar wat meer is, eindelijk na jaren nog een keer een aantal dagen weg.  Sinds de K-draak hier binnensloop, zijn de omstandigheden er niet naar geweest om op vakantie te gaan, niet enkel omwille van fysieke omstandigheden maar ook omwille van de inherente financiële toestand.
Volgende week dus een viertal dagen naar Avignon.  Met dank aan "Grande" en de "NMBS".  Zonder hen zou het niet gekund hebben.  Door een spelletje mee te spelen bij het reismagazine "Grande" wonnen we dus tickets voor de TGV naar Avignon. 
Als dat niet een keer geluk hebben is! Heel blij ben ik er mee, maar alleen met tickets voor vervoer ben je weinig.  Op één dag weg en weer naar het zuiden van Frankrijk?  Ik heb bijgevolg een goedkoop hotelleke geboekt in Avignon en volgende week zijn we dus weg.
Ik kijk er ontzettend naar uit!

Ik berg mijn "ongezonde" portie empathie maar weer op.  Het is beter geen deugden te hebben. En al helemaal geen gevoelens; kan je ook niet gekwetst worden.

Be good and you will be lonesome. 
Mark Twain

Het ware beter dat ik van mijn hart een steen maak.

    Gesprek met een steen 

Ik klop op de deur van de steen.
"Ik ben het, doe open.
Ik wil in je binnenste gaan,
overal rondkijken,
je helemaal inademen."
 
"Ga weg," zegt de steen.
"Ik ben hermetisch gesloten. 
Zelfs aan stukken geslagen
zullen we hermetisch gesloten blijven. 
Zelfs fijngemalen tot zand
zullen we niemand binnenlaten."
 
Ik klop op de deur van de steen. 
"Ik ben het, doe open. 
Ik kom uit louter nieuwsgierigheid 
die alleen het leven kan bevredigen. 
Ik ben van plan rond te dwalen in je paleis  
en daarna nog blad en waterdruppel te bezoeken. 
Ik heb niet veel tijd.
Mijn sterfelijkheid hoort je te ontroeren." 
 
"Ik ben van steen," zegt de steen, 
"en moet daarom beslist mijn ernst bewaren. 
Ga weg. 
Ik heb geen lachspieren." 
 
Ik klop op de deur van de steen. 
"Ik ben het, doe open. 
Ik heb gehoord dat binnen grote lege zalen zijn, 
verlaten en vruchteloos mooi, 
geluidloos en zonder echo van enige voetstap. 
Geef toe dat je er zelf niet veel van weet." 
 
"Inderdaad, grote en lege zalen," zegt de steen,
"maar daar is echt geen plaats. 
Mooi, wellicht, maar buiten het bereik 
van jouw zwakke zintuigen.
Je kunt me leren kennen, maar nooit doorgronden. 
Gans mijn oppervlak keer ik naar jou toe, 
met mijn hele binnenste lig ik afgewend." 
 
Ik klop op de deur van de steen. 
"Ik ben het, doe open. 
Ik zoek in jou geen eeuwig asiel. 
Ik ben niet ongelukkig. 
Ik ben niet dakloos. 
Mijn wereld is een terugkeer waard. 
Ik kom en ga met lege handen. 
En als bewijs dat ik er werkelijk ben geweest, 
heb ik niets anders in petto dan woorden 
die niemand zal geloven." 
 
"Je komt er niet in," zegt de steen. 
"Je mist de zin om deel te nemen.
Er is niets wat dit gebrek aan deelneming vervangen kan. 
Zelfs een geoefende blik die niets ontgaat 
zal je zonder deze zin voor deelneming niet baten. 
Je mag niet binnen,
je hebt geen flauw idee van de kwintessens, 
hoogstens een kiem, verbeelding." 
 
Ik klop op de deur van de steen. 
"Ik ben het, doe open. 
Ik kan geen tweeduizend eeuwen wachten 
voor ik in jouw huis mag komen." 
 
"Als je mij niet gelooft," zegt de steen, 
"vraag het dan aan het blad, je zult hetzelfde horen. 
Vraag het de waterdruppel, hij zal dit beamen. 
Vraag het ten slotte een haar op je eigen hoofd. 
Ik barst uit in gelach, ja gelach, geweldig gelach, 
al weet ik niet hoe ik moet lachen."
 
Ik klop op de deur van de steen. 
"Ik ben het, doe open." 
 
"Ik heb geen deur," zegt de steen.
 
Wisława Szymborska 
 
© Uit het Engels vertaald door Lepus.
Uit "Zout" (1962)

De was is weer gedaan, letterlijk dan toch.  Dochter is weer vertrokken met een koffertje propere was naar "huis", zoals zij het pleegt te noemen als ze weer naar haar kot vertrekt.
Beseft ze dan niet dat ze me daarmee een beetje pijn doet? 
Maar aan de andere kant heb ik er wel begrip voor, op een gegeven moment is het niet meer dan normaal dat ze liever elders vertoeven dan onder moeders vleugels, en als je dan ook nog een vriendje op hetzelfde kot hebt, dan weet je het wel, zeker.

Ondertussen is figuurlijk de was ook weer wat witter. 
De receptie waar ik met tegenzin naartoe ging, werd uiteindelijk toch een meevaller.  Enkele leuke babbels gedaan.  De lovende woorden werken opbeurend en een stuk verkopen doet er uiteraard nog een schepje bovenop.

Wat mijn mood ook spectaculair de hoogte in joeg, was de fenomenaal mooie dansvoorstelling die ik gisterenavond zag.

Ibérica de Danza.  Dali, Picasso, Miró.
Het dansgezelschap Ibérica de Danza weet als geen ander het traditionele Spaanse cultuurgoed te gebruiken voor hun moderne dansen. Ibérica staat bekend om hun sterk beeldende danstaal die ontstaat door een unieke vermenging van klassiek Spaans ballet, flamenco, folk en modern ballet.

Deze stijl maakt, zoals is gebleken, indruk bij een breed en internationaal publiek.

In Dalí-Picasso-Miró vormen de projecties van de werken van deze schilders het decor en de inspiratie voor de dansen. De choreografen hebben de rijkheid en diversiteit van het werk van deze Spaanse grootheden op een schitterende manier weten te koppelen aan de enorme variëteit die in de Spaanse dans te vinden is. De choreografie, de fabelachtige dansers en danseressen samen met de Spaanse muziek zorgt voor een heerlijke, meeslepende dansvoorstelling.

Sinds de oprichting van Ibérica de Danza in 1993 door de gerenommeerde choreograaf Manuel Segovia en zijn partner Violeta Ruiz, hebben zij 12 shows geproduceerd en gespeeld in 20 landen. Manuel Segovia werd in 2001 gelauwerd met de ’Nationale Prijs voor Creatieve Dans’ en ontving van de Stad Madrid de ‘Antonio Ruiz Soler prijs’ voor beste choreografie.
De verschillende stijlen van de choreografieën (modern, klassiek, flamenco en folklore), maken samen met de rijke kostumering en het esthetische toneelbeeld deze voorstelling tot een onvergetelijke. 

De voorstelling inspireerde met tot het maken van een nieuw beeld. 
Ik mag het gerust een productief weekend noemen; mood is stukken beter en het leverde me al twee nieuwe beelden op.
 

Vandaag officiële opening van een tentoonstelling waaraan ik meedoe.   'k Doe er dadelijk het openingswoord.  'k Zal naderhand op de receptie een goed glas wijn drinken; misschien raakt zo de voorwas toch gedaan; in ieder geval vergeet je zo even dat er nog een hoopje was ligt te wachten.

Pfffttt.... eigenlijk heb ik er helemaal geen zin in... veel liever zou ik me wegstoppen onder de wol. 

Er zit me duidelijk wat in de weg en het wreekt zich ook lichamelijk; al de hele week hondsmoe en misselijk, nek- en schouderpijn...

Vermannen moet ik me... ik weet het wel... maar het gaat maar moeizaam dit keer.

Ik krijg hem niet gewassen!  Niet de kleine en zeker niet de grote.

Water op, zeep op, elektriciteit op?

Ik dacht nochtans dat ik de "was" weer onder controle had.

We laten het weekend nog even passeren en zien dan wel weer.