COCO's MIJMERINGEN

Het ware beter dat ik van mijn hart een steen maak.

    Gesprek met een steen 

Ik klop op de deur van de steen.
"Ik ben het, doe open.
Ik wil in je binnenste gaan,
overal rondkijken,
je helemaal inademen."
 
"Ga weg," zegt de steen.
"Ik ben hermetisch gesloten. 
Zelfs aan stukken geslagen
zullen we hermetisch gesloten blijven. 
Zelfs fijngemalen tot zand
zullen we niemand binnenlaten."
 
Ik klop op de deur van de steen. 
"Ik ben het, doe open. 
Ik kom uit louter nieuwsgierigheid 
die alleen het leven kan bevredigen. 
Ik ben van plan rond te dwalen in je paleis  
en daarna nog blad en waterdruppel te bezoeken. 
Ik heb niet veel tijd.
Mijn sterfelijkheid hoort je te ontroeren." 
 
"Ik ben van steen," zegt de steen, 
"en moet daarom beslist mijn ernst bewaren. 
Ga weg. 
Ik heb geen lachspieren." 
 
Ik klop op de deur van de steen. 
"Ik ben het, doe open. 
Ik heb gehoord dat binnen grote lege zalen zijn, 
verlaten en vruchteloos mooi, 
geluidloos en zonder echo van enige voetstap. 
Geef toe dat je er zelf niet veel van weet." 
 
"Inderdaad, grote en lege zalen," zegt de steen,
"maar daar is echt geen plaats. 
Mooi, wellicht, maar buiten het bereik 
van jouw zwakke zintuigen.
Je kunt me leren kennen, maar nooit doorgronden. 
Gans mijn oppervlak keer ik naar jou toe, 
met mijn hele binnenste lig ik afgewend." 
 
Ik klop op de deur van de steen. 
"Ik ben het, doe open. 
Ik zoek in jou geen eeuwig asiel. 
Ik ben niet ongelukkig. 
Ik ben niet dakloos. 
Mijn wereld is een terugkeer waard. 
Ik kom en ga met lege handen. 
En als bewijs dat ik er werkelijk ben geweest, 
heb ik niets anders in petto dan woorden 
die niemand zal geloven." 
 
"Je komt er niet in," zegt de steen. 
"Je mist de zin om deel te nemen.
Er is niets wat dit gebrek aan deelneming vervangen kan. 
Zelfs een geoefende blik die niets ontgaat 
zal je zonder deze zin voor deelneming niet baten. 
Je mag niet binnen,
je hebt geen flauw idee van de kwintessens, 
hoogstens een kiem, verbeelding." 
 
Ik klop op de deur van de steen. 
"Ik ben het, doe open. 
Ik kan geen tweeduizend eeuwen wachten 
voor ik in jouw huis mag komen." 
 
"Als je mij niet gelooft," zegt de steen, 
"vraag het dan aan het blad, je zult hetzelfde horen. 
Vraag het de waterdruppel, hij zal dit beamen. 
Vraag het ten slotte een haar op je eigen hoofd. 
Ik barst uit in gelach, ja gelach, geweldig gelach, 
al weet ik niet hoe ik moet lachen."
 
Ik klop op de deur van de steen. 
"Ik ben het, doe open." 
 
"Ik heb geen deur," zegt de steen.
 
Wisława Szymborska 
 
© Uit het Engels vertaald door Lepus.
Uit "Zout" (1962)