COCO's MIJMERINGEN

Steeds weer opnieuw...

De ene pijn nog maar net verwerkt, of je wordt alweer geconfronteerd met een nieuwe!

Ik ben geen rots!   Ik kan niet meer...

Tot een goed einde bracht ik mijn eerste 'grote' opdracht aan de academie. 
Een cilinder opbouwen. 
Lerares en medeleerlingen waren verbaasd dat ik zo'n hoge cilinder met dergelijke diameter op zulke korte tijdspanne tot een goede eind wist te brengen.
Eerlijk gezegd voor mij een koud kunstje.

Nu moet ik hem nog afwerken met een sgraffito tekening.  Dat is wel een heel nieuwe techniek voor mij.  Nooit eerder ging ik hiermee aan de slag. 
De tekening die erop moet komen, moet ook helemaal uit het gevoel komen. 
Ter plekke te schetsen en nadien over te brengen op de cilinder. 
Uiteraard zit je er over te speculeren wat je er op wil.  Het zal nooit helemaal zomaar spontaan zijn.  Toch bij mij niet!  Zeker weten.

Ik opperde ook in de les dat ik waarschijnlijk nooit gebogen, kromme lijnen zou hanteren. 
Als ik bv. op het werk ga zitten droodelen op papier zal ik altijd rechte lijnen of hoekige vormen tekenen, vakjes, ruitjes, streepjes, zigzagmotieven.

Wat hieruit valt af te leiden?  Dat ik rechtlijnig in mijn denken ben?

Ik vrees van niet!

Voor de dagen met gemis...

Ondertussen moet ik mezelf stilletjesaan bij de oude schuren gaan klasseren. 
Eénmaal de vijftig gepasseerd val je volgens het gemeengoed onder die categorie.
Pijntjes, kwaaltjes weerhouden je ervan om nog als een wild veulen door de wei te dartelen. 
Geestelijk echter lijk je soms nog een jong kalf.  En vuur en passie zijn niet te doven. 

Het meest hield ik van hem, die wel twintig jaar ouder was dan ikzelf. 
Dichter en vrouwenliefhebber was hij. 
Ik liet me verleiden door zijn woorden. Letterlijk! 
Ik kende eerst zijn woorden en later ontmoette ik hem bij toeval.  Toeval? 
Hij ontstak in mij een laaiend vuur... maar zijn oude brand raakte geblust...

Nu zijn het enkel nog herinneringen... oude schuren en dingen die voorbijgaan...

Het is weer vechten tegen de spoken in mijn hoofd...

Bij de anamnese van een patiënt wordt geïnformeerd naar rook- en alcoholgewoontes. 
Ik weet dat er niet altijd naar waarheid wordt geantwoord!
Op de vraag naar alcoholgebruik wordt de waarheid wel eens met de voeten getreden en krijg je meestal een antwoord als "af en toe" of sporadisch.

Vandaag vroeg ik mezelf af, wat ík daarop zou antwoorden: "met regelmaat en met mate(n)" was mijn conclusie.
Maar eigenlijk hoort daar ook nog bij en "af en toe teveel".

Onlangs constateerde ik nogmaals dat je, ofwel tijdig moet stoppen ofwel je gewoon lazarus moet zuipen! Een tussensituatie bezorgt je geheid miserie! 

Tijdig stoppen impliceert meestal dat het toch wel leuk blijft en ga je door tot een toestand van algehele beschonkenheid dan heb je een complete black-out (voor alle duidelijkheid: deze laatste situatie is mij totaal vreemd). Het lijkt wel of ik hier wat wil vergoelijken...  
Ik zwalp (oei wat een woord) gewoonlijk zo ergens tussen de twee in; net boven het wettelijk toegelaten, en dat is geen goede zaak.
Je haalt je allerlei dingen in je hoofd, je gaat zitten piekeren, je neigt naar melancholie...

... jij trok op mijn rimpelloze vlak een onuitwisbare kras...

Zij koos ervoor om uit dit leven te stappen.
Ik had het genoegen haar persoonlijk te mogen ontmoeten.

Zij en vooral haar vader hebben een tijdlang mijn leven gekleurd. 
Ik kroop ooit voor een schoolvoorstelling in de huid van Willem Elsschot.

Ida, rust in vrede!