COCO's MIJMERINGEN

Of het bestaat?

Het fenomeen liefde op het eerste gezicht; bedoel ik dan.

Persoonlijk kan ik daar niet volmondig ja op antwoorden noch verklaren er absoluut geen geloof aan te hechten.
Het fenomeen is mij totaal onbekend.

Ik werd in mijn actief en bewust liefdesleven al vaker verliefd, maar nog nooit als donderslag bij heldere hemel!

Laat me maar wat worstelen!

Ik ben allang blij een hele reeks aan emoties rijk te zijn.  En dat daartussen uiteraard ook minder leuke zitten, is niet meer dan normaal.

Maar het voelt aan als een enorme rijkdom, geeft mijn leven een grotere intensiteit, ik pas voor een vlak en saai bestaan.

Alleen moet ik al de emoties die ik ervaar, na ze te hebben toegelaten, gewoon in goede banen trachten te leiden en er mijn voordeel trachten uit te halen.

Een nieuw ontdekte blog uitspitten van begin tot einde of een wat vergeten blog weer bijlezen; het is en blijft een huzarenstuk!

Een dagelijks bezoekje aan enkele blogs is wat mij betreft nog haalbaar aan het pc-scherm.

Maar ik lees zo graag van papier!

Dus kopieer en druk ik wel eens een blog helemaal uit.  Ook gekkenwerk zal je zeggen. 
Klopt. Is ook zo!
Vaak moet je eerst wat knip-, plak- en kopieerwerk uitvoeren vooraleer je de teksten in een leesbare vorm gegoten krijgt en met aandacht voor zo weinig mogelijk verspilling van papier en inkt, zeker als het een "groen"-getinte blog betreft.
Ik maak dan eerlijk gezegd wel eens misbruik van de mogelijkheid op mijn werk stiekem wat te kunnen afdrukken. 
Bovendien kan je op papier wat aanduidingen maken.

Ik vergoelijk mijn daad met de gedachte dat het kleine beetje "stelen" hen beslist niet zal laten failliet gaan;  daarvoor gebeuren er te grote, andere frauduleuze praktijken.

En... ik lees zo graag van papier!

Ach, mijn nostalgisch/melancholische bui waait wel weer over!  Dat gaat meestal zo!

Gewoon even laten bedaren.

Ik hou van de regen.

En toch genereert regen steevast als ik er naar lig te luisteren, droevige emoties, pijnlijke herinneringen, onvervulde verlangens.

Regen en muziek zijn zowat mekaars equivalent in het oproepen van deze gewaarwordingen.

Samen met de regen is hij er ook, steeds weer.

Niet meer dan een jaar duurde deze 'relatie'. En tijdens die periode zagen we mekaar pakweg een vijftal keer.  Ik zou het kunnen checken; ik noteerde onze geheime afspraakjes in geheimschrift in mijn agenda, en die bewaar ik zorgvuldig in mijn doos.

Onze ontmoetingen waren schaars en die momenten overbrugden we virtueel.

Niet meer dan een jaar, maar nu twee jaar later is die 'liefde' nog steeds onderhuids aanwezig, ik raak hem niet kwijt.

Samen met de regen is hij er steeds weer.

Is het omdat ik, na onze laatste ontmoeting, die weliswaar niet sereen verliep maar waarvan ik toen nooit zou vermoeden dat het de laatste was, uren verdwaasd heb lopen dwalen door de stad, door de regen.

Hij liet nooit meer van zich horen.

De shuffle-functie van mijn I-pod speelt op dit ogenblik Autumn leaves in een versie van Eva Cassidy.

Regen en muziek...

Het regent in mijn hart...

En toch hou ik van de regen...

Gisteren op mijn vrije dag al mijn plannen in het 'water' gevallen.
Dan maar wat lummelen, prutsen en rommelen in mijn spulletjes. 

Ik ben een echte hamster!

Ik denk alles nog wel eens een keertje te kunnen gebruiken.
Bijgevolg heb ik een (on)overzichtelijke voorraad doosjes, lintjes, papier en andere prularia verzameld.
Ik maak er wel eens een mooi opbergdoosje van voor mijn kleinoden of een zelfgemaakt notaboekje met handgeschept papier om mijn diepste zieleroerselen aan toe te vertrouwen.

Tijdens een 'neerslachtige' bui ga ik dan een keer rommelen met het idee van wat op te ruimen, te liquideren, afscheid van te nemen.

Daar komt geheid niks van in huis!

Ik ga al mijn spulletjes wat zitten koesteren, vasthouden en onvermijdelijk wat zitten mijmeren...

Dat is niet goed!  Zo ga je 'met 'the rain down the drain'...

With the rain down the drain!

Het vliegtuig van de Saint-Exupéry, onderdeel van een constructie in wording...

Eén van de planeten van Le Petit Prince...

Om precies 4u12' viel er een gezapig regenbuitje uit de grijze materie aan het hemelfirmament.  Na slechts 2 minuten deemsterde het geluid van de regendruppels uit, een frisse bries trok door het open raam naar binnen en met de geur van regen sukkelde ik uiteindelijk in slaap.

Maar laat mij beginnen bij de ochtend. Een doodgewone ochtend van een dag die nooit uit m'n leven zou verdwijnen. Het was alsof alles samenviel. Dat wat voorbij was en dat wat nog moest komen.

Ontbijten doe ik meestal niet.  Ik krijg 's morgens geen hap door mijn keel. Of dat deel uitmaakt van een ochtendhumeur, vraag ik me wel eens af. Het duurt gewoonlijk enkele uren voor mijn maag op gang komt.  Maar vandaag had ik zin in een croissant met door mijn moeder zelfgemaakte aardbeienconfituur.  Haar confituur is zonder twijfel de beste van het westelijk halfrond. Ik besef dat er hierover onder de confituurmakende vrouwen discussie kan ontstaan.  Maar laten we dat hier terzijde laten.  Ik liep dus nadat ik een verkwikkende douche genomen had, mezelf een beetje presentabel had gekleed, naar de bakker om de hoek.  Als ik het huis niet uitkom, hul ik mijn weelderig gevormde lichaam meestal in een wat men tegenwoordig cocoonoutfit zou noemen.  Losse broek en dito shirtje.  Maar nu moest ik de straat op.   Het beloofde een zwoele zomerdag te worden, ik koos voor een witte linnen broek en vrolijk geprint tuniekje. 

Goedgehumeurd liep ik de straat op. Ik voelde me licht over het trottoir veren. Bijna wilde ik gaan huppelen zoals ik dat 40 jaar geleden als onbezorgd kind haast dagelijks gedaan had. De laatste jaren waren moeilijk voor me geweest. Maar nu leek het alsof een zware last van me was afgevallen. Het gevoel dat me deze ochtend overkwam had ik al heel lang niet meer meegemaakt. Ik was terug kind. Alleen m'n zelfrespect weerhield me ervan sommige mensen te omhelzen of naar andere m'n tong lang uit te steken. Maar ik deed het in mijn gedachten, genoot ervan en merkte dat ik liep te glimlachen. Toen ik bij de bakker m'n croissants bestelde, voelde ik plots een tikje op mijn schouders. Ik keek om en