COCO's MIJMERINGEN

Om precies 4u12' viel er een gezapig regenbuitje uit de grijze materie aan het hemelfirmament.  Na slechts 2 minuten deemsterde het geluid van de regendruppels uit, een frisse bries trok door het open raam naar binnen en met de geur van regen sukkelde ik uiteindelijk in slaap.

Maar laat mij beginnen bij de ochtend. Een doodgewone ochtend van een dag die nooit uit m'n leven zou verdwijnen. Het was alsof alles samenviel. Dat wat voorbij was en dat wat nog moest komen.

Ontbijten doe ik meestal niet.  Ik krijg 's morgens geen hap door mijn keel. Of dat deel uitmaakt van een ochtendhumeur, vraag ik me wel eens af. Het duurt gewoonlijk enkele uren voor mijn maag op gang komt.  Maar vandaag had ik zin in een croissant met door mijn moeder zelfgemaakte aardbeienconfituur.  Haar confituur is zonder twijfel de beste van het westelijk halfrond. Ik besef dat er hierover onder de confituurmakende vrouwen discussie kan ontstaan.  Maar laten we dat hier terzijde laten.  Ik liep dus nadat ik een verkwikkende douche genomen had, mezelf een beetje presentabel had gekleed, naar de bakker om de hoek.  Als ik het huis niet uitkom, hul ik mijn weelderig gevormde lichaam meestal in een wat men tegenwoordig cocoonoutfit zou noemen.  Losse broek en dito shirtje.  Maar nu moest ik de straat op.   Het beloofde een zwoele zomerdag te worden, ik koos voor een witte linnen broek en vrolijk geprint tuniekje. 

Goedgehumeurd liep ik de straat op. Ik voelde me licht over het trottoir veren. Bijna wilde ik gaan huppelen zoals ik dat 40 jaar geleden als onbezorgd kind haast dagelijks gedaan had. De laatste jaren waren moeilijk voor me geweest. Maar nu leek het alsof een zware last van me was afgevallen. Het gevoel dat me deze ochtend overkwam had ik al heel lang niet meer meegemaakt. Ik was terug kind. Alleen m'n zelfrespect weerhield me ervan sommige mensen te omhelzen of naar andere m'n tong lang uit te steken. Maar ik deed het in mijn gedachten, genoot ervan en merkte dat ik liep te glimlachen. Toen ik bij de bakker m'n croissants bestelde, voelde ik plots een tikje op mijn schouders. (Ik keek om en)

Ik draaide me om en keek in de meest indringende ogen die ik ooit zag.  Met een stralende glimlach gaf hij me het briefje, dat ik uit mijn handtas liet vallen met het nemen van mijn geldbeugel, terug.
Nooit zou ik geloofd hebben dat het bestond; liefde op het eerste gezicht en zeker niet dat het mij ooit zou overkomen!