Wat de geur van madeleintjes is voor Proust, is de geur van liguster voor mij. 
Deze op dit ogenblik overheersende zomergeur brengt mij weer terug naar mijn jeugd.  Tussen ons huis en dat van de naaste buren stond namelijk een heg met deze heerlijk geurende witte bloempjes.  Ik liep er steevast langs om van de geur te genieten en de bloempjes te plukken.  Ik doe dat nog steeds, plukken... niet meer aan die heg van toen, ze is er al jaren niet meer, maar ik kan het niet nalaten als ik een ligusterhaag passeer enkele twijgjes te plukken.

Opvallend was zelfs, toen ik onlangs tussen het drukke verkeer op de Antwerpse ring deze herkenbare geur waarnam... keek even opzij naar de middenberm en jawel tussen de wilde eglantiers stond de liguster in al zijn glorie te geuren, zo sterk zelfs dat al de stank van het verkeer er voor moest wijken. 
Die vaststelling maakte me toen blij...

Bol van berichten over Michael Jackson en Yasmine staat de media.  Maar niemand of weinigen zullen gewag maken van de dood van Pina Bausch.  Dus doe ik het maar!
Deze 68-jarige danseres/choreografe zorgde destijds voor een revolutie in de danswereld.  Ik zag haar nooit life aan het werk.  Ze is/was artistiek directeur bij het Wuppertal Opera Ballet dat later naar haarzelf werd vernoemd: het Pina Bausch Tanztheater.
Zij vond het belangrijk dat de studenten een eigen manier van dansen ontwikkelen, die bij hen hoort en spoort ze ook aan om zelf voorstellingen te maken.

Bausch was ook te zien in "Hable con ella", de film van Pedro Almodóvar uit 2001, één van mijn favoriete films, ook wat de muziekscore betreft. Opvallend voor haar werk was de combinatie van ballet met zingen, acteren en lopen.  

Weet je nog, lieve H, dat wij het in één van onze kleine gesprekjes een keer over haar hadden?  Mij staat het nog levendig voor de geest. Net als alle andere gesprekjes trouwens ... maar ik heb dan ook een fenomenaal geheugen...

Ik draag de zomer in mijn hart!  Niet de meteorologische, want ik vind het véél te warm. 
Maar ik voel me even heel gelukkig.   Ik heb gisteren een aantal fijne mensen ontmoet,  Je kan dat natuurlijk niet na één keer zeggen, maar de eerste indruk was positief. 
We hadden samen een heel aangename dag.

Bovendien had ik het geluk ook nog enkele beelden te verkopen op de kunsthappening waaraan ik deelnam.  Straks mag ik mezelf echt wel een succesvolle 'kunstenaar' noemen.  
Ik kocht van het verdiende geld een mooie aquarel en de kunstenaar maakte speciaal voor mij een pasteltekening. 

Ik bekeek zijn aquarellen een keer en er waren er twee die me direct in het oog sprongen.  We praatten wat en kwamen tot de vaststelling dat ik nogal neig naar blauw.  Voor mezelf niet zo verwonderlijk. Ik ken mezelf ondertussen wel.  
De "blauwe" blogs lokken me ook steeds als eerste en ik blijf die meestal frequenteren, uiteraard is de inhoud nadien enkel van belang.... maar toch...

Ik besloot echter nog niks.  Bekeek later de aquarellen nog een keer en toen ik uiteindelijk koos; deed hij zowaar de helft van zijn prijs.  Ondertussen had hij ook een pastel voor me klaar.  Hij excuseerde zich; hij had het graag wat blauw voor me gemaakt, maar hij had jammer genoeg geen blauwe pastel bij zich. 
Nee, niet echt jammer, want ook zo is het een prachtwerkje, mede ook omdat het speciaal voor mij is gemaakt en omwille van de 'vibes' zo verklaarde hij, die er tussen ons voelbaar waren.  

Toen werd het pas helemaal zomer...

De vogels zongen de ochtend en mij wakker.  Nog even voor de zon doorbreekt en het weer zomer wordt.  Het wordt een lange dag...

Gekregen van 'Eric' naar aanleiding van mijn postje over een pondje kersen.

Op mijn vrije dag nog vroeger uit de veren dan op een werkdag en dat omwille van de pijn die niet te harden is.  Nu geniet ik wel van een heerlijke ochtend, dat wel, maar ik loop nu al zowat een kleine maand met pijn ter hoogte van mijn rechterheup- en dijregio.  's Nacht kan ik niet op mijn rechterzij liggen en 's morgens is zitten omwille van de snijdende pijn onmogelijk. 
Na verloop van tijd gaat het beter en overdag voel ik soms niks meer. 
Des te meer ik beweeg, des te minder voel ik de pijn. 
Een dikke week geleden echter werd ik haast misselijk van de pijn en besloot toch maar een keer mijn "G.P" te raadplegen.  Na anamnese en manueel onderzoek diagnosticeerde hij een rugprobleem ter hoogte van L4-L5. 
De medicatie die ik voorgeschreven kreeg en dik tegen mijn zin nam, helpt geen zier.
Beweging, hoe raar ook, is de enige remedie tot verlichting van de pijn.

Dus, komaan Coco, aan de slag.  Eerst een kopje koffie en dan keep on moving!

Alle reacties, zowel positieve als negatieve kunnen altijd verwijderd worden.  Het is niet mijn gewoonte; ik laat ze uit principe staan; buiten die ene keer toen de schrijver ervan er om vroeg om ze toch maar te verwijderen en vice versa was ook al een keer het geval.  Onbedachtzaam ergens een reactie neergeplakt waardoor de eigenaar van de blog misschien  door mijn toedoen  wel eens gecomprimitteerd zou kunnen worden en dat wou ik liever niet.  

Maar wat mij betreft zijn alle reacties welkom.  Soms ontstaat er zelfs een nieuw postje door.
En zo niet, dan zet het je misschien toch even tot nadenken aan. 
En soms is op vóórhand denken zelfs nog beter! 

Wat lelijk van me.  Ik heb me niet echt vriendelijk uitgelaten op een blogje.  Hoe dat zo komt?  Ik zal mijn dagje niet hebben zeker?  Heel even heb ik getwijfeld om het niet te doen.  Maar moet het altijd alleen maar positief zijn?  Mag een negatieve reactie dan niet?   En heel even heb ik getwijfeld om het al dan niet anoniem te doen, maar zo laf ben ik dan ook weer niet.  Als je het doet, moet je er maar voor uitkomen ook!

Nochtans overkomt het me niet vaak.  In se ben ik een lief, aardig mens of geloven jullie mij niet.  Wat jammer dan! 

Ik ga wat zitten jengelen in een hoekje.

Het net gekochte pondje kersen waaraan we ons tegoed wilde doen, bracht me terug naar mijn jeugd.  Ik stond weer in de tuin van mijn ouders, waar ik geloof zelfs meer dan één kersen-kriekenboom stond.  Ik herinner me nog hoe we als kinderen uren rondliepen met een stelletje kersen als oorbellen aan onze oren.  Chique madammen voelden we ons toen en we hadden ook geen haast om ze op te smullen, er hing een overvloed aan 'oorbellen' aan de boom. 

In het gekochte pondje kersen vond ik slechts 1 stel oorhangertjes.  Sieren doe ik me er na al die jaren niet meer mee, ik draag zelfs geen echte oorbellen; dat staat me niet! 

Bovendien en dat wil ik nog even kwijt waren ze nog verschrikkelijk duur ook.  Ik kocht al lang geen kersen meer, en ik kan me zelfs niet meer herinneren toen we nog in Belgische franken rekenden, ze ooit zo duur betaald te hebben.   Allez çoit, ze zijn ondertussen verorberd, met dat stelletje hier is zo'n pondje kersen vlug ribbededie.

Misschien moet ik wachten tot ik aan kleinkinderen toe ben, om nog een keer te lopen pronken met kersen aan mijn oren! 

Guido Gezelle (1830-1899) aan Eugene van Oye

Een bonke keerzen

Een bonke keerzen kind !
een bonke keerzen kind,
gegroeid in den glans
en ’t goudene licht
des zomers !
Vol spannende zap,
vol zoet,
vol zuur,
vol zijpelende zap,
vol zoetheid !
Ze blonken aan den stamme,
ze spraken waar ze stonden :
“Plukt ons, plukt ons,
plukt ons,
plukt en laaft uwen dorst,
rijpe zijn wij en schoone !”
Neigend hongen ze,
zwinkelend
in den wind,
den lauwen wind
des zomers.
“Plukt ons, plukt ons,
plukt ons !”
riepen ze en ’k plukte ze
en ze woegen zoo zwaar :
de zegen des Heeren woeg op hen.
Neemt en dankt Hem
die ze gemaakt heeft,
die ze deed worden,
dankt Hem, dankt Hem,
dankt Hem !
Kijkt naar den Hemel,
daar is Hij,
daar is,
God !
De oogen omhooge
gelijk den vogel
die drinkt
en ’t schuldeloos hoofdeke om-
hooge heft,
dankt Hem, dankt Hem...,
dankt Hem !
Trouw als ’t arreme dier,
trouw als ’t loof en de vruchten,
trouw als ’t blommeke,
trouw als
‘t zandeken onder den voet,
bedankt Hem !
o Geniet, ’t is zoo zoet, ’t is zoo zoet
eene vrucht te genieten die
rijpe is
en vreugd en dank
te voelen rijzen in het herte !
Leert de tale die spreekt
uit monden duizende, en altijd
roept : “Den Heere zij
dank :
dank om het leven,
dank om het licht,
dank om het licht en het leven,
dank om de lucht en het licht
en het zien en het hooren
en al !
Dank zij den Heere !”
Een bonke keerzen kind,
een gloeiende bonke...be-
dankt Hem !

Wonen in een leven dat allang niet meer het jouwe is.  Niet de moed hebben om er uit te stappen of net dat tikkeltje teveel aan mededogen om het niet te doen.
Beide opties leiden tot draaikolken, turbulenties, uitbarstingen.  Proberen het hoofd boven water te houden, de landing zo zacht mogelijk trachten uit te voeren, de kolkende lava in goede banen leiden is dan onvermijdelijk je deel. 
Je 'woonst' de kleur geven die uiteindelijk het meest tot je verbeelding spreekt is zowat het enige wat tot de mogelijkheden behoort.