COCO's MIJMERINGEN

De 'KEW' is gespeeld. De prijzen verdeeld.  Een mannelijke aangelegenheid deze keer.  Onze Lorenzo Gatto werd dus verdienstelijk tweede; jammer dat hij net naast de hoofdprijs schoot.  Maar belanden in de finale is op zich al een overwinning. Dus chapeau!

Lorenzo GATTO
BELGIË

TWEEDE PRIJS
PRIJS VAN DE BELGISCHE FEDERALE REGERING

En dit is de winnaar.

Ray CHEN
AUSTRALIË

EERSTE PRIJS / GROTE INTERNATIONALE PRIJS KONINGIN ELISABETH
PRIJS KONINGIN FABIOLA

Wat jullie ervan denken, weet ik niet!  En ik heb ook niet al de heisa errond gevolgd: maar ik krijg hier kippenvel van.  

Wat mij betreft had deze 'madame' mogen winnen!

Een gave is het om je ervaringen en emoties in poëtische woorden te kunnen vertalen. Dat staat buiten kijf. 

Ik bewonder hen die het kunnen, wou dat ik zoals hen, kon schrijven dat ik me voel als een dauwdruppel die zich vastklampt aan het blad, bang voor het vallen, want loslaten betekent onherroepelijk verloren zijn, uit elkaar spatten tot niets.

Gisteren dan toch, naar ik lees, een subliem optreden van Lorenzo Gatto gemist.
Ik was nochtans van plan zijn aantreden in de KEW te volgen maar gaf uiteindelijk dat toch verstek omdat een goeie vriend van me een poëzievoordracht bracht.  Dan is de keuze vlug gemaakt uiteraard.  Vriend en poëzie die moet je in de watten leggen.  Ik zal dus Gatto's finale ergens in "uitgesteld relais" moeten bekijken. 

Net een schitterend stukje muziek gehoord!  Ik was van plan om de finale van de koningin Elisabethwedstrijd op de voet te volgen.  Maar had na deze drukke werkdag, na het eten en de afwas toch wat frisse lucht nodig en ging eerst een uurtje fietsen voor ik via de site van Klara de wedstrijd begon te volgen.  De eerste finaliste heeft net een prachtig stukje Elgar vertolkt.   Volgens de commentatoren niet echt een technisch perfect uitgevoerd stuk, maar daar kan ik niet over oordelen; ik ben in die materie niet onderlegd.  Maar mij deed het wat en dat is wat telt!

Ik hoorde het opgedragen stuk nog niet;  meestal vind ik dat niet echt zo geweldig. Dadelijk eens horen wat de volgende laureaat er van bakt.

En dan uitkijken naar onze Belgische kandidaat die morgen aantreedt in deze wedstrijd.

Au pair van W.F.Hermans

...  De werkelijkheid zwijgt. Zij toont alleen wat wij zien, en spreken doet zij helemaal niet. Zij geeft op onze vragen alleen antwoorden de we zelf onder woorden brengen .... 

Het is niet zozeer mijn vlakke land dat een probleem vormt; ook dát vind ik wondermooi.
Mijn vlakke leven ben ik allengs meer en meer beu.  Ik probeer het in te kleuren met een balletvoorstelling, een operabezoek, theaterstuk en "andere"; dingen die emoties losmaken waardoor er weer wat meer regenboog tussen mijn wolken komt turen...

En ach, het is niet allemaal rozengeur en maneschijn, maar ook elders komt de sleur uiteindelijk weer om de hoek gluren...

Mijn vlakke land enkele dagen geruild voor 'den Vulaneifel und der Mosel'.

Wat mooie dingen gezien, weer wat bijgeleerd, weliswaar geen wereldschokkende dingen; maar ik wist niet eens dat er ook rode Moezelwijn bestond, ook niet dat er scheepvaart mogelijk is op de Moezel en dat een burcht helemaal niet zo duur is in Duitsland. De Reichsburg in Cochem zou voor slechts 320.000 euro verkocht zijn aan de stad.  Daar kan je amper een vakantiestulpje voor op de kop tikken!

Wat ik ook weet, is dat ik milder gestemd ben tegenover hen die met mij leven, als ik uit mijn dagelijkse omgeving weg ben.  Ja, wat moet ik daar nu weer mee...

Filmparels dan wel te verstaan.  Ik kan zonder probleem onmiddellijk een stuk of wat titels uit mijn mouw schudden. 'The Pianist' is er dus zo een.  Maar de laatste die ik vorige week zag, was 'The Reader'.  En terwijl men in de media laat uitblijken dat dit een 'love story' zou zijn, is het voor mij veeleer een kwestie van 'schuld en boete' en gevoelens of worstelingen die daarmee gepaard gaan.

In het lijstje filmparels hoort ongetwijfeld ook 'Iris' thuis waarin de jonge Iris vertolkt wordt door dezelfde actrice, Kate Winslet, die ook in 'The Reader' het vrouwelijk hoofdpersonage gestalte geeft.  De oudere 'Iris' wordt subliem vertolkt door Judith Dench, maar dat ik van haar fan ben, kon u al lezen in een postje uit een ver verleden. 'Iris' over de schrijfster Iris Murdoch die de strijd moet aanbinden en uiteraard verliest tegen Alzheimer.  Een beklijvende film.

En zo kan ik er nog wel enkele aan mijn lijstje toevoegen.  Ik bracht van de bib twee dvd's mee.  De ene 'Carmen' en de andere over het leven van Verdi, zo kan ik film en muziek gecombineerd genieten. Maar eigenlijk ga ik het liefst een film zien in een kleine nog overeind gebleven cinema, waar je haast alleen in de zaal zit, maar dat gaat zo met 'parels' die worden niet gepruimd door het grote publiek, en maar goed ook; ik geniet ze liever 'eenzaam'.

Stel dat ik geen bib-bezoekjes zou afleggen omdat materiaal aldaar vies en vol vlekken zou zitten, dan zou ik een boel sublieme dingen missen!  Trouwens, een beduimeld boek hoef je niet mee te nemen, en wat dan met geld?  Wie heeft daar  al niet zijn vingerafdrukken op nagelaten.

Maar ik wil het niet eens over een wel of niet beduimeld boek hebben, maar over prachtmuziek die ik via de bib kan leren kennen en ontlenen en herbeluisteren en genieten.  Iets zoals Henryck Górecki bv.  Ik nam zijn 'Miserere' vandaag mee naar huis.  Een werk dat hij schreef in 1980 naar aanleiding van rellen tussen activisten van de vakbond Solidariteit en de veiligheidstroepen van het pro-sovjet regime in Polen.   Dit koorwerk van plusminus 40 minuten bevat slechts één enkele zin: Domine Deus noster, Miserere nobis.  Deze smeekbede wordt eindeloos herhaald, beginnend bij de diepe bastonen en eindigend met het invallen van de hoge sopranen: een massaal koorwerk waarvan ik kippenvel krijg. 
Ik ging op Youtube op zoek naar een stukje muziek om hier te plakken en kwam zo weer bij een nieuwe componist terecht.  Niet echt nieuw; ik kwam zijn muziek al tegen in films zoals bv. Bram Stoker's Dracula, Portrait of a Lady en The Pianist. Maar zijn naam was me totaal onbekend.  Dus alweer een ontdekking met dank aan de 'bib'.

 Górecki kreeg hier al meermaals wat reclame maar het kan niet en nooit genoeg!