COCO's MIJMERINGEN

Uit: Veronika besluit te sterven van Paulo Coelho

...   , las ik op een goede dag een gedicht van een Engelse dichter. Er was één regel van hem die me bijzonder trof: "Wees als een bron die overstroomt, en niet als een bak die steeds hetzelfde water bevat."  ....

.... 'Het besef van de dood zet ons aan tot intenser leven'....

Zoals een straaljager door de lucht klieft, of een sneltrein naar één of andere bestemming snelt, een tornado die brokken maakt, zo leef ik mijn leven, zo stroomt het bloed door mijn aderen.  Het was R. die mij er attent op maakte.  Het ging hem allemaal een beetje te snel en hoe ik het allemaal in de hand kan houden, vraagt hij zich af. 

Ja, dat weet ik zelf niet eens.  Ik heb ook een heleboel NIET in de hand, vrees ik. Dus:

... Pessoa was inderdaad niet zo'n lumineus idee.  Het leidt onvermijdelijk naar onoverkomelijke "rusteloosheid".  Lezen in bed is voor mij slaapverwekkend, dus tot zover geen probleem, maar ik ondervind dat de inhoud of het onderwerp van mijn lectuur invloed heeft op mijn dromen en onderbewustzijn.  Om vijf uur lag ik klaarwakker te wezen, gedachten gaan dan al molenwiekend door mijn hoofd, ging weer aan vervlogen dingen denken, hopen, verlangen...

Vanavond misschien maar iets luchtiger proberen?

..    -.-     ....  .   -...     .---    .    .-..   ..   .    ..-.

Tussen alle turbulenties door toch weer een beetje geluk gehad.

Tentoonstelling "Gluren bij de buren" is nog maar één weekendje ver, nog het verlengde 1 mei-weekend te gaan, en het kan al niet meer stuk.  Het eerste weekend dus al twee beeldjes verkocht en een optie op een derde. Straks ga ik mezelf toch nog 'kunstenaar', met een kleine 'k'  weliswaar dan, mogen noemen. 
Jeminee, niet naast mijn schoenen gaan lopen. Maar het is wel een ontzettend fijn gevoel te weten dat mensen mijn "ding" weten te smaken.

J'ouvre mes mains... j'ai tout à donner, je n'ai rien à donner...

Ik heb alleen mezelf, mijn dromen en verlangens, mijn warmte om te delen.
Ben dankbaar om de gave een breed scala aan emoties te kunnen beleven. 
Het maakt het leven meer dan de moeite waard. 
En bijwijlen moet er een keer goed gelachen worden!

Of 'trotseren' in die context al dan niet op zijn plaats was, zat ik na de was en de plas, toen ik een weldoend bad nam, te bedenken.  In eerste instantie dacht ik, dat ik het misschien inderdaad anders had moeten verwoorden, ik opperde 'het nakijken geven'... maar besloot in het bubbelende badwater dat het niet eens zo'n slechte woordkeuze was, uiteindelijk was ze toch 'trots' aan zijn arm te mogen lopen...

Van enige reciprociteit is er volgens mij en wat mezelf betreft helemaal geen sprake.  En wellicht word ik te licht bevonden, maar wat geeft het... het raakt me, ontroerd me en zet me aan tot mijmeren... ik doe er mijn voordeel mee.  Mijn welgemeende oprechte dank dus.

Het is geenszins en nooit mijn bedoeling om mensen opzettelijk pijn te doen of teleur te stellen. 
Maar gaan kruipen of mouwvegen om op een goed blaadje te staan, daar pas ik ook voor. 
Het kan voorwaar niet de bedoeling zijn dat een mens zichzelf gaat verloochenen omwille van een ander.  Ok, je kan om de lieve vrede af en toe de wijn wat verdunnen, maar wordt het meer water dan wijn, dan is er fundamenteel iets mis.

Uit: Veronica besluit te sterven van Paulo Coelho.

... "Ik werk aan een dissertatie ....   een studie van het zogeheten "normale" menselijke gedrag. ... Tal van medici voor mij hebben soortgelijke studies geschreven en kwamen tot de conclusie dat "normaal" enkel een kwestie is van consensus; oftwel als veel mensen denken dat iets juist is, dan wordt zoiets uiteindelijk juist. Er zijn dingen die door het gewone gezonde verstand geregeerd worden...
... Maar andere dingen worden ons opgedrongen, omdat telkens meer mensen geloven dat ze zo moeten zijn.

... "ieder menselijk wezen is uniek, hij heeft zijn eigen kwaliteiten, drijfveren, zijn eigen vormen van plezier, zijn eigen zucht naar avontuur. Maar de maatschappij dringt hem een gemeenschappelijke manier van handelen op, en de mensen blijven zich onophoudelijk afvragen waarom ze zich zo moeten gedragen" ...

..."Nee, je bent een persoon die verschilt van alle anderen, maar die toch hetzelfde wil zijn. En dat is volgens mij te beschouwen als een ernstige ziekte.
Is het ernstig te verschillen van anderen?
Het is ernstig als je jezelf dwingt hetzelfde te zijn als zij: dat veroorzaakt neurose, psychose, paranoia. Het is ernstig als je hetzelfde wil zijn, want dat is de natuur dwingen, het is tegen Gods wet ingaan; god , die in alle bossen en wouden van de wereld geen enkel blaadje geschapen heeft dat gelijk is aan een ander. ...
... Omdat ze niet de moed hebben om anders te zijn, gaan de mensen tegen de natuur in en start hun lichaam de aanmaak van Vitriool, of bitterheid, zoals dit gif gewoonlijk genoemd wordt."

Ik besluit tot het blijven van mezelf, wat ik eigenlijk altijd al was.  Ik denk en handel naar eigen opvatting, goeddunken en geweten; de enige echte juiste manier.

Hiervoor zeker?

Voor het applaus en de erkenning !

Zijn we niet allemaal een beetje exhibistionist, ieder op zijn eigen manier?
Hebben we niet allemaal de neiging om ergens mee te willen opvallen, gezien of gehoord te worden?
Mij lijkt het niet meer dan een natuurlijke menselijke neiging.
Maar de hoeveelheid publiek doet er niet echt toe.  Al is er maar één iemand die jij kan raken en ontroeren...