Om in te verdrinken als we weer een keer aan de oever staan van een opgedroogde rivier...

Hoe groot ook mijn vreugde was om de allenige ochtend zo groot was later de treurnis om een bron die opdroog.   De strelende zonnestralen op mijn huid konden niet verhinderen dat het leek alsof ik door een mist mijn weg zocht. 

Vandaag namen we afscheid!

Op dit moment geniet ik van een heerlijke ochtend 'alleen-zijn'.  Ik moest dan wel de afwas die gisterenavond bleef staan in mijn eentje klaren; maar dat neem ik er graag bij.  De radio die ik aandraaide, zette ik na vijf minuten weer uit.  Heerlijk de relatieve stilte rondom mij, alleen af en toe het gekletter van het bestek.  De vaat is aan de kant...

Ik weet soms zijn er mensen, ze zijn te vaak alleen, ze kunnen mijn snakken naar deze zeldzame 'stille' momenten niet begrijpen.  Deze woorden hier neerpennen gaat met horten en stoten, want ik droom soms weg... blik op oneindig... a Ulysses gaze...

The Dust of Time (I Skoni tou Hronou) de tweede film, uit een geplande trilogie (na The Weeping Meadow of Eleni), is uit.  

Deel twee van de trilogie is gewijd aan de Griekse uitwijkelingen in de Sovjetunie en beslaat een periode van 50 jaar.  In de film maakt een Amerikaanse regisseur van Griekse komaf een film over zijn afkomst. Intussen zoekt Eleni verder of de liefde absoluut is.  Acteurs/actrices van dienst zijn niemand minder dan Willem Dafoe, Bruno Ganz, Michel Picolli en Irene Jacobs.

De soundtrack is uiteraard van de hand van Eleni Karaindrou, de vaste huiscomponiste bij de films van Angelopoulos.  Dust of time bevat negentien stukjes filmmuziek. Dat zijn meestal korte, trage adagio's of elegieën, vaak als variaties op eenzelfde thema. Ze klinken zo broos en fijn dat je de beelden niet nodig hebt om met Karaindrou te verdwalen in de nevel tussen feiten en fictie, tussen herinneringen en de realiteit van vandaag.
Meer dan anders werkt de componiste met harp en violen voor deze diepe melancholische muziek.  Er zouden ook invloeden van Tsjaikovski, Catalani, Bach en Beethoven verweven zijn. 

 Dance Theme from Dust of Time

eleni karaindrou dust of time 2009

Weltschmerz à volonté!

Gisteren de laatste toneelvoorstelling in een rij van 14.  Het was een moeilijke bevalling! Maar uiteindelijk werd het dan toch nog Dolle Pret in 't Cabaret.

Of ik het zal missen, uiteraard!  Het was heel intensief!  Een beetje rust is welkom.

Een late herfst, ja zo lijkt het wel! 

Vooral in mijn gemoed dan!  Het waait wel over, vooral met die maartse buien en windvlagen, dat doet het telkens weer.

Of zou het aan mijn hormonen toe te schrijven zijn, vraag ik me terloops af.  Die dipjes zo af en toe.  Echt grote oorzaken of redenen zijn er op dit ogenblik niet om mij depri te voelen...

Ach, wie zal het vertellen...

Het is niet het weer dat mijn mood onder zero doet dalen.  Weer of geen weer: dat kan me niet deren.  Zij die hier al meermaals vertoefden, zullen wel weten dat ik dat niet aan mijn hart laat komen en dat ik net zo goed kan genieten van een stevige regenbui en een winderige dag als van een zonnige lentedag.

Nee, het viel gisteren bij het keramieken lelijk tegen.  Een beeld waaraan ik vorige week begon, was ondertussen zodanig gedroogd dat ik er met de beste wil van de wereld niet meer aan verder kon werken.   De zaak was niet meer te redden.  En meestal kan zelfs dat mijn mood niet bederven.  Dan begin ik toch gewoon opnieuw.   Maar dit beeld had ik nu echt graag afgewerkt.  Ik wil dat het alsnog gebakken en geglazuurd raakt tegen eind april - begin mei want dan heb ik een kleine tentoonstelling op stapel staan. 

Tijdens de week van de amateurkunsten doe ik namelijk mee met het project "Gluren bij de buren".  Een samenwerkingsproject tussen enkele omliggende gemeenten waarbij "kunstenaars" uit onze gemeenten dus op verplaatsing mogen tentoonstellen.

Wat dan wel weer leuk is, is dat ik vandaag in het bezit kwam van enkele knappe foto's genomen tijdens een vorige tentoonstelling. Bijgevoegd enkele impressies.

Mijn complimenten aan de fotograaf!


 

Het lentegevoel dat ik enkele dagen geleden kreeg door o.a. de eerste echte kleur in de tuin, ook al was het een 'paarse' azalea die daar mede voor verantwoordelijk was en het prille lentezonnetje uiteraard, is net zoals de azalea, die ondertussen bevroor, verdwenen.

Mijn 'mood' zit ergens onder nul.  Hoe dat zo komt, weet ik zelf niet echt te verklaren. 

Ik kruip maar een keertje vroeg onder de wol, misschien is het 'leed' morgen alweer geleden.

Folteringen

Niets is veranderd.

Het lichaam is gevoelig voor pijn,

het moet eten, ademen en slapen,

het heeft bloed onder een dunne huid

en een geschikte voorraad nagels en tanden,

zijn botten zijn broos, zijn gewrichten rekbaar.

Bij foltering speelt dit allemaal een rol.

Niets is veranderd.

Het lichaam beeft zoals het beefde,

voor en na de stichting van Rome,

in de twintigste eeuw en voor en na Christus.

Folteringen zijn in wezen niet veranderd,

alleen werd de wereld een dorp

en kijken we weg van de plaats waar onrecht geschiedt.

Niets is veranderd. 

Er zijn wel meer mensen,

naast de oude vergrijpen ontstonden er nieuwe,

echte, ingebeelde, tijdelijke, en slechts

het gehuil waarmee het lichaam reageert, was, is 

en zal atijd een schreeuw van onschuld zijn,

volgens de aloude stemvork van de tijdgeest. 

Niets is veranderd.

Hoogstens de gewoontes, ceremonies en dansen.

Toch blijven de gebaren van handen 

die het hoofd beschermen dezelfde.

Het lichaam kronkelt, schokt, probeert te ontkomen,

valt murwgeslagen en trekt zijn knieën op.

Het wordt blauw, zwelt, kwijlt en bloedt.

Niets is veranderd. 

Alleen de loop van rivieren, de grenzen van landen, 

bossen, kusten, woestijnen en gletsjers.

Te midden van deze landschappen waart de kleine ziel,

verdwijnt, duikt op, komt dichter en wijkt,

vreemd voor zichzelf, ongrijpbaar, soms bewust

en soms onbewust van haar eigen bestaan,

terwijl het lichaam is en is en is

en zich nergens kan bergen.

Wisława Szymborska

Gedachte opgekomen bij het nemen van onderstaande foto.

In het leven denkt een mens een spoor te kunnen trekken. Op een gegeven moment stippel je voor jezelf (en anderen?!) een weg uit, een route over de 'snelweg' dat het leven is, met als doel zonder problemen de uitrit nemen die je voor ogen had.

Maar dat is buiten de waard gerekend!

Werkzaamheden, omleidingen, files maken dat je noodgedwongen van je spoor moet afwijken.

Rustig met het verkeer meerijden en je vooral niet druk gaan maken omdat dit niet de vooropgestelde route was,  dat wordt van je verwacht.

Je kan gaan proberen de omleidingen te omzeilen, trachten weer eigengereid een alternatieve route te kiezen.  Je kan het uiteraard proberen, ik weet dat het dan vaak nog moeizamer gaat, maar een mens is eigenwijs.  Ik in ieder geval!