Vanmorgen beloofde het qua weersomstandigheden een schitterende dag te worden.  Een mooie dag leek op komst met dit pril lentezonnetje.  Aan deze kant van de Schelde in ieder geval.  We besloten, nadat we onze dochter hadden gedropt in Antwerpen om door te rijden richting kust.  We doken, Antwerpen-Centrum achter ons latend, de Kennedytunnel in en reden regelrecht in een mistroostrig Vlaanderen binnen.  Nu ja, het zal ook hier wel opklaren, was ons idee!  Niet dus!  Een hele dag vies, vuil, Vlaams weer.  

Het eerste wat me opviel richting Diksmuide, Veurne en Ieper, die steden wilde we bezoeken, waren de dikke knoestige knotwilgen die onderweg het landschap omzoomden. Een typische boomsoort in de Vlaanders dus.

Mijn navigatiesysteem nam een keer de verkeerde richting, dus eerst een ommetje langs Nieuwpoort dan maar, waar Jan Fabre zijn schildpad berijdt als een echte Don Quichote en waar de wind je stevig om de oren kletst...

In Ieper waren we nog enkele uurtjes te vroeg om de last post te horen blazen.  Ik keek nochtans op van het grote aantal namen van gesneuvelden die op de Menenpoort vermeld staan... ik wist niet dat er zoveel namen, zoveel mensen, zoveel doden vielen in Flanders Fields.

En zijn die twee Vlaamse 'top'-politici, ik bedoel voor alle duidelijkheid Bourgeois en Leterme niet respectievelijk boerenzonen uit Veurne en Ieper?  En ik die dacht dat men in de Vlaanders enkel stevige knotwilgen kweekte.

In Flanders Fields

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.

We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved and were loved, and now we lie
In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders fields.

John McCrae