COCO's MIJMERINGEN

van Jean Pierre Rawie

Inzicht

Ik ben zo afgemat onder de last

van wat ik vruchteloos heb liefgehad,

dat ik voortdurend struikel op mijn pad

en allengs dieper in het duister tast.

Herinneringen bieden geen houvast;

ik raakte steeds meer kwijt dan ik bezat.

Wat er van mij geworden is en wat

ik ooit beoogde is in schril contrast.

Vertrouwd geraakt met laagheid en bedrog

vind ik wat onaanvaardbaar leek gewoon;

ik weet dat stof tot stof keert, as tot as.

Wat grijpt het mij nog aan, terwijl ik toch

allang doorgrondde dat het leven zo’n

intens lamlendige vertoning was?

Hij bloeit niet meer. Hij heeft nochtans elk jaar

en jarenlang, trouwhartig en beleefd,

een vlam ontstoken aan zijn kandelaar,

oranje licht dat in de kamer leeft.

Hij bloeit niet meer dit jaar. Hij kwijnt en treurt,

hij heeft zijn reden van bestaan verloren,

de lent ditmaal wordt zonder hem geboren,

hij staat voor ’t raam, hij weet wat er gebeurt.

De wilgen lopen uit, de scylla bloeit,

de merel fluit, een lauwe regen vloeit,

reeds botten doornen- en ligusterheggen,

alles wat leeft is zalig en vervoerd,

maar hij alleen blijft dor en onontroerd:

een oude man die niets meer heeft te zeggen.

Een gedicht van Jan van Nijlen. 

Zeg NEE! Laat het niet zover komen.

Hoe ik nu zo plots aan deze BBC-serie uit de jaren zeventig ga zitten denken?

In mijn hoofd groeit het idee voor een beeld.  Ik wil graag naar analogie met het beeld dat ik voorheen maakte: The weeping meadow ook Ulysses' Gaze uitbeelden.

Ulysses' Gaze is net als Eleni of The Weeping Meadow een film van de hand van regisseur Angelopoulos en met een soundtrack van Eleni Karaindrou.  Van daaruit ging ik mijmeren over Ulysses en zijn odyssee en zo weer verder naar Charon die de doden tegen betaling over de Styx naar het hiernamaals brengt. 

Who pays the ferryman dus!

Ik ging op Youtube enkele fragmenten bekijken uit deze serie die ik destijds nauwgezet volgde op televisie.  Tussen haakjes, toen werden nog series gemaakt waarvoor een mens thuis bleef; ik ken er op dit moment geen enkele waarvoor ik dat nog over heb; zelfs niet voor De smaak van de Keyzer of voor Van vlees en bloed.

Met het zien van enkele fragmenten uit de serie groeit alweer het idee voor een nieuw beeld.  Cirkel is weer een keertje rond.

Ingereden, ingezegend, uitgeregend, maar goedgekeurd!

Zalig fietsen was het vannamiddag.  Het rolde en bolde alsof het een lieve lust was en dat op momenten de regen striemde in mijn gezicht kon me niet deren.  Achteraf toen ik in de spiegel keek, leek het alsof niet alleen ik glom van geluk maar ook mijn huid leek een boost te hebben gekregen. Alleen mijn pasgewassen en geföhnde haren hingen er wat zielig bij, ach dat lossen we wel weer op!

Ik lijk wel een 'positivo'!

Wat kwam ik vrolijk thuis vandaag!  Hoe dat zo kwam, na deze toch wel weer intensieve werkdag? 

Onderweg op Radio Klara bij Bred Brouwers in 'Ludwig' de aria La donna è mobile uit Rigoletto van Verdi beluisterd.  Wat word ik toch steeds vrolijk van dat lied.  Fluitend stapte ik thuis binnen.  Ik kreeg van die steelse blikken en of er iets mis met me was?  La mama die al fluitend komt binnenvallen?  Men zou van minder raar opkijken.

Worden jullie ook allemaal  maar vrolijk!

Elke dag kijk ik wel uit naar iets.  Vaak voor anderen van geen tel zijnde dingen, onnozelheden misschien wel, maar dat deert me niet.  Er zijn zoveel dingen, kleine en grote om naar uit te kijken en van te genieten. En morgen is dat o.a. mijn nieuwe fiets.

Gelukkig heb ik morgen een dag vrij, want ik wil mijn stalen ros onmiddellijk uitproberen. En ook al is het hondenweer,  geen kat kan me tegenhouden. 

Het werd niks met Hertmans!  'k Was veel te laat thuis vannacht om nog in Hertmans' bundel te duiken.  Blijven plakken na de repetitie van toneel.  Ach, geeft niks, Hertmans gaat niet lopen en ik evenmin!

Vanavond dus met Hertmans onder de dekens.  Een beetje erotisch geladen zijn sommige van de gedichten in zijn bundel, Kaneelvingers.  Zouden mijn streelvingers zichzelf kunnen beheersen?

Een man beweert dat zijn vingers dicteren wat hij aan poëtische woorden weet om te toveren tot zijn blauw.  Mijns inziens worden vingers nog altijd gedicteerd door de grijze massa in iemands hoofd en dat is dan misschien niet zo poëtisch... maar de naakte waarheid...

De poëtische vingers reageren als volgt:  

".... Vingers.
Van sommige mannen, zegt de volksmond,
die hun verstand zit in hun ...
(wil jijzelf het kledingstuk of lichaamsdeel aanvullen)...

Waarom zou dan mijn verstand (in de onderstelling dat)
niet in mijn vingers kunnen zitten?

Dat is minder gevaarlijk
dan wanneer het verpakt is in een vestimentair hulpstuk, niet?"

Nu wordt er in mijn grijze hersencellen ondertussen stevig gewoeld door die vingers.  Onwillekeurig ga ik ook denken aan de dichtbundel van Stefan Hertmans.  Ik weet dat hij schrijft over o.a. ajuinvingers, ringvingers... kaneelvingers.  Zo heet zijn bundel trouwens: "Kaneelvingers".

Ik moet morgen dringend naar de bib, om het gewoel in mijn hoofd tot staan te brengen, ik wil weten of er volgens Hertmans ook 'streelvingers' zijn ... naar mijn bescheiden mening heb ik er zelf tien!

Bij het verdwijnen van de sneeuw borrelen deze woorden op in mijn gedachten, het lijkt me een regel uit een gedicht, maar kan me niet voor de geest halen hetwelke.

Enkele dagen geleden liet mijn zoon zich ontvallen nooit tevoren in zijn leven zoveel sneeuw zolang weten liggen blijven.  Toch wel, alleen hij herinnert het zich niet.

Hoeveel of eerder hoe weinig van wat we ooit beleefden, blijft in ons geheugen gegrift?  Mij komt het voor alsof er meer en meer herinneringen vervagen, dingen waarvan je weet ze echt wel intens beleefd te hebben... en ondanks het feit altijd een fenomenaal goed geheugen gehad te hebben...

Het verleden verdwijnt allengs meer en meer. Zal het, zoals de sneeuw nu, op een keer volledig verdwenen zijn?