13-01-09
Niets van wat ooit is geweest...
Bij het verdwijnen van de sneeuw borrelen deze woorden op in mijn gedachten, het lijkt me een regel uit een gedicht, maar kan me niet voor de geest halen hetwelke.
Enkele dagen geleden liet mijn zoon zich ontvallen nooit tevoren in zijn leven zoveel sneeuw zolang weten liggen blijven. Toch wel, alleen hij herinnert het zich niet.
Hoeveel of eerder hoe weinig van wat we ooit beleefden, blijft in ons geheugen gegrift? Mij komt het voor alsof er meer en meer herinneringen vervagen, dingen waarvan je weet ze echt wel intens beleefd te hebben... en ondanks het feit altijd een fenomenaal goed geheugen gehad te hebben...
Het verleden verdwijnt allengs meer en meer. Zal het, zoals de sneeuw nu, op een keer volledig verdwenen zijn?
18:18 Gepost door Coco | Commentaren (1)
Commentaren
Grijs en versleten .
En dan heb ik het niet over een bank in de sneeuw.
Vingers.
Van sommige mannen, zegt de volksmond,
die hun verstand zit in hun ...
(wil jijzelf het kledingstuk of lichaamsdeel aanvullen)...
Waarom zou dan mijn verstand (in de onderstelling dat)
niet in mijn vingers kunnen zitten?
Dat is minder gevaarlijk
dan wanneer het verpakt is in een vestimentair hulpstuk, niet?
.
Gepost door: Uvi | 18-01-09
Post een commentaar