COCO's MIJMERINGEN

'De ochtendstond heeft goud in de mond': op dit ogenblik is het echter nog stikkedonker. 

Ik wacht op de ochtend die nog ontwaken moet!

Compleet anders, maar ook via Bernard Dewulf die in zijn bundel 'Blauwziek' het gedicht 'Alle vogels stil' neerschreef met als ondertitel (Voor Nicolas de Staël).

Even googelen naar Nicolas de Staël!

Madame de Staël, ja die kende ik als schrijfster en onderwerp van velerlei schilderijen, maar deze Nicolas da's andere koek, hij stond voor het doek.

Het gedicht van Dewulf:

Alle vogels stil

 (Voor Nicolas de Staël, 1914-1955)

De dagen moesten breder treuren
dan de zee. Verder
keek alleen het schilderij.

De uren moesten zingen in zijn kathedraal
van hoger licht
dat hij wachtte voor zijn muur
van verf

op een muziek van elders,
tegenzangen in het doek.

Zo luisterend aan het grijs
van alle tijd, maart en toch november
in zijn ogen en zijn handen

stierf hij dagelijks
aan de erfkwaal van de blik,
de ziekte van het onvermogen.

Bernard Dewulf dus.  Dankzij zijn bundel 'Blauwziek' heb ik het werk van Pierre Bonnard leren kennen.

Pierre Bonnard is geboren in 1867. Hij studeerde rechten in Parijs in 1887, maar hetzelfde jaar schreef hij zich ook in aan de academie en in 1888 voor de Ecole des Beaux-Arts Na een korte tijd gaf Bonnard zijn werk in de rechtspraak op en werd fulltime kunstenaar.

Bonnard is niet gemakkelijk bij een stijl in te delen. Hij heeft zich onafhankelijk van de rest van de wereld ontwikkeld. Bonnard was een stille man, introvert. Hij leefde in afzondering, samen met Maria Boursin (die zich Marthe de Meligny liet noemen), zijn partner. Met Marthe heeft hij zijn leven vanaf zijn 25e tot aan zijn dood gedeeld. In 1925 zijn ze in alle stilte getrouwd, zelfs zijn familie wist daar niet van. Bonnard heeft nooit de neiging gehad om zich te meten met de rest van de wereld, en is qua ontwikkeling zijn eigen weg gegaan.

Hij behoorde tot de oprichters van Les Nabis, een groep van artiesten die met name gericht waren op het spirituele en symbolische.  Invloeden van Paul Gaugin zijn terug te vinden. Hij gebruikte naast het doek ook allerlei andere middelen, hij maakte regelmatig illustraties voor bladen en heeft zelfs een gebrandschilderd raam gemaakt. Zijn eerste solo-expositie in 1896 omvatte schilderijen, posters en litho's.
De tijd na "Les Nabis" startte met een crisis in zijn eigen leven (1914), met een twijfel aan zichzelf. De periode van de man van achter in de veertig die zich afvraagt "wat doe ik nu eigenlijk met m'n leven". Een aantal bijzondere, zeer minutieus samengesteld werken stammen uit die tijd. In zijn latere werk valt op dat steeds vaker de vergezichten vanuit een ruimte bekeken worden. Bonnard schildert de landschappen zoals gezien door een raam, door een deur. In die landschappen is vaak een menselijke figuur ergens verborgen opgesteld.

Een bijzonder deel van het werk van Bonnard zijn de "scènes uit een huwelijk", de naaktportretten van Marthe en de zelfportretten die hij maakt kijkend naar zichzelf in de badkamerspiegel. Van Marthe heeft Bonnard meer dan 350 naaktportretten gemaakt, veelal in de vorm van badkamerscènes. Het zijn portretten van het leven van Bonnard en Marthe, van het ouder wordende paar.

Bonnard overleed op 23 januari 1947 aan de Franse Rivièra.

Een impressie !

Schitterende werken!

Raar toch, hoe en waar 's mens gedachten op bepaalde ogenblikken verzeild kunnen raken.

Ik liep te wandelen in een lokaal natuurgebied.  Ik had al slenterend, het 'indian summer' bladerdek bewonderd en toen ik langs de visvijver liep en de vlondertjes opmerkte waar de vissers zich neerpoten om hun vangst op te halen, of waar ze gewoon zitten te mijmeren dat ze toch maar weer lekker aan het gezeur van hun wederhelft ontkomen zijn, ging ik denken aan de film 'On Golden Pond'.

On Golden Pond?  Ik zie al enkele gezichten bedenkelijk kijken.  Het moet zowat één van de eerste films geweest zijn die ik in de bioscoop zag.  Er waren ook nog 'Jonathan Livingstone Seagull en Love Story (met Ryan O'Neal en Ali MacGraw) geweest voordien. 

On Golden Pond een film uit 1981 met Henry en Jane Fonda en de altijd majestueuze Katharine Hepburn.   Een ontroerend verhaal over de knorrige Norman en zijn levenslustige vrouw Ethel die zoals elk jaar naar hun zomerhuisje op Golden Pond terugkeren, ditmaal om de tachtigste verjaardag van Norman te vieren, een traditie die ze al 50 jaar volhouden.  Ook hun dochter (Jane Fonda) komt op bezoek, samen met haar nieuwe liefde en diens zoon.  Een film over stroeve familierelaties, over geconfronteerd worden met ouderdom; een ontroerend drama door bovengenoemde acteurs op voortreffelijke wijze neergezet.

On Golden Pond dus en dit door:

Wat ze nog voor me in petto hebben, weten alleen zij.

De Moirae: zij wikken, wegen en beschikken.

De schikgodinnen bepalen gezamelijk de levensloop van zowel goden als stervelingen.  Dit doen ze door "de levensdraad" te spinnen (Klotho, de spinster), af te meten (Lachesis, de verdeelster) en af te knippen (Atropos,  de onafwendbare). Schikgodinnen komen niet alleen in de Griekse mytologie voor, men kent ze ook in o.a. de Romeinse of Slavische en zelfs in de Arabische mythologie, weliswaar onder een andere naam. 

Niet dat ik het echt kwijt was, dat boek met die notities en gedichten maar het neemt nu weer een prominente plaats in op 'mijn tafel'.

Op de eerste pagina noteerde ik als titel:  Poëzie was met ons vanaf alle begin... beginzin van een gedicht van Jaroslav Seifert...

Mijn schrift een boeiende mix van gedichten, ik vond er ook nog andere gedichten in terug van Tellegen.  Zo zie je maar dat hij vroeger ook al wel eens op mijn tafel lag...

Maar wat ik er nog meer in vond, en dat was een complete verrassing, daar had ik geen weet meer van; knipsels uit de krant.  Enkele columns van Dewulf uit De Morgen.  Ik ga ze met plezier weer een keertje lezen. 

En voor hen die mij telkens opnieuw de vraag stellen...

De vraag

Ben je gelukkig geweest?

Wat een vraag! De wind zou net gaan liggen

een roos zou net gaan bloeien, mijn hart zou net gaan breken…

Ik schraapte mijn keel

om het duidelijk te zeggen

-het antwoord stond al jaren onomstotelijk vast-

en toen was er niemand meer

die het nog wilde weten,

en ik ging liggen in het gras, ik had nog zoveel te doen

zoveel te vergeten.

Toon Tellegen

Een schrift van vroeger teruggevonden waarin ik gedichten die me wat deden neerschreef.  Het blauw van de inkt, want ik schreef graag met een vulpen, nog steeds trouwens, is wat vergaan, doch nog duidelijk leesbaar.

Verrassend!  Van Toon Tellegen vond ik onderstaande terug.  In correlatie met "Nachttrein naar Lissabon" plots zoveel betekenend .

De reis

In een trein

in de nacht

in een landschap met duizend soorten mist

in rode pluschen kussens, mager, morsig,

alleen in een coupé,

in het grijs en in het zwart

in een dal

in een gedachte

in een langgerekte droom, fluisterend, rammelend

overal te laat,

ben ik op weg naar jou, ben jij op weg naar mij.

Op dit ogenblik lees ik Nachttrein naar Lissabon van Pascal Mercier.

Ik ben het boek nog maar net begonnen en besef al dat dit een boek is waarin ik mezelf ga vinden of moet ik schrijven "verliezen"?

Het zal wel enige tijd in beslag nemen voor ik het boek heb uitgelezen, vooral als ik na elke passage ga mijmeren over de zoektocht naar vrijheid... en innerlijke rust...

Ik lees hier meer dan er staat!

Theorie en praktijk?  Voor mij een wereld van verschil!  Net zoals rede en gevoel.

Theorie en praktijk zijn één, evenals ziel en lichaam, en evenals ziel en lichaam liggen zij meestal met elkaar overhoop.
(Marie von Ebner-Eschenbach)