COCO's MIJMERINGEN

Vannacht badend in het zweet wakker geworden; ik droomde van een oud zeer.  En opvallend is dat ik nu net het omgekeerde droomde van wat ik in werkelijkheid zou willen.  Mijn deur staat wagenwijd open, terwijl ik in mijn droom nog net op tijd de deur kon dichtslaan...

Ik weet; ik moet voor mezelf sterk wezen, uit zelfbehoud de deur dicht houden...

En ook al was het maar een droom, het achtervolgde me de hele nacht en klaarblijkelijk ook terwijl ik klaarwakker ben...

Hoor ik net op de regionale televisie dat Don McLean zijn opwachting heeft gemaakt op de Turnhoutse vrijdagen. 
Don McLean dan nog wel!  Ik wist niet eens dat die singer-song writer/ folklegende (hoe moet ik hem eigenlijk noemen) in ieder geval legendarisch in mijn jeugdjaren nog leefde, laat staan nog zong.

Ik herkende de man niet eens meer op het kleine scherm en dat terwijl ik destijds zwijmelde bij zijn muziek. Ik geloof dat ik zelfs nog ergens een vinylleke van hem liggen heb.

In de jaren zeventig bekoorde hij menigeen met songs als:

En ook met deze cover van Roy Orbison... zo herinner ik mij Don McLean...

Ik hoorde wel tijdens de reportage op tv dat zijn stem niet meer dezelfde was,   veel doorleefder ... had ik het geweten, ik was misschien nog wel een keertje naar Turnhout afgezakt om wat jeugdsentiment te genieten...

 Ik vergat dit nog!

Met dit mooie weer zoeven ze weer over onze Vlaamse- en andere wegen.

Vanmorgen ging er op de ringweg gedurende een vijftal km. zo'n Don Quichote op zijn stalen ros voor me rijden, tegen een gezapig tempo van 90km/u.

Je zag aan zijn manier van rijden dat hij echt genoot.  Hij zat op zijn motor alsof hij in de zetel zat, keek links en rechts naar het voorbijglijdende landschap en vertraagde her en der om wat beter te kunnen kijken.

Het moet dan toch waar zijn dat motorrijden een superzalig gevoel geeft!  Ik ken van motoren helemaal niks.  Harley, BMW of Ducati?  Het zegt me allemaal niks, maar de in zwart leer gehulde Don Quichote des te meer!

Hij  trekt zijn stalen Rocinante op zijn pikkel...

het zwarte soepele leer van zijn broek trekt mijn aandacht...

hij pikt een stoel uit aan het naburig tafeltje...

ik zie een hand die de warmte in het zwarte leer tot bedaren dwingt...

is het mijn decolleté dat zijn aandacht trekt?

Hij kwam door het woord, passeerde mijn huis, ontstak het vuur in mijn haard, nam het eten dat ik hem bood, en verdween in het niets... zonder woord ...

Ik besef dat er woorden zijn en "woorden"...

Het woord volgens Van Dale:  1. spraakklank of geheel van spraakklanken dat op zichzelf een betekenis heeft of de zichtbare voorstelling hiervan.

Woorden dus, die elk mens in meer of mindere mate weet te gebruiken om iets te benoemen, aan te duiden of te omschrijven, maar die "andere" woorden; da's andere koek...

Het gebruik van deze woorden is slechts enkelen gegeven. Zij smeden de woorden tot verheven taal.  Deze woordtovenaars weten mij met hun woordelijke liefkozingen te verleiden...

Un voyage à mon âme...

Tot dit postje kom ik doordat iemand me onlangs vroeg wat nu eigenlijk mijn favoriete bezigheid was in mijn rijk gevuld assortiment. Ik dacht toen een lijstje te maken, een top (weet ik hoeveel) ... en kwam toen tot de conclusie dat lijstjes wel eens durven veranderen in de loop der tijd, en dat is eigenlijk helemaal niet zo vreemd, aangezien een mens zelf ook een evolutie doormaakt in zijn bestaan, in zijn wedloop naar het einde...

Je leert nieuwe en andere dingen kennen, andere mensen ook, je doet een hoop ervaring op, je krijgt andere ideeën en inzichten, je gaat dingen in of vanuit een ander perspectief zien en uiteindelijk gooi je ook een boel dingen overboord,  ook principes bv , principes waaraan je voordien zo vasthield, maar die doorheen de tijd nergens meer toe doen, die geen steek meer houden, waar niemand baat bij heeft en jijzelf al helemaal niet meer...

Tijd en omstandigheid maken dat een mens evolueert... en ik geloof zelfs dat het misschien niet eens zo slecht is... af en toe veranderen, meebuigen... dat voorkomt dat je breekt...