COCO's MIJMERINGEN

Miss You Nights

Utrillo, Frans schilder (1883-1955), kwam als buitenechtelijk kind van schilderes Suzanne Valadon ter wereld. Na een moeilijke jeugd begon Utrillo in 1902 te schilderen in de trant van Pissarro. Eerst alleen zijn directe omgeving, zijnde de Parijse voorsteden en stadsdelen o.a. Montmartre. Deze periode duurde tot ongeveer 1906 en wordt gekarakteriseerd door donkere, verzadigde kleuren.

De meest bekende werken van Utrillo komen uit zijn zogenaamde "witte periode" die van ca 1907 tot 1914 duurde. Qua thema schilderde hij vooral cafés, huizen, kerken waarin het landelijke karakter, het verlatene, vaak het armoedige Parijse stadsbeeld tot uiting kwamen.  In deze periode wou de kunstenaar een zo getrouw mogelijke weergave van de werkelijkheid geven, en dit ging zover dat hij zelfs zand en gips in zijn verf mengde om deze materialen zo goed mogelijk in zijn werk te laten uitkomen.       

Na 1919 veranderde zijn kleurinstelling en gaf hij de voorkeur aan een wat krachtiger palet.

Hij schilderde volkomen onafhankelijk van enig andere kunstrichting en precies dat is wat ik in hem apprecieer en waardoor hij kunstenaar van het moment wordt.  Gewoon je eigen gang gaan, wars van elke gangbare norm of verwachting, trouw blijven aan je eigen stijl...

Deze roos werd vernoemd naar de schilder vanwege zijn creatieve passie en voor het creëren van zijn eigen stijl.  Een roos met intens rood, gestreept met geel en wit; de "kleur" waar Utrillo zo van hield.  De roos heeft volle heerlijk geurende bloemen.  

Uitkijkend naar de "guitar man"....

Cavatina - Ana Vidovic

Ana Vidovic - Agustín Barrios Mangoré - El Último Trémolo

Ana Vidovic - Paganini: Grande Sonata, II. Romanze

Stom!  Heel erg stom!  Je bent slechts een uurtje op je werk aan de slag en je wil iets uit je schuif nemen, maar bij het reiken, schiet er wat in je rug.   Pijnlijk!  Maar je denkt, het zal wel dadelijk weer over zijn, maar nee de pijn is niet te harden en je wil eigenlijk wel verder kunnen werken  (je collega is al met ziekenverlof) en je gaat dus op zoek naar een pijnstiller. 

En dit is echt niet te geloven, maar dan kan je op de spoedgevallen van het ziekenhuis waar je werkt niet eens aan een pijnstiller komen zonder dat je de hele reutemeteut moet doorlopen.      Ze verplichten je van je in te schrijven als patiënt die een arbeidsongeval heeft opgelopen.  Jamaar, probeer ik nog te weerleggen, ik ga gewoon verder werken, ik wil alleen heel erg vlug een pijnstiller: meer niet.   Niks van, spoedarts komt me onderzoeken: acute lumbago dus: Voltaren injectie, 1 Dafalgan 500 om mee te nemen, voorschrift voor rx, drie dagen ziekenverlof en brief voor de huisarts als het na drie dagen niet beter moest zijn.  Als ik de spoedarts zeg die niet te willen gebruiken, krijg ik van de vepleger van dienst ook nog een sneer mee; of ik misschien onmisbaar ben in het ziekenhuis?  Niet te geloven!   Dan is een mens loyaal naar zijn werkgever toe, krijg je zowat! 

Wel ik presenteer ze de rekening van het hele zootje!  Ik dien mijn paperassen morgen in als arbeidsongeval! 

En dan bedoel ik; ik reed gisteren de 50 km-tocht voor "Cycle for life".

www.cycleforlife.be/

Nu was dat niet de eerste keer en eigenlijk niks spectaculair.  Ik voel me trouwens professioneel en privé moreel verplicht om mee te fietsen, en ben ik destijds mijn blog niet begonnen met het relaas van mijn trip in Antwerpen?

Deze keer echter kozen we voor de afwisseling te starten in Leuven.  Ik besefte tot gisteren niet dat de omgeving in het Leuvense zo heuvelachtig was.
Je passeert daar wel eens met de auto, maar dan voel je het hoogteverschil niet zo.  Ik moest weliswaar enkele keren van de fiets, maar reed de tocht toch uit en heb mezelf achteraf beloond met 2 "grote" Stella's op een Leuvens terraske!  

Volgend jaar plannen we om de omgeving van Gent onveilig te maken op ons stalen ros!

... I felt wonderful

 eric clapton - wonderful tonight

Onderstaande tekst vond ik enkele jaren geleden bij mijn bezoek aan de kathedraal van Mechelen net bij het binnenkomen.  Ik heb hem altijd bewaard.  En nu weer bovengehaald.  Lees maar mee.

Troost in de kathedraal

Welkom!

Wat zoek je tussen eeuwenoude stenen in deze kathedraal?
Wat je troosten kan?

Terugkeer naar toen alles beter scheen?

Terug naar toen je jong en onbevangen naar mensen ging?

Terug naar de lente van je dromen, je eerste liefde?

Terug naar je verloren ik, naar die andere (wederhelft) in jou?

Of zoek je hier de troost van het begrip voor je verlangen,

voor je verlorenheid, de diepte van het water, dat aan je lippen staat,

het donker van de afgrond, de hoogte van de muren om je heen,

het zilte van je tranen?

Of zoek je hier de nieuwe dageraad, de troost van het licht,

het groene land na de woestijn, bemoediging voor morgen,

beloftevolle woorden, de Mens die me je verder gaat

naar Wie je zeggen zal: "Jij mag er zijn voor Mij,  ik zal er altijd voor je zijn..."

Wie je ook bent, wat of wie je ook zoekt,

Wees welkom!

Deken Paul Van Hertbruggen

Ik vraag het me vaak af; wat is het nu wat ik in godsnaam zoek?  Wat is het waar ik naar verlang?  En zal ik het ooit vinden?  Ik moet het antwoord schuldig blijven.

De liguster staat weer in volle bloei!

Het was de heerlijke zinnenprikkelende geur van de witte bloempjes die mij er op attent maakte, toen ik vanmiddag tijdens mijn lunchpauze besloot even van het zonnetje te gaan genieten. 

De geur van liguster is onomstotelijk verbonden met mijn jeugdjaren. Het is zowat de enige geur die ik daar aan weet te linken.  Onze buren hadden namelijk een metershoge en -lange ligusterhaag, waar ik dagelijks voorbijliep en terwijl ik er bloempjes van plukte, de geur ervaarde als een feest voor mijn neus.

De haag is er ondertussen niet meer, net zomin als de lupinen die een eindje verderop zomaar in het wild groeiden.  Ook dat is een rariteit geworden.  Onlangs keek ik verwonderd op toen ik er toch bij toeval zag staan in een berm.  Ook deze bloemen deden mij terug zweven naar mijn jeugd. 

Nog een derde struik behoort tot de herinneringen van mijn jeugdjaren, nl. de aalbes.   Zo noemt men naar het schijnt de rode, witte en zwarte bessen die mijn grootvader, die bij ons inwoonde, in de tuin kweekte.  Net zoals de kruisbes, die wij "knoesels" noemde en die ik onweerstaanbaar lekker vond.  Zomaar te plukken uit de tuin. 

In één klap werd ooit nooit meer. Het is een onvatbaar woord. Een realiteit die ik niet kan inschatten. Ooit is zoete herinnering, nooit meer is gevormd uit de letters van pijn.    

                              Claire vanden Abbeele

Ben jij verliefd op me, vroeg hij.  Gezien ik van eerlijkheid hou, moest ik zijn vraag negatief beantwoorden.   Hij was het tussen haakjes trouwens ook niet.

Ik ging toen aan het denken, dat het toch wel raar is  dat ik haast niet meer verliefd lijk te worden, terwijl ik het vroeger, en dan bedoel ik tot enkele jaren geleden, om de haverklap werd. 

Het ging zo vanzelf dat ik bijwijlen zelfs op meer dan één man verliefd kon zijn.  Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die dat niet weten te rijmen.  Ik kan het ook allemaal niet verklaren... misschien wil ik dat zelfs niet kunnen.

Waaraan het zou kunnen liggen? Ik heb er geen flauw benul van... aan de leeftijd... of aan de ervaringen, al dan niet mooie... of waaraan dan ook... ik weet het niet.  En ik weet ook niet of ik het een probleem vind of zou moeten vinden.  Ik weet wél dat verliefd zijn, vaak meer pijn met zich meebrengt dan vreugde... vooral als die verliefdheid dan maar van één kant komt...

Mocht er iemand zijn, die weet waar de chemistry vandaan komt of die ook maar één of andere verklaring heeft, hij of zij mag het mij altijd laten weten.