05-04-08
Gebroken glimlach
In een uit de wachtzaal geplukte Libelle las ik onderstaand bericht:
Gebroken glimlach
Het gaat niet goed met Mona Lisa. Het wereldberoemde schilderij van Leonardo da Vinci begint bol te staan en het doek zou wel eens kunnen barsten. Boven haar linkeroog zit al een barstje. Er zal dus heel voorzichtig moeten omgesprongen worden met La Gioconda, of ze heeft binnenkort niet alleen een mysterieuze, maar ook een gebroken glimlach...
Het gaat dus helemaal niet goed met de Mona Lisa, maar wat wil je, het mens heeft ondertussen al heel wat jaartjes op de teller staan. Een beetje googlen leert me dat dit dametjes zowat 500 jaar oud moet zijn. Da Vinci zou het schilderij geschilderd hebben tussen 1503 en 1507.
Dan mag ze van geluk spreken dat ze nog niet meer rimpels heeft buiten dat éne kraaienpootje dat zich rond haar linkeroog manifesteert...
En een gebroken glimlach, ach zo'n vaart zal het wel niet lopen, zolang ze maar geen gebroken hart heeft... Dat éne rimpeltje doet me automatisch denken aan een gedicht van wijlen Herman de Coninck.
Voor mekaar
Vroeger hield ik alleen van je ogen.Nu ook van de kraaiepootjes ernaast.
Zoals er in een oud woord als meedogen
meer gaat dan in een nieuw. Vroeger was er alleen haast
Vroeger was er alleen maar nu. Nu is er ook toen.
Er is meer om van te houden.
Er zijn meer manieren om dat te doen.
Gewoon bij mekaar zitten met een boek.
Of niet bij mekaar, in 't cafè om de hoek.
en mekaar missen. Maar altijd mekaar,
nu toch al bijna zeven jaar.
18:06 Gepost door Coco | Commentaren (0)
Post een commentaar