COCO's MIJMERINGEN

Vorige donderdag  ben ik (jawel alweer) naar een optreden geweest. Naar dat van Wim Opbrouck en Maandacht, een programma opgebouwd aan de hand van teveetunes. Knappe voorstelling. Ik heb er enorm van genoten!

Voor elk wat wils: af en toe een stukje met een goeie beat eronder (zelfs daar genoot ik op dat ogenblik van) en af en toe ook een tune op de "Klara-wijze" gebracht!  Mooie mix, mooie interpretaties.  

                

Veelzijdig man, die Opbrouck.  Misschien technisch niet de perfecte zanger, wel een keigoeie performer. Hoe die man (ondanks zijn ietwat corpulenter voorkomen - wat dus helemaal geen referentie is om wel of niet....) beweegt,  danst, entertaint.  Gewoon knap!  Chapeau!

Met het lezen over de Roaring Twenties deed ik al meermaals interessante ontdekkingen. 

Zo ook Tamara De Lempicka.  In eerste instantie leek de naam een belletje te doen rinkelen, maar dat was dan door een parfum (Lolita Lempicka) besefte ik achteraf.

Ik ging dus over haar wat lezen, kwam te weten dat deze dame er een nogal extravagante levenstijl op nahield, nadat ze na de Russische Revolutie in Parijs terecht kwam. Mooi, jong maar berooid begon ze een kunstopleiding, als bohèmienne voelde ze zich opperbest tussen de kunstenaars van Montparnasse.

Ze schilderde veel portretten, in twee of drie krachtige hoofdkleuren waarbij een sobere achtergrond en een markante voorgrond, veelal voluptueuse vrouwen, die te groot lijken voor het doek.  De invloed van art déco doet zich sterk gelden in haar stilering van de menselijke vormen. 

In de jaren twintig is De Lempicka erg productief en verdient een fortuin met haar schilderijen.  In de jaren dertig vestigt ze zich in Amerika, wordt minder productief, haar stijl verandert, ze schildert nu veelal abstracte voorstellingen en later gestilleerde stillevens met eenvoudige thema's als bloemen en vruchten.

Na een turbulent leven met veel liefdes en twee huwelijken ruilt ze het wereldse leven op 82-jarige leeftijd voor het eeuwige.

Ik lees ook dat ze in geen enkel naslagwerk vermeld wordt en men stelt zich daarbij de vraag waaraan dat ligt; aan het feit dat ze te conventioneel en te figuratief schilderde in een tijd waar het kubisme en abstract expressionisme zijn intrede deed, of aan het feit dat vrouwelijke kunstenaars in die tijd werden gediscrimineerd of werd ze geweerd omwille van net die  extravagantie? 

En dan stel ik mij de vraag: is dat nu niet net wat een kunstenaar nodig heeft om te creeëren?  Extravagantie: uitstijgen boven het modale?

... schrijft een boek, hij doet dat goed... 

Niet eens halfweg in zijn boek Datumloze dagen kan ik niet anders dan deze liedjesregel ( De Mens) bevestigen. 

Brouwers bezigt ook in dit boek weer een heel rijk taalgebruik.  Soms maak ik me de bedenking dat hij een extra woordenboek in zijn hoofd heeft zitten!  Hij pent prachtpassages neer.              Of hij daar op zit te zweten of dat de woorden zomaar uit zijn pen rollen, zouden we hemzelf eens moeten vragen.

Met commentaar op het inhoudelijke van het boek moet ik mij nog even onthouden... maar het zou me niks verbazen als hij zaterdag met De Gouden Uil aan de haal gaat.  Alhoewel met al de commotie die hij rond het toekennen van prijzen veroorzaakt, heb ik toch wel mijn twijfels...  

Hij verkondigde in 2001 toen hij De Gouden Uil won voor zijn boek Geheime Kamers niet meer met het circus rond literaire prijzen te willen meedoen en met het hem toekennen van de Prijs der Nederlandse Letteren hield hij woord.  Hij beweert het bedrag (16.000 euro) kleingeld te vinden!  Ik lees nochtans dat zijn jaarinkomen slechts 6000 euro zou omvatten?  

Ik zou me nogal haasten om het prijzengeld in ontvangst te nemen! 

Er ontstond tussen een collega-liefhebber en mezelf naar aanleiding van de komende Gouden Uil opnieuw een discussie over Brouwers en de polemiek die ontstond rond het weigeren van de prijs.  

Mijn collega is pro houding Brouwers,  hij beweert dat de schrijver met zijn schrijverij echt het zout op zijn patatten niet verdient.  En ik beweer, dat je een prijs die je wordt toegekend, aanvaardt voor de eer en niet voor het daaraan vasthangende prijskaartje.  Bovendien hebben schrijvers over het algemeen nog wel wat zijwegen waarmee ze hun zout verdienen. 

Ik maakte trouwens een rudimentaire berekening van het prijzengeld dat Brouwers al in zijn portemonnaie stak;  ik kwam uit op een bedrag van grofweg 150.000 euro. Volgens mij zijn de patatten niet meer te vreten van al dat zout!

Nu het is wel duidelijk dat ik niks tegen Brouwers op zich heb en al helemaal niet tegen zijn boeken, maar wel tegen zijn houding omtrent het, zoals hij het zelf noemt circus, dat hij naar mijn bescheiden oordeel, zelf opvoert.  Mij lijkt het eerder een mooie publiciteitsstunt voor zijn boeken.

Ontmanteld tot op de ruwbouw

tot op het bot ontdaan van alle vlees,

een skelet,  waaruit de ziel ontsnappen kan.

Gelukkig zijn... gelukkig zijn... daarvoor wil ik alles geven... zingt Raymond van het Groenewoud en vat daarmee in een notendop samen wat ieder mens op deze aardkloot hoopt te zijn.

Wat is geluk?  Wat is gelukkig zijn? Wanneer is men gelukkig?

Geluk is niet echt wetenschappelijk te definiëren. We kennen het begrip maar al te goed maar het laat zich moeilijk omschrijven.

Het woordenboek omschrijft geluk en gelukkig zijn als volgt:

Geluk of gelukkig zijn kan dus gedefinieerd worden als het tevreden zijn met de huidige levensomstandigheden of met het leven zoals het zich nu op dit moment voordoet.  De levensomstandigheden die aanleiding geven tot een gevoel van gelukkig zijn, verschillen uiteraard van persoon tot persoon en veranderen van tijd tot tijd.

Mensen uit alle windstreken hebben het altijd belangrijk gevonden om op tijd en stond voedsel te hebben, een dak boven hun hoofd, een minimale veiligheid te genieten...  Voor lieden in onze westerse wereld een voor de handliggende alledaagsheid.

Maar geluk is geen plek of conditie, maar een geestestoestand, iets wat van binnenuit komt.  Positieve emoties als vreugde, vredigheid, vrolijkheid kunnen hierbij aanwezig zijn.

Geluk lijkt voor ieder mens een andere betekenis te hebben, het is een subjectieve ervaring.  Sommige mensen zien geluk als een toestand waarin ze niet langer gekweld worden door verlangens ( een gedicht van Hermann Hesse komt hierbij in mijn gedachten), anderen noemen gelukkig zijn het gevoel dat ze hadden bij speciale momenten in hun leven (bv. hun huwelijksdag, de geboorte van hun kinderen enz). 
Geluk is het best te omschrijven als het gevoel van tevredenheid met het leven in het algemeen dus.

Er zijn dingen en gevoelens in het leven die geluk stimuleren zoals vriendschap, liefde, vreugde, vervoering, trots, extase...

Eén ding staat als een paal boven water; we zijn grotendeels zelf verantwoordelijk voor ons eigen succes of ons falen. Ontzettend belangrijk is voldoening te voelen over het verleden, optimistisch zijn over de toekomst en tevreden zijn in het heden.

Maar dat is het hem nu juist: tevreden zijn ... en berusten.

Geluk  Hermann Hesse

Die vraag stelde R me gisteren?

Ben je gelukkig?

Ik zei dat ik daar niet kon op antwoorden, en dat geluk slechts momentopnamen zijn.

Denk er over na ! was zijn repliek.

Ik sliep vannacht slecht.   

De omstandigheden waarin ik de laatste tijd leef, zijn niet zoals ik het mij had voorgesteld.  Ik voel al langer onvrede in me knagen.  En alle ellende die ik tegenwoordig op nek krijg, maakt het er niet makkelijker op.  Het knaagt aan mijn levenslust,  het vreet aan mijn energie, ik ben soms zo moe. 

Maar ik ben een vechter!  Ik geef me niet gewonnen.   Ik verzet me tegen deze toestand (in zoverre dat kan uiteraard) door leuke dingen te ondernemen, ik heb een paar goeie vrienden, ontmoet mensen die me blij maken,  witte raven die me laten inzien dat ik goed bezig ben,  mensen die me aan het lachen maken...

Ben je gelukkig?

De ene verkiest het aardse "paradijs" te verlaten voor...

Een andere maakt me grijnzend blij...

En last but not least...  Zjef Vanuytsel ... die met zijn liedjes weer het Vlaamse land afschuimt...  Zijn comeback lijkt me meer dan geslaagd.  Nog steeds kan hij het publiek bekoren met de liedjes van vroeger en met de nieuwe nummers die hij schreef voor zijn cd "Ouwe makkers".
Hij laat zich nu omringen door een heus orkest. En dat had voor mij niet echt gehoeven. Sommige van zijn liedjes kunnen dat hebben, maar andere vind ik zo veel mooier als hij zichzelf gewoon begeleid op zijn gitaar.  De elektrische gitaar in het orkest was bijwijlen te overheersend aanwezig, wat jammer was, maar wat niks afdoet aan 's man's talent natuurlijk. 

Voor de liefhebbers:   

 Zjef Vanuytsel - Stil In de Kempen (Live)

zjef vanuytsel

Alle begin is moeilijk.... nog een lange weg te gaan...

maar de aanhouder wint....

Reizen met de trein is over het algemeen beschouwd  wel handig, maar ik krijg er steevast een mistroostig gevoel van.

Het gevoel overvalt me al van zodra ik neerplof in die blauwe zetels met lachende oogjes en mondjes.  Het motiefje op de zetels inspireert me geenszins tot jolijt. 

Wat dromerig ga ik door het raam zitten staren, hopende dat er niemand naast me komt zitten.  Het liefst reis ik ook alleen, want ik heb helemaal geen behoefte aan een gesprek in de trein.  Heb ik toch een metgezel, dan heb ik liever dat die zijn mond houdt totdat we op onze bestemming zijn aangekomen.  Zelfs de lonkende blikken van een wat oudere, knappe, licht grijzende man kan me op dat moment niet bekoren.