COCO's MIJMERINGEN

Met het lezen over de Roaring Twenties deed ik al meermaals interessante ontdekkingen. 

Zo ook Tamara De Lempicka.  In eerste instantie leek de naam een belletje te doen rinkelen, maar dat was dan door een parfum (Lolita Lempicka) besefte ik achteraf.

Ik ging dus over haar wat lezen, kwam te weten dat deze dame er een nogal extravagante levenstijl op nahield, nadat ze na de Russische Revolutie in Parijs terecht kwam. Mooi, jong maar berooid begon ze een kunstopleiding, als bohèmienne voelde ze zich opperbest tussen de kunstenaars van Montparnasse.

Ze schilderde veel portretten, in twee of drie krachtige hoofdkleuren waarbij een sobere achtergrond en een markante voorgrond, veelal voluptueuse vrouwen, die te groot lijken voor het doek.  De invloed van art déco doet zich sterk gelden in haar stilering van de menselijke vormen. 

In de jaren twintig is De Lempicka erg productief en verdient een fortuin met haar schilderijen.  In de jaren dertig vestigt ze zich in Amerika, wordt minder productief, haar stijl verandert, ze schildert nu veelal abstracte voorstellingen en later gestilleerde stillevens met eenvoudige thema's als bloemen en vruchten.

Na een turbulent leven met veel liefdes en twee huwelijken ruilt ze het wereldse leven op 82-jarige leeftijd voor het eeuwige.

Ik lees ook dat ze in geen enkel naslagwerk vermeld wordt en men stelt zich daarbij de vraag waaraan dat ligt; aan het feit dat ze te conventioneel en te figuratief schilderde in een tijd waar het kubisme en abstract expressionisme zijn intrede deed, of aan het feit dat vrouwelijke kunstenaars in die tijd werden gediscrimineerd of werd ze geweerd omwille van net die  extravagantie? 

En dan stel ik mij de vraag: is dat nu niet net wat een kunstenaar nodig heeft om te creeëren?  Extravagantie: uitstijgen boven het modale?