05-03-08
In een klein stationnetje...
Reizen met de trein is over het algemeen beschouwd wel handig, maar ik krijg er steevast een mistroostig gevoel van.
Het gevoel overvalt me al van zodra ik neerplof in die blauwe zetels met lachende oogjes en mondjes. Het motiefje op de zetels inspireert me geenszins tot jolijt.
Wat dromerig ga ik door het raam zitten staren, hopende dat er niemand naast me komt zitten. Het liefst reis ik ook alleen, want ik heb helemaal geen behoefte aan een gesprek in de trein. Heb ik toch een metgezel, dan heb ik liever dat die zijn mond houdt totdat we op onze bestemming zijn aangekomen. Zelfs de lonkende blikken van een wat oudere, knappe, licht grijzende man kan me op dat moment niet bekoren.
20:05 Gepost door Coco | Commentaren (2)
Commentaren
Heel vroeger ging ik met de trein naar school en eigenlijk kon ik ook genieten van de landschappen en het typische geluid dat een trein maakt!
Liefst zat ik er ook alleen, alleen met mijn gedachten en soms wou ik dat de rit wat langer duurde...
Lieve groetjes,
Gepost door: M&M | 06-03-08
ik zou mij toch laten vangen door die fonkelende oogjes... in gedachten verzonken waan ik mij al in de armen van ...
Gepost door: jana | 06-03-08
Post een commentaar