COCO's MIJMERINGEN

Sinds enkele weken volg ik kalligrafielessen, omdat ik de nood voel om de woorden, de taal niet alleen mondeling mooi te kunnen gebruiken, ik wil ze ook mooi kunnen neerpennen, wil letters kunnen verwerken bij ander beeldmateriaal of bij mijn keramiekjes.

Tijdens de vorige les, vroeg de leerkracht zich af waarom ik zo vlug schreef... mijn antwoord was dat ik niet alleen vlug schrijf, ook vlug praat,  ik veel dingen wel in een vlugger tempo doe dan mijn medemens... temperament dus was haar vaststelling... sjezen... noemde ze het later!  En toen kwam het gesprek op innerlijke rust... ik vind mijn gesjees ok, ik voel mij goed bij mijn gesjees, laat mij maar... ik moet dat allemaal doen omwille van mijn gemoeds"rust"... 

En dan te bedenken dat ik zelf vind dat ik uitermate rustig word en ben tijdens het schrijven...     Ze hebben me nog niet eens echt zien sjezen!  Dat zou wat zijn!

Al sjezend kreeg ik dit met moeite uit mijn pen... maar oefening baart kunst... Ik kom er wel!            

Gisterenavond nog een keertje van een avondje theater genoten.

In het Raamtheater Blackbird gaan zien dus van David Harrower met Carry Goossens en Rosa Vandervost, over een koppel dat mekaar na 15 jaar terugziet.

Toch wel even schrikken als het stuk begint en je te horen krijgt dat de jonge vrouw ten tijde van die relatie slechts 12 was.  Taboe!  Vies!  En toch is het niet een zoveelste aanklacht tegen pedofilie.  Ergens onderweg, in het soms naar mijn gevoel, net iets te lang uitgesponnen verhaal, stond ik zelfs even aan de kant van de "dader",  kon ik begrip opbrengen voor die man. Goossens zet hier een heel geloofwaardig personage neer.  Dat hij veel meer kan dan de komiek uithangen, was mij al langer duidelijk, hier is het nog een keer bewezen.  Ook Rosa Vandervost's prestatie beklijft.

Een avondje Raamtheater is voor mij altijd een leuke uitstap.  Ik heb jaren geleden mijn hart al verloren aan het, voor mij althans heel charmant zaaltje.
De eerste keer dat ik er was, was tijdens een Zuiderzinnen-uitgave. De zaal zat al afgeladen vol, toen ik er binnenstapte en noodgedwongen plaats moest nemen op één van de hogere balkons ... van daaruit een schitterend uitzicht over het zaaltje met zijn romantisch ogende balkonnetjes... Naderhand wel elke keer een beetje verder afgedaald tot in het zaaltje zelf... toen noodzakelijk om woord en mimiek van de woordkunstenaar ten volle te kunnen genieten. 

... breng ik door met... woorden...

Ik leef met jou het indigo van oude dromen

mysterie vertaalt zich her en der.

In de diepte scheuren we onze dromen

tot een leven van vrijheid

jij en ik

zo dichtbij en toch mijlen ver.

Uit:

Gelezen op teletekst en even gecheckt in de krant:

Bij het veilinghuis Christie's in Londen is vanavond een schilderij van de Brits-Ierse schilder Francis Bacon verkocht voor 26,34 miljoen pond of 35,25 miljoen euro. De veiling kaderde in de week van de moderne en expressionistische kunst.

Het gaat om "Triptiek 1974-77". Bacon maakte het schilderij na de zelfmoord van zijn minnaar George Dyer. Het werk was geschat op 25 miljoen pond of 33,5 miljoen euro. Iemand kocht het schilderij via telefoon. (belga/bdr)

Wel wel, ik vraag me af wanneer men nu eindelijk eens geld gaat geven aan een werkje van mij? Onderstaande bv.

Dus wie een originele Coco voor een zacht prijsje in de wacht wil slepen, gelieve me te contacteren door op de mail-me button te drukken!           

Wat een diversiteit aan menselijke individuen je op je weg passeert,  is onvoorstelbaar.  

Een woensdagnamiddag de Meir in Antwerpen een keertje aflopen omdat je aan het andere eind van de stad wil raken, en aangezien je met de trein kwam, het vertikt om de metro te nemen, een eindje lopen in de frisse lucht je deugd doet, maakt dat je tot het besef komt dat het helemaal nog niet zo slecht met je gesteld is.

En dan op de terugweg in de trein de bedenking maken dat wij Belgen toch wel een raar volkje zijn... moet je zien hoeveel badkuipen wij in de wei hebben staan!? 

En bovendien nog gecharmeerd zijn van de steelse blikken die de man aan de overkant van de gang je toewerpt...

Wat zijn we toch een raar volkje!  Ik op kop!