COCO's MIJMERINGEN

Ik maak ze niet!  Mezelf kennende, weet ik dat ik ze toch nooit waar zal maken.  Ja, noem mij maar zwak, het kan me geen ene moer schelen!

En met een hoop wensen overval ik ook de mensheid niet... een enkele welgemeende wens hier en daar, ja maar verder ga ik niet...  

Zjef Vanuytsel weliswaar.  Hij maakt een comeback met een nieuwe cd "Oude makkers" en een tournee door het Vlaamse land.  En ik heb kaartjes! 

Nadat hij in de jaren zeventig als liedjeszanger heel populair was,  gaf hij na een aantal jaren zijn carrière in de muziek op om zijn beroep als architect uit te oefenen. 

En nu staat hij er dus terug!  Ik zag en hoorde al een stukje op televisie van één van zijn optredens en ik moet bekennen: ik was meteen weer verkocht.

Ondertussen draai ik hier thuis zijn muziek maar want het duurt nog even voor ik hem zie in de zaal.

Zjef Vanuytsel is terug

... hij is weer verdwenen uit blogland... jammer... 

Ik hoop oprecht dat het ook dit keer weer maar tijdelijk is... en kijk weer naar hem uit...

Het gesprek naar aanleiding van een jazzoptreden, dat ik had bijgewoond, kwam na enig verloop bij de vraag naar die bekende jazz-zangeres uit onze eigen contreien?

Iemand liet de naam Anni Anderson vallen. Nee, dat was ze niet en zij was nu niet bepaald een jazz-zangeres, maar toch iemand uit onze streek die zelfs furore heeft gemaakt in haar genre in Las Vegas. 

In 1955 won ze de Ontdek de Ster wedstrijd van de toenmalige BRT.  Nadien debuteerde ze zelfs bij de film "Het geluk komt morgen" geregisseerd door Jef Bruyninckx (die ooit zelf nog De Witte heeft gespeeld).  Later begon ze een zangcarrière met Maurice Dean, die later ook haar echtgenoot werd.  Hun carrière bracht hen wereldwijd... van Londen tot in Las Vegas.  Ook op cruiseschepen hebben ze de passagiers een tijdlang vermaakt.   Die Maurice Dean die treedt vandaag de dag nog steeds op.  Hij doet in Vlaanderen een tournee met o.a. het Willy Claes Quartet.

          



Maar wat er van Anni Anderson zelf is geworden; ik weet het niet... en of ze überhaupt nog wel leeft?  Er is weinig van haar terug te vinden op het net...

Wie het weet, mag het mij altijd vertellen... haar muziek is niet echt mijn piece of cake, maar dat doet er niet toe...

Cirkels, dat ze rond zijn, is niks nieuws.  Maar ik merk dat lijnen zich steeds vaker tot een cirkel sluiten.  Of nee, lijnen sluiten zich soms tot een cirkel, soms ook tot een andere geometrische figuur. 

Waar het dan vanaf hangt?  Van de vorm van de lijn uiteraard.

Een rechte lijn stevent gewoon af op de oneindigheid, een lijn met afwisselend een opwaartse en neergaande trek gaat door zijn eigengereide  weg de vorm van een grillige figuur aannemen... enkel een gebogen lijn kan verworden tot een cirkel.

Enkel en alleen buigzaamheid maakt dat de cirkel zich sluit.

Ja, het is weer zover... de zogezegde sfeervolle eindejaarsperiode komt er weer aan...

God, wat heb ik toch een hekel aan deze periode... Ze kan wat mij betreft niet vlug genoeg weer voorbij zijn... Ik kijk dus al uit naar Driekoningen, want dat beschouw ik zowat als het einde van deze tijd.

Ik kom zo weinig mogelijk in de drukke winkelstraten tijdens de kerstperiode. Ja, ik koop voor de mijnen wel een cadeautje, maar doe verder niet mee met de hele heisa van reuzengrote bombastisch versierde kerstbomen...  En die cadeautjes, dat is nog zo'n moeilijke bevalling!  Wat moet een mens altijd kopen?   Wie een leuk idee heeft, mag het mij altijd laten weten.

Al sinds enkele jaren zet ik geen traditionele kerstboom meer in huis.  Toen de kinderen kleiner waren, was het wel leuk lichtjes in een boom, maar ik probeer nu een beetje origineel uit de hoek te komen en laat mijn creativiteit de vrije loop...!

Een reportage over "Montparnasse" in de jaren twintig leverde me een ontmoeting op met Foujita.

Tsuguharu (Léonard) Foujita (°1886 +1968) was een schilder-etser van Japanse afkomst.       Na zijn opleiding in Japan verhuisde hij in 1913 naar Parijs, waar hij in contact kwam met andere kunstenaars uit die tijd.  Hij leerde er Modigliani, Picasso, Matisse... kennen.  En had zoals vele kunstenaars een atelier in Montparnasse.  Na de tentoonstelling van 1918 werd hij een geliefd kunstschilder.   Zijn favoriete onderwerpen waren mooie vrouwen en katten.

Zijn schildertechniek was bijzonder, hij paste de Franse olieverftechnieken toe in zijn Japanse schilderstijl.

De vernieuwende kunsttechniek van Foujita was een goed bewaard recept; een transparante witte verf als ondergrond, waaroverheen hij heel dunnetjes schilderde. Zwarte waterige lijnen in zijn werk tonen de overeenkomsten met het zwarte lijnenspel van de Japanse sumitekeningen. Door deze techniek verkrijgen zijn naakten, katten en stadsgezichten, hoewel met precisie weergegeven, een dromerige sfeer.  

                                     

Hij werd zowat de bekendste moderne Japanse schilder buiten Japan.

Buiten schilderijen en etsen, zijn van deze meester ook fraaie glasramen en gestileerde fresco's te bezichtigen in een kapel in Reims.

Zijn muze, Lucie Badoud, doopt hij om tot Youki, wat zoveel betekent als 'roze sneeuw'.   Zijn werken zijn ook net sneeuwtaferelen met een fijn getinte schijn...  Opvallend is de spitse muisachtige weergave van de gezichten van zijn sneeuwwitte figuren...  Ziet hij, ons vrouwen dan als muizen of misschien zelfs als ratten?!

Vanmorgen was ik op de begrafenis van de vader van één van mijn beste vriendinnen.

Ik ben niet zo'n kerkganger, en hetgeen ik hier ga zeggen, zal menigeen misschien wel godslastering vinden. Maar dat is dan maar zo.

Eén van de eerste zinnen die de priester uitsprak, was iets in de trant van God brengt troost... ik ging haast steigeren toen ik deze woorden hoorde.
God en troost... ik heb in mijn hele leven nog geen moment troost gekregen van God, wie dat dan ook wel mag zijn...

Alsmaar weer heeft men het over zijn goedheid; als je het mij vraagt heeft hij het hier op aarde mooi verklooid,  als hij dan toch zo goed is waarom zie ik dan meer miserie dan vreugd?

Nee, troost zoek ik elders.  In muziek bijvoorbeeld...

Mijn collega vertoeft momenteel ergens in Italië.  Haar partner is vrachtwagenchauffeur en rijdt meestal op het buitenland en is gewoonlijk een hele week van huis.  Af en toe rijdt mijn collega een keertje mee, zo dus ook deze week...

Vandaag zat ik even aan haar te denken en gingen mijn gedachten naar:

The Hammond Brothers, een televisiereeks uit ook weer, jawel de jaren '70.  Nu kijk ik tegenwoordig ontzettend weinig televisie wegens teveel andere leuke bezigheden.  Maar van deze serie (herinner ik mij nog) was ik razend enthousiast...  Het verhaalt het wel en wee van een familie met een truckersbedrijf...

Ik betwijfel of er veel mensen zich deze reeks nog herinneren.  Een transportbedrijf werd na het overlijden van de vader door de drie zoons overgenomen en zij trachten het bedrijf te runnen.... Uiteraard zijn de intriges niet van de poes...  The Brothers moeten huiselijke problemen en bedrijfsmoeilijkheden het hoofd trachten te bieden...

Ik herinner me nog de matriarch van de familie gespeeld door Jean Anderson, geknipte actrice voor deze rol van misantropische moederfiguur. 

Deze erg succesvolle serie liep van 1972 tot 1976... en ik was zo enthousiast dat ik toendertijd zelf truckchauffeur wilde worden... zo gaat dat in je jeugd...

Ach, af en toe eens lachen met deze toch wel allesbehalve lachwekkende toestand in België moet kunnen, nietwaar?

En Leterme, ik heb niks tegen de man, integendeel... we zijn hem eigenlijk dankbaar.  Sinds het "Marseillaise-incident" van Leterme wordt er bij onze toneelopvoering veel meer gelachen als het hoofdpersonage (Van Praet) in een stuk over De Boerenkrijg de menigte aanspoort om de Marseillaise mee te zingen... er wordt steevast goed gegniffeld, gegrinnikt en vooral goed gelachen...

                          

Het stuk is door de regisseur (en enkele medewerkers) zelf geschreven aan de hand van waargebeurde feiten.  Er ging heel wat opzoekingswerk aan vooraf en het werd waarlijk een prachtige voorstelling.

In het voorjaar speelden we al 20 keer voor een uitverkochte zaal.  En wegens het overdonderend succes wordt de productie op dit ogenblik hernomen en we zitten alweer aan 17 uitverkochte voorstellingen.

Doe ons dat maar eens na!