COCO's MIJMERINGEN

Toen ik een jaar of 14 was, had ik een konijn dat de naam Quickelborne droeg, dat was naar analogie met een personage, gespeeld door Luc Philips in een toenmalige televisiereeks, nl. De vorstinnen van Brugge.

Dit geheel terzijde want ik wil het eigenlijk hebben over dat andere konijn, nl. Vincent Van Quickenborne, alias Q, Staatssecretaris voor Administratieve Vereenvoudiging.

Eenvoud maakt macht  is zijn devies zo lees ik op zijn website: http://www.kafka.be/

Nu vraag ik mij af wat hij dan in godsnaam al zou vereenvoudigd mogen hebben??? Naar mijn bescheiden mening in geen geval de papieren rompslomp.  Het lijkt me alsof ik nog nooit tevoren zoveel formulieren in te vullen hadden dan de laatste tijd.

Een studiebeurs aanvragen, ok niks ingewikkeld meer aan, behalve als je een uitzondering op de regel wil aanvragen omdat bv. je inkomen danig gedaald is door bv. een langdurige ziekte.  Dan heb je, wees er van overtuigd, het spek aan je been en kan je beginnen rondhollen om al de nodige attesten te verzamelen.

En kinderbijslag, nog zoiets.  Ook hier ondervond ik hoe vervelend en traag en tegendraads men te werk gaat.

Bestaat er in België niet zo'n algemene databank (genoemd naar één of andere vrouw? Marina, of Maggie of zo iets?) waar alle overheidsdiensten de nodige info kunnen opvragen?  Ik dacht het wel!

Ze weten godverdomme in dit kloteland wél wanneer je een poot scheef zet, maar voor de rest...

Het konijn heeft mijns inziens nog veel werk en een lange weg voor de boeg!

Gisteren in de krant: Op zoek naar de perfecte glimlach

Wie heeft de perfecte glimlach? Volgens Amerikaanse specialisten gaat het niet alleen om de kleur van de tanden. Ook het tandvlees en de vorm van de lippen spelen een belangrijke rol voor de 'perfect smile'.

De kleur van de tanden is natuurlijk belangrijk, maar te witte tanden worden afgeraden. Je moet streven naar een natuurlijke kleur. De tanden moeten even wit zijn als het oogwit. Anders worden de tanden dominanter dan de ogen.

De boventanden moeten dominant zijn, de ondertanden discreet gedeeltelijk zichtbaar. 

En het tandvlees? Ook belangrijk natuurlijk. Dat moet niet te zichtbaar zijn. Anders krijg je een paardenlach. En wat je toch toont, moet een "gezonde lichtroze kleur" hebben.

Volgens de krant zou Jessica Simpson de perfect smile hebben!  Die hebben de mijne nog niet gezien zeker!!!

Recentelijk ontdekte ik weer hemelse muziek!

Via Keith Jarrett naar Anouar Brahem en via hem dan weer naar Gurdjieff, Georges Ivanovitch Gurdjieff.

De muziek van deze Grieks-Armeense componist die bij het grote publiek tot dusver nauwelijks bekend is, brengt je in een waas van vertwijfeling en tristesse.

Absolute Zero

Over Gurdjieff is veel geschreven, maar weinig met zekerheid bekend; zo lees ik op het net...   Het beeld dat Gurdjieff van zichzelf creeërt is dat van een even pragmatisch als romantisch persoon.  Hij werkte aan een allesomvattende filosofie, waarin astrologie en kosmologie, maar zeker muziek en dans een vooraanstaande plaats innemen.

En het is die muziek, die ik ontdekte op de cd "Chants, Hymns and Dances",  hemelse muziek, in een fijnzinnig samenspel van de Griekse pianist, Vassilis Tsabropoulos en de celliste Anja Lechner.

Tsabropoulos ken ik dan weer als pianist bij de filmuziek van Eleni Karaindrou, zij componeert al jarenlang de muziek voor de films van Theo Angelopoulos , zoals "Ulysses Gaze" en "The weeping Meadow": melancholische muziek, die je hart beroert.

                               
the weeping meadow

Maurice Béjart, werelds meest bekende choreograaf is gestorven. 

De man sukkelde al een tijdje met zijn gezondheid.  Vorig jaar toen we zijn voorstelling "L'amour la dance" bijwoonden, kwam hij al niet meer mee op het podium.  Ik vermoedde toen al dat het niet goed met hem ging, want het jaar voordien kwam hij samen met zijn dansers afgroeten, en kregen ze een staande ovatie van meer dan een kwartier...

Het raakt mij... uit eerbetoon aan deze grote man, ga ik toch weer naar de nieuwe voorstelling kijken in het voorjaar van 2008;  maar het zal nooit meer hetzelfde zijn...

Henryk Górecki, hedendaags Pools componist kwam via een andere blog weer onder mijn aandacht.  

Deze Pool kreeg in de jaren zeventig meer en meer bekendheid buiten zijn geboorteland en zijn doorbraak kwam er met zijn "Symfonia piesni zalobnyck" (Symfonie nr 3) of Symfonie van Treurliederen. 

De symfonie bestaat uit drie delen, het eerste deel is een klaagzang uit de vijftiende eeuw, de tekst van het tweede deel werd gevonden in een gestapocel, geschreven door een 18-jarige jonge vrouw en luidt als volgt:  "O Mamo nie płacz nie—Niebios Przeczysta Królowo Ty zawsze wspieraj mnie" (Oh Mamma huil niet — de heilige maagd Maria heeft me altijd bijgestaan) en het derde deel bestaat uit een volkslied.

Huil niet, zing Dawn Upshaw op mijn cd ... 

maar ik kan niet anders bij deze hartsverscheurende muziek!

Luister zelf maar:  [ Gorecki ]

Zondag wasdag, ja! 

Dat komt ervan als je een dochter hebt die op kot zit, vrijdagavond met een valies vuile was thuiskomt en zondagavond weer graag die was proper meeneemt... Reken daar nog de was bij die je zelf hebt en wees er dan maar van overtuigd dat mijn wasmachine in het weekend overuren draait!

Did not enjoy List much, not half as much as I used to do... ze is niet meer wat ze vroeger was, je verstaat haar amper, enkel omdat je haar liedjes kent, hier en daar weet ze nog een beetje te ontroeren, maar weerom omdat je de woorden kent... en de daaraan gekoppelde, door jezelf gekoesterde emoties en verlangens....

Haar jongere kompaan Riet Muylaert, was eveneens een tegenvaller... de liedjes van List of Brel, die konden nog enigszins bekoren in haar vertolking, maar haar eigen repertoire was van ondermaats niveau.

Het enige pluspunt aan de hele voorstellingen waren de piano interventies... er werden enkele knappe stukken pianomuziek vertolkt... Die jonge pianist Bisceglia mocht de show openen met een waarlijk mooi stuk muziek...

Het was vermoed ik de laatste keer dat ik La List live aan het werk zal hebben gezien...

....

.... 

Of ik me straks zal kunnen beheersen als Liesbeth zing: ik heb je lief, zo lief... ik geloof het nooit... ik voel nu al een brok in mijn keel...  al die emotie...

Pastorale

Morgen zie ik haar weer!  Deze 'grande dame' van bij onze noorderburen heeft mij al meermaals weten te bekoren.

De allereerste keer dat ik haar zag optreden is zowat 30 jaar geleden; toen kwam ze in onze contreien aanwaaien met Ramses Shaffy.  Mijn allereerste optreden... om nooit te vergeten... allebei in het wit gekleed... hun mooiste liedjes... een onvergetelijke ervaring, die ik koester... 

Ik zag haar ondertussen een keer of drie live en morgen brengt ze een voorstelling met  Riet Muylaert  (een mij onbekende zangeres). Ze stelden een programma samen van liedjes die ze diep in hun hart dragen. Niet alleen chansons van de groten zoals Shaffy, Theodorakis, Brel en Piaf maar ook eigen liedjes. De zangeressen worden bijgestaan door de twee virtuoze pianisten Ton Snijders en Michel Bisceglia, die ook voor enkele bijzondere arrangementen zullen zorgen.

Het wordt een bijzondere combinatie van ervaren en aanstormend talent. Want dat is de formule die van ‘Gevleugelde Stemmen’ een onvergetelijke avond vol tijdloos chanson moet maken.