COCO's MIJMERINGEN

Gelezen in één of ander tijdschrift: "A handful of nuts a day keeps the stress away".

Dan zitten we nu gebeiteld! Noten zijn er dit seizoen volop!  Iedereen loopt ermee te zeulen!

Ook eikels (letterlijk en figuurlijk) zijn er overvloedig dit najaar, merk ik als ik een wandelingetje maak.  En is daar niet een gezegde uit mijn grootmoeder's tijd: veel noten - strenge winter.

Jakkes!  Ik hou helemaal niet van de winter.  Veel liever zou ik zien dat we van dit herfstseizoen regelrecht de lente konden binnenrollen en dan de zomer ook weer overslaan en hup terug het "sepia"seizoen in, zoals een vriend van me onlangs dit mooie seizoen omschreef dat wij gewone stervelingen "herfst" noemen.

"Sepia" mooi gevonden! 

Hetzelfde tijdschrift maakt gewag van het feit dat je dus naast veel noten ook geregeld bonen en andere peulvruchten op het menu moet zetten om energiek de winter door te komen.  Ja, alsof we dat niet allemaal weten.
Mijn persoonlijk dieet (waarom ook alweer?) zou moeten bestaan uit broccoli, kool, spinazie, tofu (bèèè), noten, kabeljauw en makreel; want daarin zit veel magnesium en dat helpt tegen lichtgeraaktheid/prikkelbaarheid.   Ah ja, juist daarom was het dus!

Zal ik het eens uitproberen?  Morgen spruiten met kabeljauw op het menu.
Kan niet slecht zijn, ach, ik lust zowaar alles maar of het helpt tegen één of andere nare karaktertrek?

Allemaal "nuts" als je het mij vraagt!

Een beetje site-seeing gedaan doorheen het Limburgse landschap; ik bedoel gewoon dat we de snelwegen vermeden hebben en rustig over de Limburgse wegen hebben gegleden om de Japanse tuin in Hasselt een bezoekje te brengen.

Enkele mooie dingen in een verder vrij kleine tuin, waarvoor de inkomprijs mijns inziens (5€) te hoog was.

Het Japanse theehuis kon me echter wel bekoren, het deed me denken aan de film "The Lake House". 

Fantasie op hol!?

Mijn meisje gaat verder studeren. Ze vertrok maandag dus gepakt en gezakt voor een hele "kotweek". 

En eerlijk gezegd, is dat hoogtijd, want zoals iemand me onlangs zei, kunnen mijn dochter en ik niet samen door de deur! Ik vond dat wel mooi verwoord om te zeggen dat we het niet zo best kunnen vinden samen, en dat is al een tijdje zo, maar iedereen verzekert me dat het wel weer in orde komt.

Het niet klikken tussen ons (daar hebben we uiteraard allebei ons deel in) heeft me al vaak pijn gedaan,  en de laatste tijd liepen de spanningen steeds hoger op; hoogspanning...

En ik heb vorige week wel vaak aan haar gedacht, maar missen, zoals ik vroeger deed als ze eens uit logeren was of met school een weekje weg was, deed ik niet.  Deze gedachten stemmen we wel triest.

Ben ik nu een slechte moeder?   

Pavarotti ging heen... Paul Potts kwam ...

 http://www.youtube.com/watch?v=exyJ2CSfrHo&mode=related&search=

Een diva naar mijn hart!  Zou ze me ook deze keer weten te raken met haar nieuwe cd?                 

 Zonder twijfel!

Cecilia Bartoli, diva van beroep, heeft er een gewoonte van gemaakt om de twee jaar uit te pakken met een cd-project van rariteiten of beter: ontdekkingen. De bedoeling is telkens er enkele honderdduizenden van te verkopen en meestal lukt dat nog ook. En terecht.

Deze keer kruipt la Bartoli in de huid van een van haar meest illustere voorgangsters, Maria Malibran.

Maria Malibran (1808-1836) was een icoon van de Romantiek, muze van het belcanto. De van origine Spaanse was de eerste diva in de theatergeschiedenis en werd gevreesd en geroemd om haar stormachtige persoonlijkheid en dramatische intensiteit op het podium. Malibran leidde een turbulent publiek en privé leven. Haar vroegtijdige dood voegde nog eens toe aan haar legendarische status. Ooggetuigenverslagen beschrijven de uitzonderlijke kracht, flexibiliteit en omvang van haar stem, evenals haar uiterlijke verschijning...                     

                                                          

De laatste tijd exploreer ik steeds vaker wat jazzmuziek.  Ik ben geweldig onder de indruk gekomen van het spel van een aantal saxofoonspelers. Tenors, alten, zelfs een baritonsax brengt me meer dan eens in vervoering.

Van het één kwam het ander en zo rolde ook het pianospel van Keith Jarrett mijn bestaan binnen.  
                                         
                                               
Een heel emotionele ervaring vond ik zijn Koln Concert toen ik het intensief ging beluisteren...  virtuoos, majestueus pianospel!!!

.... alleen... alsof niets nog bestaat... alleen een grote ijsvlakte... ik hoor, ik voel "bevroren water"... immens gevoel van vrijheid... wijds en zuiver... totale overgave ... is wat ik voel.

Ik voelde mijn hand tot een vuist worden,  heb mijn ogen gesloten... heb de toetsen van de piano gezien en elke aanslag gevoeld... mijn ademhaling volgde het ritme van Jarrett's pianospel...  Ik denk, dat je dit wat Jarrett doet, "passie" noemt....

                               Keith Jarrett - The Köln Concert (Part 1) 

Op de meeste blogs vind je wel onder één of andere vorm een "mail-me"button terug.  

En af en toe, maak je ook gebruik van die mogelijkheid om iemand iets te laten weten, te vragen, of wat dan ook.  Soms wil je iets kwijt aan een welbepaalde blogger, maar is het van die omvang of van zo'n persoonlijke aard, dat je het niet kwijt wil of kan in de "reactie"-mogelijkheid.  Dus dan is er toch die

Maar wat ik zo raar vind, is dat je zelden antwoord krijgt op je mail. Ook al wil de andere partij dan misschien geen intensieve correspondentie langs die weg, dat kan en mag best, maar een heel klein teken terugkrijgen, is toch niet teveel gevraagd?

walker bros no regrets

Met dank aan M§M

PETER TOSH & MICK JAGGER (WALK AND DON'T LOOK BACK)