COCO's MIJMERINGEN

Ik lees op dit ogenblik mijn derde "Coelho-boek" en kom tot de conclusie,  dat ik Paulo Coelho moet bijschrijven op mijn lijstje van favoriete auteurs... heb zijn laatste boek ondertussen ook gekocht...
Hij schrijft gewoon hetgeen ik ervaar... ik lees bij hem hetgeen ik voel... hij doet me nadenken over een aantal dingen, vragen stellen, beamen wat schrijft...

In dit boek vergelijkt hij op een moment de mens met een kathedraal, deed ik dat zelf niet in een vroeger postje...  ah nee, het was een burcht...

Kathedraal of burcht het doet er ook niet toe... hetgeen ik bij hem lees is hetgeen ik voel..

Wat ik ook nog even kwijt wil, is dat Coelho voor zijn schrijverscarrière liedjesteksten schreef,  o.a. voor Elis Regina waar ik  het vroeger ook al eens over had.

Elis Regina - Me Deixas Louca

I.

Zoals zijn afbeeldingen ergens beginnen

iets te laten zien – het kan alles zijn overal

iets ergens op een tafel achter een raam

tegen een muur of waar dan ook alles kan

en zoals ze zich dan als het ware voortzetten

in de plek waar ze begonnen

en tegelijk die plek bij hen binnendringt

hen al bijna begint op te heffen

zo wil ik dat ook gedichten beginnen ergens

iets te beschrijven.

II.

Zoals je tijdens het denken kunt weten

dat je aan niets denkt

 

en zoals je tijdens het kijken kunt zien

dat je niets ziet

 

zo kunnen er in zijn afbeeldingen gaten vallen

in een weiland een mens een huis

 

witte gaten waarin je ziet dat we van de dingen

niet weten hoe ze zijn

 

ziet dat de echte wereld een gat is

een wit gat

 

zo wil ik dat gedichten de gaten laten zien in

de taal waar voor de dingen geen plek is

 

III.

Zoals zijn afbeeldingen laten zien

hoe toevallig en eenmalig de dingen zijn

 

het gezicht van een vader de rug van een vrouw

een stoel aan een tafel – al die dingen

 

even zijn ze gezien een moment en ze zijn

al verleden en nog zijn ze zichtbaar

 

niet vast te houden en weg als een glimp van

wat was en was is en ook dat niet

 

zo moet een gedicht zijn moet het iets zeggen

en dat niet zeggen en dat opnieuw zeggen

 

 IV.

Zoals zijn afbeeldingen ergens ophouden

de dingen te laten zien

 

hen laten eindigen in hun elementen

hun kleuren vlakken lijnen

 

zoals ze de dingen als het ware doen

terugkeren in het bestaande

 

zo moeten gedichten ergens ophouden

iets te beschrijven

 

de dingen laten eindigen

voorbij de plek waar ze geschreven zijn

 

 V.

Ik las dat de werkelijkheid niet bestaat

er stond: de dingen zijn niet zoals ze lijken

te zijn – maar ze zijn ook niet anders

 

vreemde uitspraken die ik niet kan vergeten

ik blijf zoeken naar hun waarheid

 

en soms vind ik die – in zijn afbeeldingen

een onbegrijpelijke waarheid.

 

 

De dagen, ze komen en gaan.  In leegte.

Leegte...

Vooreerst moet ik mijn mening qua landschap tussen de Alpen en de Pyreneeën herzien... ook in de Pyreneeën is het mooi groen... hangt er maar vanaf langs welke kant je zit, geloof ik, aan de Franse of Spaanse kant... heeft geloof ik wat te maken met de zonkant...

Eén of andere journalist noemde de Tour onlangs "circus". Mijns inziens begint het  inderdaad meer en meer op een klucht te lijken... en waar het allemaal gaat eindigen, weet ik veel... maar dat die Rasmussen naar huis is, vind ik helemaal niet zo erg... ik had het niet zo voor die spichtige gele kanariepiet!

         

                            

 

                                   Of moet ik gele "mus" zeggen!

                                   Leonard Cohen - Dance Me to the End Of Love  

Met opzet plaatste ik deze verkorte versie van Crying out Loud!

Maar voor wie het graag helemaal  hoort en ziet:

Meat Loaf - For Crying out Loud  

                                             

I wish I could cry it out loud!!!

Vergeten?  Ik niet!  Maar schreeuw het aub uit: luid!

For Crying Out Loud

Den Tour interesseert mij geen ene moer!

Noodgedwongen moet ik echter dezer dagen wel eens een tourrit volgen op televisie of op zijn minst af en toe een blik werpen op het scherm als de meute renners voorbij komt bollen...

Ik moet bekennen dat het wel een fraai zicht is, die kleurrijke massa vanuit de helicopter door het groene Franse landschap te zien glijden.

                                           

Ik lijk meer oog te hebben voor de omgeving dan voor de renners zelf en dan vooral tijdens de rit naar Le Grand Bornand toen de koers over de Col de la Colombière "raasde", want daar was ik op een blauwe maandag een keer op vakantie en dan ga je automatisch zitten turen of je niet iets herkent... nee dus...

In ieder geval is "den Tour" toch een stuk interessanter dan de "Vuelta", want het landschap is in Spanje veel ruwer, woester en lang niet zo groen...