COCO's MIJMERINGEN

In 2008, toekomstmuziek weliswaar, staan er twee films op stapel over het leven van jawel, Coco Chanel.

Nee, ik ben niet gevraagd om mee te spelen, in geen van beide films.  De hoofdrol in "Coco avant Chanel" gaat naar niemand minder dan Audrey Tautou en zal het verhaal doen van de jonge jaren van CC en in de andere film "Coco and Igor" gaat de hoofdrol naar Marina Hands (nog nooit van gehoord tussen haakjes)... Een beetje googelen vertelt me dat deze dame ook speelde in de film "Lady Chatterley", maar dat maakt me niks wijzer, wat de hoofdrolspeelster betreft toch niet, Lady Chatterley is mij wel degelijk bekend.

Och, niet getreurd... ik heb andere leuke dingen op stapel staan... misschien vertel ik daar later nog wel wat over...

Ergens las ik nog met betrekking tot Mangova: "... ze heeft haar uiterlijk niet mee"...

Godverdomme, daar word ik dus pisnijdig van, alsof dat wat afdoet aan haar talent of haar kwaliteiten...

Ja uiteraard, word ik zo nijdig omdat ik in hetzelfde schuitje zit. Ook ik heb mijn uiterlijk niet mee, en dan? Wil dat dan zeggen dat ik bv. een dom wicht zou zijn, of ongevoelig of wat dan ook?

En ja, ik hoor het merendeel van jullie al denken: "Doe daar dan wat aan!" En ik zou daar inderdaad iets aan kunnen doen, een ander misschien niet, want misschien heeft dat obees zijn wel zijn oorsprong in één of andere kwaal... gelukkig niet bij mij, maar FOERT:  ik vertik het al jaren en des te meer commentaar men geeft, des te groter wordt mijn foert.  Ik heb trouwens ooit op een blauwe maandag wel eens geprobeerd om te diëten, een enkele keer, maar dan word ik zo verdomd chagrijnig en dan denk ik: Coco meisje, nog liever lekker mollig dan treurig!

DAN MAAR DIK

Ik hou van aardappels en sju met veel gehak,
ik hou van rolpens en van varkenscoteletten,
ik hou van koffie met veel suiker en gebak,
ik hou van pudding en van warreme kroketten.
En as ik dik wor, nou, dan moet dat maar gebeure,
ik zal beslist niet over kallerieën zeuren.

En zonder taartjes is het leven veel te grau
en as je honger heb, dan wor je zo humeurig.
U moet maar denken as u dikker wordt, mevrouw,
je kan nog beter lekker mollig zijn dan treurig.
En as ik dik wor, nou, dan zal ik het wel merke,
ik ga m'n leve niet met rauwe groente werken.

An mijn lijf geen dijeet,
ik blijf ete wat ik eet
en ik doe niet aan de lijn,
al weeg ik tweehonderd pond.
Ik zeg maar: ete is gezond,
ik lus geen kropsla met azijn.
U moet maar denke, net als ik:
dan maar dik,
dan maar dik,
dan maar dik.

Annie M.G. Schmidt

Hard zijn voor jezelf, niet toegeven waardoor je jezelf een hoop moeilijkheden bespaart, maar waardoor je tegelijkertijd jezelf ook pijnigt...

Een tweestrijd die je verscheurt, een getouwtrek waardoor je haast wordt gewurgd, een weg waar je bij het kruispunt twijfelt en niet weet welke richting kiezen....

Naar de buitenwereld toe steeds zonnig, vrolijk, onbevangen overkomen terwijl je diep vanbinnen haast sterft van pijn, weent om onvervuld verlangen en daarom dat deze muziek je tot tranen toe ontroert...

Maria Callas Casta Diva Slideshow
Angela Gheorghiu sings 'O mio babbino caro'

en daarom ook dat je Goethes gedicht zo goed begrijpt en aanvoelt...

Ginkgo biloba :

"Zie dit kleinood in mijn gaarde
boomblad uit de oriënt,
siert met zijn geheime waarde,
ingewijden welbekend.
Leeft het als een enkel wezen,
innerlijk in twee gedeeld?
Of vormt juist het uitgelezen
tweetal één herkenbaar beeld?
Langzaam rijpende ideeën
werpen op die vragen licht.
Voel je niet dat ik in tweeën
eenling ben in mijn gedicht?

Ginkgo biloba
Dit blad van de boom, die vanuit het Oosten mijn tuin werd toevertrouwd,
schenkt wetenden een zinvol geheim, waarmee 'inzicht' wordt opgebouwd.
Is het één levend wezen, dat zich binnen zichzelf verdeelt?
Zijn het twee, die ervoor kozen, als één te verschijnen in beeld?
Zulke vragen te beantwoorden vond ik terecht en vol van zin,
voel je niet aan mijne verzen, dat ik zelf één en dubbel ben?

De ene noemt je "ma belle", de andere vindt je "een interesant persoon" en weer een andere noemt je "éclatant", maar hij waarvan je hoopt iets te horen, zwijgt in alle talen...

Bij heet weer is het heerlijk je te verfrissen met "Watermusic" van Haendel, maar als de engeltjes een troosteloos verdriet hebben en hun tranen druppelen uit de hemelsluizen zoals vanmorgen, dan is een streepje Dvorák misschien zoals voor mij hartverwarmend... voor de liefhebbers een streepje Dvorák dus...

De spoken die 's nachts in mijn hoofd ronddwalen brengen geen antwoorden... voorlopig toch niet... de monsters overdag evenmin... tijd brengt raad?

Wat moeilijke periode... nadenken... beslissingen nemen...keuzes maken...twijfelen....

Op dit ogenblik lees ik Coelho... "Als een rivier"... ik kabbel als een watertje weg in mijmeringen en emoties... ik lijk me helemaal te verliezen in zijn impressies...

Ik las voordien ook al zijn "De alchemist" over een Andalusische schaapsherder die slechts één wens koestert; reizen... de hele wereld zien en te weten komen hoe die in elkaar zit. Zijn dromen zetten hem aan tot een queeste...

 Daarstraks kocht ik ook nog "De Zahir", ik ben er nu al zeker van dat ik ook van dat boek zal genieten...