COCO's MIJMERINGEN

Een heleboel dingen lopen mis door een gebrekkige of zelfs geheel ontbrekende communicatie. Een beetje overleg zou een hoop teleurstellingen vermijden. Een aantal misverstanden zouden ons meer dan waarschijnlijk bespaard blijven.

Dus graag beetje 'blabla' af en toe...

Verbannen naar Guantanamo Bay!  

Onderdanig zijn, gehoorzamen, smeken ... verzet dulden ze niet, opstand wordt afgestraft, verbanning volgt...

Nostalgie, heimwee, melancholie... er is niks mis met het hebben van deze gevoelens.  Net zo min als met gevoelens als verlangen, liefhebben, koesteren ....

Wat zouden we zijn zonder onze gevoelens?  Niet eens een mens meer! 

In mijn postje van gisteren schreef ik dat ik wel graag oldtimerbezitter zou willen worden. Wel, toeval of niet, vandaag heb ik een ritje gemaakt in een zo'n karretje...

                                

In een naburige gemeente werd ter gelegenheid van de opening van het toeristisch seizoen poëzie gelezen op verschillende lokaties en hoe werd je daarnaartoe vervoerd: inderdaad in een oldtimer.

Je kon kiezen uit twee verschillende automobielen.  Ik koos voor een prachtkarretje nl. een Mercedes 220S uit ... jawel het gezegende jaar 1958, het jaar van de expo...

                             

Knap, hé... ja, ik weet dat er nu zijn die een keer smalend zullen glimlachen, maar ik heb dat karretje gestreeld, zowel de buitencarrosserie als de binnenbekleding... hetgeen mij een zalig gevoel gaf....!

Auto's dus! 

De in de prak gereden Lamborghini van Tom Boonen bracht me bij dit onderwerp.

300.000 euro voor zo'n ding!  Daar kan je verdomd een chique villa meekopen! Dat mensen en vooral mannen zo bezeten zijn van auto's is mij een compleet raadsel. Mij zegt dat allemaal niks.  Ik ken ze wel de verschillende automerken, daar niet van, en ik vind het ene model ook wel wat mooier dan het andere, maar ik ben allang blij dat ik op een ietsiepietsie comfortabele manier van punt A naar punt B kan komen.

Alhoewel....  moest ik ontzettend veel geld hebben... dan zou ik mezelf  misschien toch wel een cabriootje cadeau doen!  Een klein BMW'tje

                                   

of misschien zelfs een oldtimertje,

 

en zo'n 'Inspector Morse'-car dat lijkt me ook wel wat....!

                                         

 

Op vrijdag 20 april flirt de literatuur met jazzlegende Billie Holiday. Zes auteurs - o.a. Joke van Leeuwen en Paul Verhaegen- belichten haar songs en leven in Writing Billie. Voor de muziek tekenen het Brussels Jazz Orchestra o.l.v. Frank Vaganée en zangeres Tutu Puoane.            

Bovenstaand bericht gelezen in de nieuwsbrief van www.passaporta.be, maar wat jammer dat ik daar niet naartoe kan wegens al een andere activiteit, waarover ik later waarschijnlijk nog wel eens uit de biecht zal klappen. Voorlopig hou ik het nog even geheim.

De Zuid-Afrikaanse zangeres Tutu Puoane schittert al een aantal jaren met haar band in België. Eerder maakte ze furore met Songbirds een eerbetoon aan Miriam Makeba, Joni Mitchell, Sarah Vaughan, Billie Holiday en Aretha Franklin. Daarnaast is ze één van de sterren van de Nina Simone tribute 'Goddamn'.

                                       

Tutu Puoane begon haar carrière op 25-jarige leeftijd in Johannesburg waar ze meerdere prijzen veroverde tijdens belangrijke competities. Een ontmoeting met de Nederlandse pianist Jack van Poll in 2001 veranderde haar leven compleet. Van Poll nodigde haar uit voor een korte tournee door België en Nederland. In 2002 verhuist ze naar Europa en sindsdien duikt ze regelmatig op in ons land. Tevens zong Tutu in New York, New Orleans en een groot deel van Europa.

Ik geloof dat ik mijn 'Afrikaanse periode' nog een beetje moet aanhouden, want ze legt me duidelijk geen windeieren.  Deze week 3 Afrikaansachtige beelden verpatst; da's mooi meegenomen.

 

Ze vallen duidelijk in de smaak, want ik heb over een relatief korte periode al  een zevental beelden aan de man gebracht.  Niet dat ik er (schat)rijk van zal worden, maar het streelt mijn ego wel als mensen mijn werkjes appreciëren.

Nu moet ik bekennen dat ik altijd wel een beetje een zwak heb gehad voor Afrika, zwart Afrika, dan wel te verstaan. Niet dat ik iets heb tegen Noord-Afrikanen, maar ik héb er ook niet niks mee. 

Dus toch nog maar een beetje 'afrikaniseren', alhoewel ik de cursus Afrikaans dansen na een eerste reeks van 10 lessen toch niet meer heb hervat.  Het was wel leuk en intensief, daar niet van, maar gewoon de pasjes van de dansleraar na huppelen, is niet echt mijn idee van Afrikaans dansen.

                                              

Ik had hier veel liever gezien dat je op je eigen manier je ding kon doen, je helemaal kon laten gaan en uitleven op de djembémuziek van zwarte muzikant met de mooie glimlach, de stoute oogjes en de sexy borstkas, maar helaas zo ging het dus niet.

                                        

 

 

 

 

 

Beetje bezig geweest met klei...

 

                                               

  

 

 

 

 

Paasvakantie alweer bijna voorbij... vooruitkijkend naar de volgende dagen vrijaf.... her en der lezen over reisbestemmingen en dan dromen op een terras met een potje Belgisch bier over de reizen die ik maar wat graag zou maken, maar die er voorlopig niet zullen komen...

Ik ga proberen een beetje een vakantiesfeer op te roepen door het draaien van wat zwoele, zuiderse muziek... wat flamenco... wat fado... of wat Tom en Elis...

elis e tom - aguas de março

Mijn dochter is weer in huis!  Alle andere huisgenoten zullen het geweten hebben.  Bijna veertien dagen was ze met haar school op Italiëreis, maar nu is het weer gedaan met de rust.  Niet dat ik niet blij ben, dat ze weer thuis is... natuurlijk wel... ik heb terwijl ze weg was ontzettend vaak aan haar gedacht... maar ze brengt toch wel heel wat leven in de brouwerij...

De eerste dag thuis verliep zonder al te veel noemenswaardigheden, ze was dan ook goed uitgeteld van de uitputtende busreis... maar 's anderendaags hadden we zoals vanouds alweer onenigheid ... en dan die luide hiphop-muziek van haar die door het huis raast... om gek van te worden... misschien moet ik haar bij gelegenheid maar eens een I-pod cadeau doen...