Ik zie een lichtje in de duisternis.   Ik klamp mij eraan vast.

Gevangene van mijn eigen doemdenken.  De donkere gedachten sleuren me mee in een draaikolk van negatieve gevoelens.  Een neerwaartse spiraal.   Nooit goed leren zwemmen, maar wil niet verdrinken.  Ik klamp me vast aan de oever.  

Darkness-Darren Hayes

Twee woorden.  Een kleine nuance.  Een wereld van verschil.

Liefhebben en houden van.  

Houden van, doe ik van bv. chocomousse, van toneel of van muziek.

Liefhebben doe ik hem, met heel mijn ziel, met elke vezel van mijn lijf, met heel mijn zijn...

Ik heb hém lief!

Ik snap er de ballen van! 

Gedurende het hele seizoen veldrijden kan Erwin Vervecken geen enkele, maar dan ook geen enkele wedstrijd winnen en dan is er een kampioenschap en sleept hij de overwinning in de wacht. 

                                                      

Maar net zo onbegrijpelijk is het feit dat Sven Nys, net tegenovergestelde presteert.  Het hele seizoen zet hij overwinning na overwinning bij op zijn palmares en bij een kampioenschap is hij steeds de geklopte.

 

Nu zit ik hier te apegapen, terwijl er vannacht passie, liefde en poëzie had kunnen zijn.  

 

Daarstraks Wim Helsen een gedicht van Reve horen voordragen op de radio.
Hij heeft duidelijk van voordragen geen kaas gegeten (ik ook niet trouwens, maar dat geheel terzijde). 

Desondanks zijn alle manieren om poëzie te promoten, meer dan welkom, dus ook onder de vorm van Wim Helsen, als 'vriend van de poëzie'.

 

Vrtnieruws.net meldt:

Charles Ducal wint eerste Herman de Coninckprijs

wo 24/01/07 - Charles Ducal heeft de Herman de Coninckprijs voor de beste dichtbundel gewonnen. Hij werd bekroond voor zijn bundel "In inkt gewassen". De prijs voor het beste gedicht ging naar "Andermans hond" van Joke van Leeuwen.

De Herman de Coninckprijs is voor de eerste keer uitgereikt. De jaarlijkse trofee is een initiatief van de vakvereniging Boek.be.

De laureaat, Charles Ducal, werd tijdens een literaire avond in de Bourla in Antwerpen bekendgemaakt. Hij wint een bedrag van 6.000 euro.

De vakjury koos "In inkt gewassen" als beste uit een lijst van tien genomineerde bundels.

"Deze bundel getuigt van het eerste tot het laatste gedicht van een gerijpt literair meesterschap, waarin de dichter geen enkele concessie doet, noch aan de wereld, noch aan zichzelf", oordeelde de jury.

Charles Ducal (°1952), pseudoniem van Frans Dumortier, is dichter en leraar Nederlands. Hij debuteerde in 1987 met "Het huwelijk".

Publiek kiest voor "Andermans hond"

"Andermans hond" van Joke van Leeuwen werd door het publiek uitgeroepen tot het beste gedicht. Bijna 5.400 poëzieliefhebbers stemden voor hun favoriete gedicht.

"Andermans hond" kreeg de meeste stemmen, 787 om precies te zijn. Het gedicht wordt donderdag op Gedichtendag als gratis gedichtendagposter verspreid via de boekhandels.

De winnares, Joke van Leeuwen (°1952), is vooral bekend als schrijfster en illustratrice van kinder- en jeugdboeken. In 1994 verscheen haar eerste dichtbundel "Laatste lezers". "Wuif de mussen uit", waaruit het bekroonde gedicht komt, is haar derde bundel.

Voor Els Moors (°1976) had de jury een eervolle vermelding voor het beste debuut. Haar bundel "Er hangt een hoge lucht boven ons" was het enige debuut in de shortlist.

Beste gedicht: "Andermans hond"

Ik ging niet wandelen met de hond,
de hond ging wandelen met mij.
Kijk, zei hij, kijk, zo doe je dat:
je snuffelt wat, je kruipt eens
onder groen, je doet daar wat je
daar moet doen, je kwispelt -
nee dat kun je niet - loopt achterna
wat vleugels heeft, je rolt je op je
ene zij, je andere zij, je ene zij,
je mond staat op de tocht, je zoekt
in woorden naar een geur, bij grenzen
naar vreemd vocht, hoort woest geroep
van groepen mens als blaffen aan,
verstaat alleen je naam
en Lig en Koest en Af.

Joke van Leeuwen, "Wuif de mussen uit" (2006)

Gedicht "Geboorte" uit de beste dichtbundel

Hier moet het worden geboren

van zwarte teer zijn de emmers gevuld
vreemde mannen staan in de poort
en kijken naar binnen

de honden zijn los en verschrikkelijk groot
staat het wit op de muren gekalkt
geluid raakt het erf niet meer binnen

al moet het ondraaglijke gillen
nu al ingekerfd zijn
in het loshangend hoofd

waarin rondomrond
vreemde ladders rijzen en emmers stijgen
waaruit met grote kwasten

het wit

in bloed wordt gesmoord.

Charles Ducal, "In inkt gewassen" (2006)

Meer over de Herman De Coninckprijs

Oeps, slechts 787 mensen die voor het gedicht van Joke van Leeuwen kozen.  Ik koos trouwens voor een ander, en dacht dat er zelfs meer dan 20.000 stemmen zouden worden gegeven.   Een beetje hoog gegrepen!  Met hoevelen wonen wij in België?   Zijn er dan niet meer mensen die in poëzie geïnteresseerd zijn?   Mijn persoonlijke "favoriet" was niet bij de genomineerden, dus koos ik noodgedwongen voor een andere dichter.  Beiden zagen, jammer maar helaas 6000 euro aan hun neus voorbij gaan.  Een mens zou voor minder beginnen dichten!

'Een ontgoocheling' van Willem Elsschot, door vader en zoon Herman en Vincent Verbeeck, in 't Klein Raamtheater.

      

 

Vader en zoon Verbeeck zetten direct de juiste toon door hun voorstelling te beginnen met een projectie van oude prentbriefkaarten uit de tijd waarin 'De ontgoocheling' zich afspeelt, gecombineerd met de accordeonmuziek door Vincent Verbeeck werd je als het ware terug gekatapulteerd naar 1900. Accordeonmuziek die trouwens doorheen de hele voorstelling op subtiele wijze, de juiste ondersteuning geeft aan hun spel.

 

                                                        

 

Daags voordien had ik de novelle van Elsschot nog gelezen om een beetje mee te zijn met het verhaal.  Even had ik gevreesd voor wat oubollige taal, maar dat was een onterechte veronderstelling. 

De vertellers brengen het verhaal heel levendig, met subtiele mimiek, perfecte frasering, levendig, speels zonder overdrijving en met de nodige humor.

Even, mede ook doordat ik het verhaal kende, verslapte onderweg mijn aandacht, maar die werd later door de twee spelers weer op magistrale wijze aangewakkerd.

 

 

 

 

 

 

   

 

 

Wachten- verlangen - wachten.  Steeds weer en opnieuw.

Om deze situatie te relativeren een 'grappig 'gedicht van Joke van Leeuwen.

VIER MANIEREN OM OP IEMAND TE WACHTEN

1. Zittend. Denkend aan liggen. Je handen
    strijken rimpels in het tafellaken glad
    rond een gerecht dat moeilijk en te veel
    voor twee en niet als op het plaatje is,
    maar ruikt, het ruikt de ramen uit, het
    doet zijn best niet in te zakken, zoals
    een ingehouden buik niet bol te zijn -
    ook andersom is vergelijken.

2. Lopend. Bijvoorbeeld naar de ramen
    en terug en toch weer naar de ramen,
    omdat geluid zich buigt naar wat je
    horen wilt, maar het niet is. Er danst
    een stoet voorbij, verklede mensen die
    iets onverstaanbaars juichen, van elkaar
    goed weten hoe ze heten en te kijken
    dansen dat je kijken moet.

3. Staand. Bij een ingang, uitgang waar je zei
   dat, maar er zijn er drie, je weet niet meer
   of die of deze. Van blijven staan komt
   niemand tegen, maar met bewegen
   wordt haast bereikt wat net verdween.
   Zeker nog niet gezegd wie blijft en wie
   beweegt en wie dan wie wanneer
   en van hoe ver weer ziet.

4. Niet.

Twee weken gelegen het Tangostrijkkwartet ‘Pavadita’ leven kennen tijdens een optreden van Thé Lau.

 

In 2005 ontmoette Thé Lau het jonge Tangostrijkkwartet Pavadita. Ze mochten mee de scène op en werkten mee aan de opnames van de cd ('Tempel der Liefde').

 

Met ogenschijnlijk gemak brengt Pavadita een breed repertoire van zowel gearrangeerde als speciaal voor strijkkwartet gecomponeerde tangos.  Het repertoire van Pavadita is breed. 

 

    

 

Het was een openbaring.  Hartverwarmend hoe op een gegeven moment een pakkende ‘dialoog’ ontstaat tussen Lau’s elektrische gitaar en de cello.

 

 

 

Alleen jammer dat Thé Lau zo mompelend zong, dat is wel een beetje eigen aan de man, maar toch gaat er op die manier veel van de teksten verloren.