COCO's MIJMERINGEN

Na het lezen van Marlon’s bijdrage over het ‘begrafenisfeest’ van zijn tante Maria en tijdens het rollen van een kilo gehakt tot balletjes kwamen de herinneringen aan mijn laatste ‘feest’ me weer voor de geest.

Het was bij de begrafenis van mijn eigen moeder. Natuurlijk was het helemaal geen feest,     kreeg geen hap door mijn keel, begreep ook niet dat iedereen, zelfs haar eigen man en andere kinderen er op los kakelden als kippen in een hoenderhok. Ik heb de uren afgeteld tot de laatste mensen vertrokken waren, het was voor mij een heel erg pijnlijke ervaring. En ook al was het een opluchting dat mijn moeder mocht gaan,  het lijden had lang genoeg geduurd voor haar en voor ons; toch had ik er heel erg moeilijk mee. Ze was amper 71.

Als ik verdwijn uit dit aards bestaan dan aub voor mij geen koffietafel of feest, noem het zoals je wil!   En Allerheiligen is zo'n "feestdag" die ze wat mij betreft van vandaag op morgen mogen afschaffen.  Ik herdenk mijn doden het liefst in mijn eentje.

Voor mijn moeder: ze hield erg veel van bloemen.