COCO's MIJMERINGEN

Woorden.  Lief en zacht, hard en boos, triest of blij...

Je wikt en weegt ze, wil dat ze gehoord worden, dat ze niet misverstaan worden, en dat ze vooral niet kwetsen.

Geschreven woorden zijn nog moeilijker. Ze staan helemaal in hun blootje op papier of op het scherm. Je hoort niet de intonatie waarmee ze gezegd worden, je ziet niet de mime van de spreker; ze worden daardoor wel eens verkeerd "gehoord"...

Para que tú me oigas   

Om door jou gehoord te worden,
zijn ze wel eens dun,
mijn woorden,
als meeuwesporen op de stranden.

Halssnoer, dronken belletje
voor jouw handen, zacht als druiven.

En ik bekijk mijn woorden als iets vers.
Meer dan van mij zijn ze van jou.
Ze klimmen in mijn oude lijden als klimop.

Zo klimmen ze langs de vochtige wanden.
Jij bent de schuldige aan dit bloedige spel.

Ze vluchten uit mijn donkere schuilplaats.
Alles vul jij, je vult alles.

Vóór jou bevolkten ze de eenzaamheid die jij bezet,
en meer dan jij zijn ze mijn droefenis gewend.

Nu wil ik dat ze zeggen wat ik je wil zeggen in de hoop
door jou gehoord te worden zoals ik wil dat hij me hoort.

De wind, beklemmend, is nog steeds gewoon ze mee te sleuren.
In droomgelijke orkanen tuimelen ze af en toe nog om.
Je beluisterdt andere stemmen in mijn gekwelde stem.
Gehuil van oude monden, bloed van oud gesmeek.
Bemin me, gezellin. Verlaat me niet. Volg me.
Volg me, gezellin, in deze golf van beklemming.

Maar mijn woorden kleuren zich met jouw liefde.
Alles bezet jij, je bezet alles.

Ik zal er een oneindig snoer van maken
voor jouw witte handen, zacht als druiven.

Pablo Neruda