COCO's MIJMERINGEN

Aaahh Parijs!   Heerlijke stad!  Ikzelf was amper 18 toen ik er voor het eerst was.  Mijn eerste bezoek aan de stad liet een onuitwisbare indruk op mij na.  Nog voor ik er weer vertrok, was ik vastbesloten: hier kom ik nog terug!  En nu is mijn dochter er voor het eerst.  Ik hoop dat ze dezelfde mooie indrukken opdoet als ik destijds. Jarenlang heb ik genoten van de herinneringen, nog steeds trouwens. Op het ogenblik ervaar ik zelfs een tikkeltje heimwee.   Om het even welke stad ik nadien bezocht, geen enkele heeft totnutoe een grotere indruk nagelaten dan dié stad aan de Seine.

Laat me, laat me
Laat me m’n eigen gang maar gaan.
Laat me, laat me......

Ze is vertrokken, mijn dochter, naar Parijs..........voor een paar dagen.  De eerste keer alleen...... van onder mijn vleugels vandaan......

Vandaag, na meer dan dertig jaar kan ik mij heel goed inbeelden hoe mijn moeder zich destijds moet gevoeld hebben.  Wat voor emoties en angsten ze moet hebben doorstaan toen ik al mijn wilde plannen wilde uitvoeren en ook wel degelijk tot uitvoering bracht, zonder ook maar oor te hebben naar haar bezwaren. 

Dat haar bezwaren alleen maar uit bezorgheid en liefde ontsproten, besef ik nu maar al te goed nu mijn eigen dochter,  eenzelfde eigenreide koers vaart als ik toen.

Ik weet dat ik haar moet loslaten, maar makkelijk is het niet.  Ik aanschouw en kan alleen maar vaststellen;  ik zie in haar een stukje van mezelf......  

De raam staat open, ik zit er vlakbij, het gras wordt gemaaid.  Hhmmmm heerlijk die geur.

Gisteren begonnen in 'Het parfum' van P. Suskind: toeval?!  Ik denk het niet, ik heb iets met geuren!

Vannacht toen ik weer eens wakker lag, kwamen mijn gedachten na wat omzwervingen bij de heer Komrij terecht!   Raar,  hoe zou dat nu komen?  Ik bedacht toen : Komrij die waant zich een "god", en naar alle waarschijnlijkheid is hij dat voor een aantal van mijn medemensen ook gewoon.  Hoe hij komt en vooral 'gaat' heeft wel een zweem van goddelijkheid over zich moet ik toegeven.  Dit is gewoon een vaststelling van mijn kant die ik deed,  toen ik hem op Zuiderzinnen de zaal zag uitlopen.  Wat had ik hem graag de trappen van het museum zien afdalen!

Zulke trappen hebben iets magisch; voor mij althans.  Ik krijg daar zelf altijd iets zweverigs over me, vooral bij het naar beneden lopen. Het hangt er een beetje van af aan welk gebouw die trappen vasthangen; bij een kasteel voel ik me een koningin te rijk, bij een bioscoop beeld ik me in (ja wie te zijn?) Salma Hayek of iets van die strekking (want dat vinden veel mannen toch een knappe madam) en bij een museum zweef ik als een engel naar beneden.  Waarom zou Komrij dan geen 'god' mogen zijn!

Wat is fantasie toch iets raars maar beslist ook iets moois!

De onvergetelijke Zuiderzinnen van vorig jaar nog indachtig, trok ik ook dit jaar weer naar 't stad.  Het weer leek eerst niet mee te zitten, wat voor het welslagen van een dergelijk evenenement toch wel handig meegenomen is, kwam toch in de sjakos, laat ik dat voor de goede orde eerst even vermelden.

Wat niet in de sjakos kwam, was mijn vooropgesteld programma.  Ik had eerst heel aandachtig  het hele programma uitgeplozen; wat ik zeker wou zien en horen.  Heel goed gepland, van dit optreden naar daar en dan die zien en dan dat...... ja, niks van dat alles.  Ik wou graag Joost Zwagerman en Peter Holvoet-Hansen aan het werk horen maar helaas door het flauwe en veel te lang durend optreden van Gène Bervoets in het Kleine Raamtheater ging mijn planning volledig in de mist. Ik had na Tom Naegels daar moeten vertrekken, maar gaan lopen midden in Gène zijn ding, ging helemaal niet, het zaaltje zat afgeladen vol, zelfs op de trappen, zouden die mensen het allemaal maar niks gevonden hebben?

Wie ik wel zag was Remco Campert, wie ik altijd best kan smaken.  Mooie poëzie verstoort echter door het feit dat hij een aantal keren op zijn klok keek, zelfs na het eerste gedicht, ja, dan is je tijd nog niet op en bovendien veeg daar je voeten aan, en doe je gewoon je ding; Remco; dáár zal niemand wat op zeggen.....

Het laatste "woord"-optreden dat ik zag en hoorde, was Gerrit Komrij die zijn laatste boek, zijn encyclopedie van de stront "Kakafonie"  bewierookte.  Ik heb er al in gelezen.  Leuke stukjes hier en daar, maar waar ik vooral van genoot was van Komrij himself.  Hij leek me, dit geheel tussen haakjes, een stuk magerder geworden dan dat ik hem twee jaar geleden in Watou zag.   Die vent genoot duidelijk zelf van zijn voordracht, je zag hem glunderen terwijl hij sprak, het werkte op mijn glimlachspieren....... en dat is toch mooi, niet?

Ik besloot als afsluiter Mitta van der Maat "zingt Piaf" mee te pakken. Heb even getwijfeld; had ook nog een opera kunnen bijwonen.   Ik heb het me niet beklaagd.  Piaf is altijd mooi, ook al brengt Mitta het op háár manier en dat vind ik ok.  Je hoeft geen kloon van Piaf te zijn,  je mag haar liedjes op jouw manier brengen, ook dat is mooi en ontroerend.

Net zo vlug als "roem" en "succes" kwamen, net zo vlug ben ik alweer van mijn troon gedonderd.

Eén dagje in de kijker staan, maakt dat je bovenaan het lijstje van populairste blog komt te staan.  De dag nadien hang je al in de onderste regionen en nog een dag later; hup: helemaal eruit!
Hier komt dan weer het besef van hoe vergankelijk roem en succes zijn, en dat niet alleen, maar alles in dit aardse leven!  Eén vingerknip van, ja van wie eigenlijk, van "onze lieve heer" ? en .................. ! Alles weg!

Ach, het is ook helemaal niet van belang waar ik in het lijstje sta of hang, het heeft wel een paar leuke reacties opgeleverd,  reacties die mij heel erg plezierden, die mij deugd deden; waarvoor hier en nu dus mijn dank.

Thuiskomst van de kinderen

Als grote bloemen komen zij uit ’t blauwe duister.
Onder de frisheid van de avondlucht
Waarmee hun haren en hun wangen
Licht zijn omhangen,
zijn zij zo warm. Gevangen
door ’t sterke klemmen van hun zachte armen,
zie ik de volle schaduwloze liefde
die op de bodem van hun diep doorzichtig blauwe ogen leeft.
Nog onvermengd met menselijk erbarmen
Dat later komt – en redenen en grenzen heeft

Vasalis

In de kijker staan heeft me tot populairste blog van het ogenblik gemaakt. Ach so what!

Geluk; je moet het koesteren, besef ik dezer dagen echter maar weer al te zeer.  Van het ene moment op het andere kan je geluk aan diggelen worden geslagen en kom je in een donkere put terecht waaruit je denkt nooit meer te kunnen klauteren.  Zo moet het ook de ouders van Stijn, zijn zus, broer en de andere mensen die van hem houden, vergaan op dit ogenblik.  Stijn werd vorig weekend op zijn fiets van de weg gemaaid.  Wie schuldig is, de automobilist, of de onveilige verkeerssituatie of zelfs onvoorzichtige jongeren, het doet allemaal niet terzake.            Ik voel met hen mee, het maakt ook mij triest,  weet dat er nu geen woorden zijn die troosten...... . Het verdriet en de onmacht blijft!  

In de kijker!  Daar had ik niet opgerekend!  Moet ik nu vandaag extra mijn best doen en wat neerpennen op mijn bescheiden blogje.   Straks misschien, ik moet nu eerst andere dingen afhandelen.  't Is weliswaar mijn vrije dag vandaag maar heb nog 't één en het ander te doen.    Er zit al een machientje was in,  de zon schijnt, dus ik ga hem dadelijk ophangen, bovendien heb ik nog wat te strijken en op te ruimen.  Vanmiddag komen de kinderen weer uit school,  ze moeten wat te eten hebben,  en deze namiddag rijd ik met één van hen naar Zaventem, hij heeft ons ingeschreven voor een tv-spelletje en we zijn uitgenodigd voor de preselecties: leuk?  Afwachten!

Tot later misschien!  Nu eerst en vooral aan de slag!

Ps:  ik wil nog even reageren op de foto die bij mijn "in de kijker" vermelding staat: dat is COCO  helemaal niet; dat is LA CALLAS!