27-09-06
Moeders en dochters
Vandaag, na meer dan dertig jaar kan ik mij heel goed inbeelden hoe mijn moeder zich destijds moet gevoeld hebben. Wat voor emoties en angsten ze moet hebben doorstaan toen ik al mijn wilde plannen wilde uitvoeren en ook wel degelijk tot uitvoering bracht, zonder ook maar oor te hebben naar haar bezwaren.
Dat haar bezwaren alleen maar uit bezorgheid en liefde ontsproten, besef ik nu maar al te goed nu mijn eigen dochter, eenzelfde eigenreide koers vaart als ik toen.
Ik weet dat ik haar moet loslaten, maar makkelijk is het niet. Ik aanschouw en kan alleen maar vaststellen; ik zie in haar een stukje van mezelf......
Mijn dochter en ik
Terwijl ik lees voel ik mijn dochter kijken;
ik laat niets merken en lees rustig door.
Haar leven doet zich helder aan mij voor:
het zal in alles op het mijne lijken.
Niets kan ik doen, opdat zij zal bereiken
wat ik, amper gevonden, weer verloor;
geen vindt van het geluk méér dan een spoor,
ook zij niet, en ook zij zal het zien wijken.
Ik sluit het boek. Wij zitten naast elkaar;
geen woorden tussen ons, slechts, even maar,
de glimlach van de een tegen de ander.
't Is of ik in mijn eigen ogen staar,
en wat daar staat, het is als water klaar,
wanneer ik langzaam in mijzelf verander.
Ed Hoornik
11:33 Gepost door Coco | Commentaren (0)
Post een commentaar