COCO's MIJMERINGEN

Het Werk

Madame Butterfly was de lievelingsopera van Puccini: 'de meest eerlijke en de meest suggestieve die ik ooit gemaakt heb', zei hij. Dit werk toont de terugkeer naar het psychologische drama, naar intimiteit en emotie, een terugkeer naar de poëzie van de kleine dingen. De muzikale kwaliteit, voornamelijk de rijkelijke melodieën, de harmonie en de orkestrale kleurschakeringen, is onmiskenbaar. Puccini integreert op magistrale wijze enkele authentieke Japanse melodieën en geeft het geheel een instrumentaal exotische meerwaarde. Hoewel een eerste versie van de opera mislukte, werd de tweede een gigantisch succes die tot op vandaag overal ter wereld staande ovaties oogst.

Madame Butterfly is een bestaand verhaal dat in eerste instantie voor toneel werd herwerkt. Tijdens een vertoning in Londen bevond Puccini zich onder de toeschouwers en vond het achteraf de moeite waard een nieuwe bewerking te maken voor de opera. Met het gekend succes.

Een Amerikaans marinier (Pinkerton) ontmoet de Geisha Cio Cio San (Butterfly). Het duo besluit te huwen maar dat gaat niet zonder de bestaande culturele tradities geweld aan te doen. De door haar familie verwenste Butterfly ziet de marinier kort na het huwelijk met de noorderzon vertrekken; zij blijft achter met een zoon in miserabele omstandigheden. Wanneer de marinier weerkeert met een andere vrouw die Butterfly aanbiedt zich verder over het zoontje te ontfermen beslist zij op eervolle wijze afscheid te nemen van het leven!

‘Muziek verzacht de zeden’  ik ben overtuigd van de waarheid die in dit gezegde schuilt.  

Niets nieuws onder de zon dus als ik vertel dat muziek een heilzame werking kan hebben.

Tal van hedendaagse onderzoeken wijzen uit dat het luisteren naar muziek een heilzame invloed heeft op lichaam en geest. 

Muziek pept op, doet uw hart sneller slaan, stimuleert de werklust, laat uw bloed stromen, is een ideaal inslaapmiddel en wordt vandaag meer en meer gebruikt bij pijnbestrijding. 

In India werd muziek al vierduizend jaar geleden gebruikt als pijnbestrijdend middel.  Een jaar of dertig terug hebben ook wij,  westerlingen, de kracht van muziek herontdekt. Psychiaters gingen bij patiënten met een geestelijke aandoening met succes muziektherapie toepassen.

Ondertussen hebben tal van onderzoeken uitgewezen dat muziek een zeer gunstige uitwerking kan hebben en zelfs zeer ernstige pijn onder controle kan houden.

In een Amerikaans onderzoek wordt beweerd dat luisteren naar muziek zelfs chronische pijnen doet verminderen.  Nochtans weten de onderzoekers nog niet hoe het precies in elkaar zit, hoe muziek pijn kan verzachten; mogelijk biedt muziek voldoende afleiding om de continue pijn even te vergeten.

Zelfs het Universitair Ziekenhuis in Leuven verklaart dat we moeten openstaan voor nieuwe therapieën die een positieve impact op pijn hebben als hiervoor wetenschappelijke bewijzen worden geleverd. Men stelt echter wel dat het om complementaire technieken gaat die een klassieke behandeling kunnen aanvullen.

Een Oostenrijks professor heeft kunnen bewijzen dat muziek aangevuld met relaxatie oefeningen een duidelijke meerwaarde heeft en noemt zijn therapie dan ook zeer treffend “muzicament”.

Nu moet u niet gaan denken dat om het even welke muziek voldoet. Elektronische muziek bleek niet te werken, een groep gerenommeerde musici en psychologen gingen speciaal muziek componeren.  Aan de hand van deze uitgebalanceerde muziek met relaxatie-oefeningen zouden 30-40% minder pijnstillers gebruikt zijn.  Bij het beluisteren van deze muziek heeft men vastgesteld dat, onder invloed van bepaalde klankpatronen, de ademhaling en hartfrequentie naar beneden gaan en de doorbloeding van de spieren verbetert; om dit te staven werd de zenuwactiviteit geregistreerd en verder onderzocht. Het Leuvens Universitair Pijncentrum heeft met de Oostenrijkse geleerde een samenwerking opgestart om de CD met de speciaal gecomponeerde muziek hier uit te brengen en zelfs in de apotheken aan te bieden om een eventuele link naar ‘alternatieve’ of natuurwinkels te vermijden.

Mijn bedenking hierbij is echter:  hebben wij deze onderzoeken nu echt nodig om tot het besef te komen dat muziek zeer inspirerend werkt, dat het je fantasie aan het werk zet, dat het je in stemming brengt of je van een boze bui afhelpt?  Men heeft echt geen muziektherapeut nodig om de rustgevende werking van muziek te ondergaan.

Na een baaldag tot rust komen met je favoriete muziek is mij althans niet vreemd, dat ondervond ik onlangs nog aan den lijve toen ik uitermate vrolijk werd van “Sonaten für Streicher” van Rossini;  maar het kan net zo goed dat iemand heil vindt bij het Franse chanson, jazz of zelfs bij Laura Lynn: mij om het even; zolang je er jezelf maar goed bij voelt!

Het was gisteren tout court:  een heer-lij-ke dag!

Steeds vaker en met steeds meer overtuiging begin ik te geloven dat er iets van waarheid schuilt in de eigenschappen die worden toegeschreven aan de sterrenbeelden.  Vroeger zou ik al die toestanden als flauwekul, onzin hebben afgedaan, maar wat ik persoonlijk ondervind, kan eigenlijk geen toeval zijn. Wat al dan niet aan "waarheid" in de "boekskes" te lezen is,  laat ik in het midden, maar dit zijn zo'n beetje mijn conclusies. 

Ik ben van sterrenbeeld; jawohl:  "Tweeling":  en het lijkt me dus niet zo abnormaal dat ik last heb van: een aanzienlijk ernstige vorm van schizofrenie, maar dat heb ik al eens uit de doeken gedaan in een andere post.  Die gespleten persoonlijkheid van me uit zich o.a. in het feit dat ik de ene dag een sportief, wild, kwajongensachtig leven leid/lijd! en de andere dag mezelf heel vrouwelijk voel en me dan ook helemaal wil optutten en me daar dan ook naar gedraag.  Verder heb ik ook ontzettend veel last van wisselende gemoedstoestanden; van het ene moment van uitzonderlijke vrolijkheid kan ik vervallen in een toestand van donkere, pessimistische gedachten.   Ik hou van zoveel verschillende dingen op allerlei vlak, kan veelal geen keuzes maken, ben voor verandering van spijs (zoals wij wel eens zeggen) altijd te vinden.

Hoe het met de andere sterrenbeelden en hun eigenschappen zit, who knows, maar ik onderken wel degelijk een aantal "eigenaardigheden" eigen aan het "Tweeling" zijn.

Ik geloof stellig dat ik ermee weg zou komen met dat excuus van die "90"!  Eigenlijk twijfel ik er geenszins aan vooral als je onze wijkagent kent! 

Ja  hallo, die kerel is al meerdere malen gedegradeerd, mag meestal enkel met de fiets zijn ronde doen, of af en toe het verkeer regelen, meestal vind je hem ergens in een kroeg terug.  "De politie, je vriend";  mijn vrienden die kies ik liever zelf, en al dat "blauw op straat" heeft duidelijk een andere taak!?

Vandaag tot de vaststelling gekomen dat ik onmogelijk alle verkeersreglementen kan volgen!

Hoezo?! Die ronde witte borden met een rode rand en met in het midden 90 erop; die betekenen toch voor zover ik me kan herinneren dat je niet sneller dan 90 mag rijden??? 't Is ondertussen alweer zolang geleden dat ik mijn rijbewijs behaalde, dat een mens nog zou gaan twijfelen.

Wel, vandaag zag ik toevallig op mijn kilometerteller dat daar geen 90 opstaat!  Het begint bij 20 dan 40-60-80-100-120 enzovoort (een klein beetje enz. nog want ik heb natuurlijk geen sportwagen)!

Hoe kan ik dan in godsnaam weten hoe snel 90 is? 
De volgende keer als ik nog eens een PV in de bus krijg voor te snel rijden, ga ik geheid gebruik maken van dit excuus om mijn boete niet te hoeven betalen.

Goed gevonden, niet, ik zal alleen mijn haar moeten laten blonderen, de rest.... u weet wel..... acteer ik zonder twijfel met gemak!!!  Haha!

Na enig speurwerk het bedoelde gedicht gevonden in mijn rommeltje!

Geluk van Hermann Hesse   (ik weet niet van wie de vertaling is)

Zolang je nog het geluk najaagt,

Ben je nog niet rijp voor het gelukkig-zijn,

Ook al zou al het liefste het jouwe zijn.

Zolang je om het verlorene klaagt

En doelen hebt en rusteloos bent,

Weet je nog niet, wat vrede is.

Pas wanneer je afstand doet van elke wens,

Niet meer doel noch begeren kent,

Het geluk niet meer met namen noemt,

Dan reikt jou de vloed van het gebeuren

Niet meer aan het hart, en jouw ziel rust.

Ja, verlangen en gemis, dat zijn de twee emoties waar ik de laatste tijd lijk op te drijven.  Verlangen zou, volgens ik me altijd heb laten vertellen, een mooie, positieve, deugddoende emotie moeten zijn.   Niks van, net zoals gemis is verlangen een vooral pijnlijk gevoel.                   Of je nu verlangt naar iets dat je al kent, maar waarvan je even verstoken bent of je verlangt naar iets totaal nieuws; het is telkens weer een pijnlijke gewaarwording!  Wie mij denkt te kunnen overtuigen van het tegendeel, mag het gerust proberen.   Terwijl ik dit hier zo zit te mijmeren, denk ik plots weer aan een gedicht.  

Wacht, ik snor het even op om correct te kunnen citeren..........

Vandaag speel ik een lamento voor alle moeders/vrouwen op deze aardkloot, voor wie alweer geen liefde en respect werd getoond.  

Een lamento voor alle moeders/vrouwen die leven zonder dromen, zonder hoop, zonder passies.

Een lamento voor alle moeders/vrouwen die zich altijd en steeds opnieuw wegcijferen voor ega en nazaten, en geloof me, zo zijn er nog veel!  De vrouwen van 2 generaties voor de mijne; die denken en leven nog altijd in functie van hun gezin!

Een lamento ook voor de moeders/vrouwen die gisteren alweer die zo voorspelbare bos bloemen in hun handen geduwd kregen van hen al even voorspelbare wederhelften, en geloof me, ook zo zijn er een hoop.

Mannen op deze aardkloot: wees nu eens voor een keer origineel, laat jullie fantasie de vrije loop, maar vooral respecteer hen: de moeders/vrouwen aan jullie zijde!

Ballotage 
 
Het zijn niet de kleurrijk verpakte dromen
die hij je schenkt met je verjaardag,
niet het bloemenabonnement
de half toegestoken hand,
een slap om je middel geslagen arm
of zakken vol poen,
 
maar heel eenvoudige woorden
nauwelijks verstaanbaar gefluister,
een half gemiste zoen
kleine bekentenissen in het duister,
zachtjes likken aan je ene tepel
zoeken naar de andere.
 
Dit amper durven.

Uit: Niets met jou - van: Philip Hoorne

Ja, voor de eer doen we het! 

Niet voor de te verdienen prijzen of het eventuele prijzengeld.  Dat is natuurlijk mooi meegenomen, maar daar is het ons in wezen niet om  te doen.  We willen gewoon winnen voor de eer.  We, dan bedoel ik, ons clubje.   Ons clubje bestaat uit een vaste kern en iedereen die wil, mag ons vervoegen.   We doen hier en daar mee met een wedstrijdje, een fotozoektochtje, of weet ik wat nog meer.....   gewoon om samen bv. onze zondagnamiddag zoals vandaag, op een beetje een leuke manier door te brengen.   Wat vraagjes oplossen, onderweg een pintje pakken, wat lol trappen en dan nog winnen ook!  Dat is onze bedoeling!   En het lukt ons vrij aardig, moet ik bekennen. Vandaag alweer al de vragen juist opgelost!  Maar dan heb je ook nog de schiftingsvraag!   Nu moet ik toegeven dat we daarmee bovendien ook nog regelmatig een beetje geluk hebben.  We kaapten dus alweer twee van de drie prijzen weg.  Onze naaste concurrenten van vandaag hebben we aangeraden ons clubje te vervoegen, willen ze ook in de eer delen!  We are the champions  !!!!!!!