COCO's MIJMERINGEN

"De sportwereld is geschokt"!  Zijn ze nu helemaal gaga geworden!  Wat zijn dit voor belachelijke berichten in de pers?  Geschokt!  Ik als sportanalfabeet had al direct door dat een prestatie à la Landis na een dergelijke inzinking de dag voordien: abnormaal was!  Ik opperde toen al dat hier iets niet in de haak was, dat hij waarschijnlijk wel iets genomen had ofwel dat er bij de rest van de renners een afspraak was gemaakt om hem te laten rijden.  Werd er al niet langer geopperd dat Landis de Tour zou winnen?   Ja, wat moet men dan....

Mij lijkt dat hele 'tourcircus' sinds Armstrong kwam opdagen een verkochte zaak.  Dit is geen sport meer!

Het is ongelooflijk leuk!   Ik heb mijn eerste echte keramiekopdracht binnen gehaald, tegen betaling bovendien!

Mijn "Menigte" is duidelijk in de smaak gevallen.  Iemand heeft een gelijkaardig stuk besteld, maar dan met 3 moeders/vrouwen weliswaar, omwille van de omvang want in werkelijkheid is mijn beeldenrij al gauw een 1.20m lang.  Hij wil er zijn vriendin mee plezieren.  Leuke vent, niet?!

Deze zomer (5-6 augustus) plan ik trouwens met een collega-keramiste een tentoonstellingetje tijdens de jaarlijkse "kunstenaars"-expositie hier in onze gemeente.  Ik hoop daar wat van mijn beelden en andere keramische spullen aan de man te brengen; mijn huis wordt echt te krap om alles uit te stallen.  Trop est trop.  Het één en het ander staat in mijn eigen living tentoon en een boel is opgeslagen bovenop de kleerkasten bv. of hier of daar in een verloren hoekje.

Misschien moet ik mijn kelder dan toch maar ombouwen tot heus atelier, zeker als er werk in opdracht zit aan te komen, misschien kan ik na die expositie de vraag niet meer bijhouden!          Ja hallo,  dromen mag, hé! 

Gisteren een klein ongevalletje gehad met de fiets.  Even moeten uitwijken voor een auto die van de parking reed,  me de pas afsneed en ben bijgevolg met mijn hoofd tegen de neerkomende slagboom geknald.   Amaai,  flinke dreun!  Maar ok, ik bleef recht. Het deed wel flink pijn en toen ik ook even aan mijn pijnlijk rechteroor voelde, zag ik ook bloed.  Toch maar even langs de spoed gelopen,  ik was trouwens ter plaatse.  Resultaat: twee hechtingen in mijn oor!

Nu heb ik altijd al gedacht een slag van de molen te hebben gehad, maar nu is het dus wel werkelijk waar!  Werkelijk waar!  Of zou nu alles misschien terug op zijn plaats zitten?

Vanavond staat "The merchant of Venice" op mijn programma. Niet met vraagtekens, maar als een vaststaand feit: ik wil die film absoluut zien!  Ik zag onlangs ook nog "Tristan und Isolde" - "The Da Vinci-code" - "Casanova" - "Vidange perdu"....

Een top-vijf op komst: wie weet.......

Vandaag een leuk fietstochtje gemaakt in het Leuvense, met name de Rock-Werchterroute;      34 km. (niet eens zo overdreven lang), dus we combineerden de rit met een bezoekje aan Leuven-stad; dat vroeg trouwens slechts een klein ommetje.  Ik wou bovendien de Botanische tuin in Leuven wel eens bezichtingen, temeer er daar een tentoonstelling liep; 'Lettersteenkappen, kalligrafie en poëzie in de mooiste tuin van Leuven', gezien steen (beeld) en woord me fascineren, leek dat een leuke combinatie.

So far, so good. Niks aan de hand totdat we besloten op de Grote Markt een fris pintje (van de brouwerij aldaar) te nuttigen!  We placeerden onze fietsen tussen twee terrasjes in.              "Laat maar", zei ik tegen mijn compagnon "je hoeft ze niet vast te leggen, we zitten vlakbij, de eerste de beste die er mee aan de haal durft gaan, hebben we zo bij de lurven".                            Ons fris pintje was amper geserveerd, onze woorden niet eens koud, komen er twee gasten (en beschuldig mij nu niet van rasisme!) duidelijk van Oosteuropese origine wat rond onze fietsen lummelen.  Ik zeg nog: "Hou dat in de gaten"; ze stonden wat te konkelfoezen, tot zover niks aan de hand, ik gun hen het voordeel van de twijfel, totdat er één van hen achter onze fietsen gaat staan; we hadden namelijk achterop een tasje gebonden; daar was het hen blijkbaar om te doen.  Ik kap mijn fris pintje achterover, net als die kerel  zijn hand naar onze tas uitsteekt, spring ik op die kerel toe: "Héla, wat moet dat" en met nog wat vieze woorden maar vooral gebaren maak ik hen duidelijk dat ze niet moeten proberen wat uit te halen en dat ze vooral van onze eigendom moeten afblijven met hun poten!                                                                               Ja, dan kennen ze Coco nog niet goed.  Ik ben dan wel van het vrouwelijk geslacht maar van geen kleintje vervaard en laat zeker de kaas niet van mijn brood eten. Bovendien zou de inhoud hen vooral zijn tegengevallen, want twee flesjes cola light en een tonic zouden hen niet veel rijker gemaakt hebben.

Maar om het even wat de inhoud is; je blijft met je fikken van andermans eigendom. AMEN EN UIT!

Het prille dagboekje waarover ik het gisteren had, heeft in feite in deze blog een vervolg gevonden; een groot verschil echter is dat ik hier niet alleen over de mooie momenten mijmer, maar alles wat door "mijne kop waart" hier neerpen.  Tenminste die dingen die ik wil delen, want ik heb natuurlijk zoals iedereen ook mijn "geheimen".  En of alles waarheid is wat ik hier kom te vertellen, is ook nog maar de vraag.  Ik heb, of u dat al weet of niet, een rijkelijke fantasie!

Vandaag in mijn spullen wat aan het rommelen gegaan.  Ik kwam een schriftje tegen, wat mij aan de buitenkant wel bekend voorkwam maar waar ik het bestaan niet eens meer van vermoedde.  Aangenaam verrast!  Het bleek een soort dagboekje te zijn; niet eens van zo lang geleden, veel was er trouwens niet ingeschreven, slechts gedurende een kleine maand en dan nog alleen de mooie momenten in die periode; slechts een viertal berichtjes, waarvan het eerste als volgt:        

"Het was vandaag een zo mooie dag dat ik besloot alle mooie momenten te noteren die er vanaf heden voorvallen; om als later mijn geheugen het wat laat afweten, misschien aan de hand van deze notities, hen toch terug te kunnen oproepen".

Concluderend kom ik tot twee vastellingen:       

1: zijn er sindsdien geen mooie momenten meer geweest dan?

2: is het dan nu al zo erg met mijn geheugen gesteld dat ik het bestaan van dit kleinood niet eens meer vermoedde?

Ik moet op beide vragen antwoorden: ja toch wel, zeker weten!!!

"Sehnsucht", "Sehnsucht", "Sehnsucht" is het woord dat al dagen door mijn hoofd spookt;     nee, Sehnsucht is een te mooi woord om te spoken, laat me zeggen; Sehnsucht zweeft door mijn hoofd (dat is een mooi duo) en brandt op mijn lippen. In mijn dialect zou ik zeggen; Sehnsucht waart door mijne kop;  maar ik vermoed dat er weinigen zijn die het werkwoord "waren" in die hoedanigheid gebruiken.

Soms hebben woorden uit een taal, anders dan de moedertaal een zo veel mooiere zegging,      een zoveel mooiere klankkleur.

Er was een tijd dat ik mezelf bij de taalpuristen rekende, ik zou (en dat meen ik al eens geschreven te hebben) nooit een woord uit een andere taal gebruiken als er een degelijk Nederlands equivalent voor bestond.  Ik ben intussen van die houding duidelijk afgestapt; want ik ondervind aan den lijve, soms tot scha en schande, dat af en toe een woord lenen, helemaal niet verkeerd is.

"Sehnsucht" is hier en nu, in deze gemoedstoestand en onder samenloop van deze omstandigheden het mooiste woord om de gevoelens die het omvat weer te  geven;   de mooiste kleur heeft: een lieve, tedere, zachtroze tint.....

Eerst en vooral:  ik weet ondertussen hoe men die Italiaanse nationale voetbalploeg wel eens placht te noemen: gisteren gehoord tijdens een nieuwsuitzending op de radio.  "Azurri":           ach, zo zie je maar het cliché indachtig: 'een mens is nooit te oud om te leren'.

Zo liep ik gisteren trouwens nog een nieuw woord tegen lijf: 'chick-lit' !

Dus schrijfsels: voor, over en door vrouwen!  Net niet geklasseerd onder literatuur maar dan toch wel weer van iets betere kwaliteit dan een dokters- of liefdesromannetje: zo heb ik althans begrepen. 

Vandaag is het mijn vrije dag:  ik twijfel even; ga ik voor die 'chick-lit' of toch maar voor iets anders........

Inderdaad, raar maar waar!  Sportanalfabeet zijnde toch gekeken naar, jawel de finale van Wimbledon en naar de finale van het wereldkampioenschap voetbal!

Wat het tennis betreft, supporter ik als rasgeaarde Belg uiteraard voor onze eigen meid; en vechten onze beider meiden een robbertje uit,   dan ga ik natuurlijk voor onze Kim, rasgeaarde Vlaamse zijnde;  dit gewoon even terzijde.  Nochtans vond ik (in zoverre ik daar met mijn beperkte kennis terzake over kan oordelen) dat Mauresmo stukken beter tenniste,  ze kwam veel vaker naar het net waar ze Henin dan genadeloos afslachtte.  Ik heb van Mauresmo ook enkele pracht-aces gezien!  Mauresmo verdiende winnares van Wimbledon en nummer 1 van de wereld!

Die finale voetbal van gisteren nu.  Voetbal boeit me nog minder dan tennis, maar heb toch met mijn huisgenoten meegeken.  Het is onnoemlijk lang geleden dat we nog samen voor de buis zaten.  Niet iedereen wil dezelfde programma's zien, er hangt al wel eens iemand aan de computer en af en toe legt er ook al wel eens eentje een ei buitenhuis....

Ik besloot om voor Frankrijk te supporteren. Vraag me niet waarom, zomaar een keuze in het wilde weg!  Heb ik me dat even beklaagd, zeg!  Ik vond de Fransmannen in de tweede helft wel stukken beter voetballen dan de eerste helft, ze hingen naar mijn oordeel veel vaker voor het Italiaanse doel dan omgekeerd, er was dus hoop!   Maar dat was buiten mijn huisgenoten gerekend, die natuurlijk wel vaker dwars liggen (naar mijn bescheiden mening);  zij gingen uiteraard allemaal voor "Los Azulos" of hoe noemt men die Italiaanse nationale ploeg ook alweer?  Ik zei toch dat ik sportanalfabeet ben,  neem het mij vooral niet kwalijk.  Maar na die kopstoot van Zidane wat het hek natuurlijk helemaal van de dam!  Zoiets kan ook ik uiteraard niet goedkeuren, maar moet ik dan plots mijn ploeg afvallig zijn?  Nee toch zeker, voetbal mag dan wel een teamsport zijn, maar een hele ploeg verantwoordelijk stellen voor de daden van één van hen, ook dat kan niet.  Gewoon dom van Zidane om zo te reageren, maar begrijpen kan ik ook een beetje; een mens kan zich af en toe niet beheersen: dat is weer eens duidelijk geworden, maar goedkeuren is natuurlijk een ander paar mouwen.

En of Italië de verdiende winnaar is:  ja zeker, want trapten zij niet één penalty meer tussen de netten?!