Coco's mijmeringen

Ik lijk te bulken van energie de laatste dagen.  En ik weet best uit welke hoek dat komt... 

Zoveel energie dat ik naast de tuinkarweitjes (ze vorderen gestaag), ook nog het laatste beeld dat ik wil tentoonstellen tijdens de jaarlijkse tentoonstelling van onze kunstkring, heb afgemaakt. 

Bovendien heb ik ook nog de presentatieblaadjes, waarop ik uitleg hoe of waardoor een beeld tot stand kwam, of waarom ik het net zo noemde, afgewerkt.

Er zijn beelden die de naam kregen van een muziekstuk... ik ga voor de geïnteresseerden ook een opname op cd bijvoegen.

Ik geef een voorbeeld.  Voilà zie hieronder Halfaouine.

                                        

De Tunesische componist en muzikant Anouar Brahem was voor dit beeld de inspiratiebron.  Ik vind zijn muziek betoverend mooi, rustgevend... inspirerend...

Halfaouine, een volkswijk in Tunesie, maar ook de titel van een film over het leven van een puberjongen, die met zijn moeder meemag naar het vrouwenbadhuis, waar zijn aandacht wordt getrokken door het nieuwe dienstmeisje.  Een intiem portret van een samenleving waarin vrouwen ogenschijnlijk onderworpen leven, maar uiteindelijk het spel bepalen en de mannen bespotten.  Een merkwaardig en pikant contrast tussen strenge religie en de alom aanwezige erotiek.

Ik 'schiep' dus ook de vrouw iets groter dan de man...

http://www.anouarbrahem.com/

 

Vandaag weer wat tuinkarweitjes op het programma... het afgelopen jaar is onze tuin door omstandigheden echt aan zijn lot overgelaten... vandaag wil ik tussen de vlinders vertoeven en later vlei ik me op mijn terras neer met een heerlijk glaasje witte wijn en mijn boek...

Ik hoop uiteindelijk mijn tuin weer te krijgen zoals vroeger ...

Soms denk ik dat er inderdaad een schroefje loszit bij mij!  Overal en om het even om wat voor reden komt er muziek in mijn hoofd opdagen... Soms ontroerende muziek, soms muziek die me blij maakt...

Ik nam daarstraks een bospad om naar huis te fietsen, een weinig gebruikt pad zo bleek onderweg, er waren nogal wat obstakels... maar ik kwam erdoor zonder zelfs af te stappen...

En dan denk ik net voor ik het bos uitrij... I've found my way home ...  dus hier zijn Jon § Vangelis!

Mijn bootje heeft vandaag niet al teveel last gehad van het getij...  een dag die vroeg begon, laat zal eindigen en rustig verder kabbelt ... geen wilde zee maar een rustig riviertje...

                              

Mijn lichte vorm van insomnia bijgestaan door een verdomd vervelend vliegbeest, door biologen 'mug' genoemd, deden me vanochtend vroeg al beseffen dat het voor de meeste modale mensen geen al te leuke dag zou worden.  Het zal een overwegend grijze dag blijven, vermoed ik, want ik wacht al uren op het moment dat de nacht overgaat in de dag.  Het is op dit ogenblik 6u en het is nog steeds stikkedonker.

Toen ik vannacht om 1u in het witgoed van mijn bed aanmeerde, kon ik niet vermoeden dat de kapitein van mijn schip al voor 5u weer de zeilen zou hijsen... 

Ik weet enkel dat het niet alleen een donkere dag zal blijven, maar dat ik net zo goed weer donkere wallen onder mijn ogen zal hebben.
Tja, ik zal wel weer de nodige plamuurwerken moeten uitvoeren om er een beetje presentabel uit te zien.

Maar verder zal het wel loslopen, zeker, laat ik daar maar van uit gaan!

Bestaan en ervaren enkel vanuit mijn luie zetel dat kan ik voorlopig nog niet; daarvoor ben ik veel te rusteloos van aard.  Net zoals aanvaarden, ook dat behoort nog niet tot mijn kunnen...

Vandaar dat afscheid zonder woorden voelt als een messteek, die een diepe wonde slaat en steeds maar verder ettert...

 

Gevoelens vertalen in woorden.  Voor sommigen lijkt het een fluitje van een cent.  Ik vind het onnoemelijk moeilijk.  Soms denk ik dat woorden in de verste verte niet kunnen uitdrukken wat ik voel.

En dan denk ik wel eens, je zou met een aanraking je gevoelens moeten kunnen doorseinen... zoals E.T.  

Microtonale muziek is een verzamelnaam voor een aantal uiteenlopende muzieksoorten die gebruik maken van toonstelsels die afwijken van wat gebruikelijk is in de westerse muziek.  In het normale westerse toonstelsel zijn er twaalf toonhoogten van het ene octaaf naar het andere.  Halve tonen. Twaalf halve tonen maken een octaaf vol.

In microtonale muziek is dat dus niet zo, meestal is de afstand tot de volgende toonhoogte kleiner. Min of meer bekende systemen zijn bv. het kwarttoonsysteem.

Allez çoit dit enkel om te zeggen dat ik gisteren in het Klankenbos in Neerpelt zo'n concertje met microtonale muziek heb bijgewoond.

Een alt-violiste (Elisabeth Smalt) en een stem (Alfrun Schmid) brachten ten gehore muziek van John Fonville, Lasse Thoressen, Gareth Sholdice en Harry Partch.

Deze laatste, Amerikaans componist ging zelf instrumenten bouwen om zijn microtonale muziek uit te voeren.

Ondanks het feit dat deze heren-componisten poëtische teksten van o.a. Sappho op muziek hebben gezet, kon ik dit soort muziek toch niet echt smaken.

Het kan niet alle dagen feest zijn, zeker?

 

 

Een tijdlang vergeten... 

Het wordt heel stil...

Het Brugse Ommeland onveilig gemaakt met een fietstocht en wel met deze:

Van Brugge naar Damme tot Zeebrugge

http://www.words-worlds.be/site/

Van 14 juni tot 14 september 2008 kunt u genieten van een bijzondere fietstocht van Brugge via Damme en Lissewege naar Zeebrugge. U passeert schitterende paden en wegen in het groen, die tijdelijk verrijkt worden met grote blokken natuursteen waarop intieme teksten gegraveerd staan.

De teksten komen van een aantal bekende en minder bekende Belgische en Zuid-Afrikaanse schrijvers, dichters en singer-songwriters. Onder andere Stef Bos, Peter Verhelst, Raymond van het Groenewoud, Antjie Krog, Tom Lanoye, Bart Vonck, Ronel Nel en Marcus Cumberlege verleenden hun medewerking.

De ontwerpen van de teksten zijn van de hand van Zuid-Afrikaanse kalligrafen en letterkunstenaars. Alle ontwerpen werden door Belgische letterkappers gebeeldhouwd in grote blokken witsteen en blauwe hardsteen.

In Brugge en Damme worden de originele kalligrafieontwerpen samen met andere Zuid-Afrikaanse kunstwerken tentoongesteld. Samen met de 40 stenen vormen deze exposities een interessant parcours.

Op zondag 28 september 2008 worden alle kunstwerken geveild op een openbare plaats in Brugge. Omdat de kalligrafen en letterbeeldhouwers belangeloos mee doen, kan de opbrengst van de veiling naar verschillende projecten gaan van jonge aids-slachtoffers in Zuid-Afrika.

 

We lieten 'Brugge die scone' letterlijk links liggen.   Samen op weg met de wind en de regen voor deze geletterde tocht ging het richting Damme, Lissewege en Zeebrugge.  Onze weg haast altijd omzoomd met Gezelle's ranke ruisende riet.

De wind speelt zijn spel... de regen drupt zijn lied... letters nestelen zich... 

 

  

 

 

  

 

  

 

       

       

                                              

Ik kan aan de wolken niet raken, ik ben te klein...  ik moet berusten...

                             
 

Ik was er nog niet dit jaar.  De foto bij vorige post is van twee jaar geleden.  Ik weet ook niet of ik er zal geraken...  alhoewel met het thema van dit jaar!

"Dat de verte nabijer dan ooit was"

De Poëziezomer 2008 opteert voor het vers “dat de verte nabijer dan ooit was” (Gerrit Kouwenaar) als uitgangspunt voor de 28ste editie. Via onbegrensde vormen van mobiliteit probeert men de “verte” dichterbij te halen. De mens is steeds op verkenning en de meest uit elkaar liggende cultuurervaringen sijpelen thans zomaar digitaal de huiskamer binnen. Die vaak ongenuanceerde mobiliteit roept haast vanzelfsprekend verweer op. Zo wordt er ook door diverse kunstenaars gespeculeerd op creatieve stilstand als een uiting van een eerder meditatieve houding.

Voor de poëzie selecteert Gwy Mandelinck vooral Nederlandstalige gedichten die verwant zijn met het concept. Ook dichters uit diverse hoeken van de wereld integreren “de verte” in de Poëziezomer. Naar aanleiding van het recente overlijden van Hugo Claus lijkt het logisch dat de poëet - een trouwe gast in Watou en er gesilhouetteerd door Roger Raveel - een prominente plaats krijgt binnen het circuit. Er zijn voor de editie 2008 dertig dichters geselecteerd, o.a. Wystan Hugh Auden, Wislava Szymborska, Gerrit Kouwenaar, Stefan Hertmans, Erwin Mortier, Leonard Nolens, Luuk Gruwez, Ruth Lasters, Rutger Kopland, Gerrit Komrij, Hester Knibbe, T.van Deel, Hugo Claus, Anton Korteweg, Paul Demets, Philip Hoorne, Damaris Calderón, Peter Verhelst, Arie van den Berg, Ruth Lasters, Hélène Gelèns, Peter Holvoet-Hanssen, Sylvie Marie, Ester Naomi Perquin, Peter Theunynck, Li Bai, Mark Insingel.

De Italiaanse curator Giacinto Di Pietrantonio, geassisteerd door Daniela Zangrando en Lieven Declerck, selecteert o.a. beeldend werk van  Mario Airò, Jonathan Horowitz, Panamarenko, Alberto Garutti, Lucy and Jorge Orta, Douglas Gordon, Philippe Parreno, Anne Wenzel, Jeremy Deller, Jiang Zhi, Thomas Lerooy, Koen Vanmechelen, Gery De Smet, Alberto Tadiello, Patrick De Spiegelaere, Muntean/Rosenblum, Nezaket Ekici, Andrea Fraser, Annelies Strba, Simone Berti, Vincent Mentzel, Paola Pivi, Joost Conijn, Meschac Gaba, Jos de Gruyter en Harald Thys, Hiraki Sawa.

                         

                            

 

                    

Vandaag vrijaf van het werk... ik degradeer vandaag tot poetsdag... 

Straks sportavond: een stuk leuker!

Beweging genoeg voor één dag zou ik denken!

De witte wolken zijn als bootjes die voorbijvaren aan de hemelzee die blankt en blauwt...

Turend in de hemelspiegel besluit ik mijn grijze massa met de golven mee te geven...

Misschien wordt zo mijn hemelspant wel staalblauw ...

                        

Eric schreef in een reactie:  "Ik vind dat je het bij je wolken tegen lichtblauwe hemel moest houden. Ze zijn voor mij een "must" bij het fantasie-element in je blog. Bovendien drukken ze ook je optimistische levensvizie uit. Te veel fantasie van mijn kant?"

Uvi denkt aan Nijhoff's wolken.

De Wolken

Ik droeg nog kleine kleren, en ik lag
Lang-uit met moeder in de warme hei,
De wolken schoven boven ons voorbij
En moeder vroeg wat 'k in de wolken zag.

En ik riep: Scandinavië, en: eenden,
Daar gaat een dame, schapen met een herder -
De wond'ren werden woord en dreven verder,
Maar 'k zag dat moeder met een glimlach weende.

Toen kwam de tijd dat 'k niet naar boven keek,
Ofschoon de hemel vol van wolken hing,
Ik greep niet naar de vlucht van 't vreemde ding
Dat met zijn schaduw langs mijn leven streek.

- Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide
En wijst me wat hij in de wolkne ziet,
Nu schrei ik zelf, en zie in het verschiet
De verre wolken waarom moeder schreide -

(Martinus Nijhoff 1894 - 1953)

                               

Wolken wit van weemoed

kleuren mijn hemel grijs…

 

Bedankt weerman, ook al zit je er voor niks tussen.  Ik vind het, in tegenstelling tot die massa zeurende mensen, primadeluxe weer!

Heerlijk die wind... die wolkenformaties... ik voel me werkelijk in mijn sas.

                      

Hoor het ruisende ranke riet van Gezelle, het bladerengeritsel van het loofbomendak, maar vooral de muziek die de zwiepende dennentoppen maken... het kraken van de bast en verder de stilte van het bos...

   

Al meerdere keren probeerde ik het design van mijn blogje te veranderen.  Ik teste een aantal aangeboden mogelijkheden uit.   Enkelen bevielen me wel, maar telkens ging ik weer terug naar mijn eerste keuze, ik wil namelijk de wolkenvelden liever niet kwijt. 

Ik geloof, als je een kenner bent, dat je in het gekozen design bepaalde elementen kan aanpassen zoals bv. de afbeelding bovenaan waarin je blognaam staat en bv. de letterkleur van de titels... want de titels van de reacties zijn in de fletsgroene kleur van het door mij gekozen design haast onleesbaar...

Iemand die aan een leek als mezelf kan uitleggen hoe je daarvoor te werk gaat?

Of zal ik toch gaan voor een geheel nieuwe look? 

 

Ps: het lijkt me weer tijd voor een nieuwe kunstenaar van het moment... de eer gaat naar de maker van 'LA repasseuse"!

Als kunstminnend mens mocht ik toch op de museumnacht in Antwerpen niet ontbreken!

Enkele dagen geleden heb ik het programma al een keertje uitgebreid bekeken.
Je kon tussen 19u en 1 s'nachts 15 musea bezoeken met her en der wat randanimatie.

Ik koos om te beginnen in functie van welke musea ik nog nooit had bezocht, in tweede instantie was de randanimatie doorslaggevend...

Mijn tocht ging dus eerst langs het Maagdenhuis, alwaar een vertelling over de 'houten Clara' zou plaatsvinden.  Viel jammerlijk genoeg lelijk tegen.  Een opnameband werd er afgespeeld, terwijl ik daar een life-vertelling had verwacht.  In het museum zelf wel enkele nooit eerder gezien voorwerpen gespot zoals de waterleiding van toen!

   

                                 

Nadien naar het Rubenshuis, wat ik vroeger al wel had bezocht, maar waar ik hoopte te genieten en ook deed van de muziek die er werd gespeeld. Het Euterpe Baroque Consort bracht muziek uit Rubens' tijd.  Monteverdi, Frescobaldi en Corelli dus.  Even rondgelopen in de tuin nog want het museum zelf was onmogelijk te bezichtigen vanwege te druk. 

Een eindje door de stad kuieren bracht me bij het Rockoxhuis. Een prachtige woning met ontzettend mooie spullen, zoals een ladenkastje waarvan de schuifjes helemaal ingelegd waren met een soort gobelin. Ik ontdekte er dat Ensor ook muziek heeft gecomponeerd.  Nooit eerder geweten.  Een duo bracht zijn muziek op cello. 

Vandaar maar een kleine sprong naar het Etnografisch museum, geen onbekende maar waar voor de gelegenheid een aantal prachtjuwelen uit o.a. Turkmenistan werden tentoongesteld.  Binnen enkele maanden gaat het museum voor een tijdje dicht, wegens verhuis naar het MAS. Ik plan dan een nieuw bezoek.

Graag had ik toen gebruik gemaakt van de pendelbus die me nog naar het KMSKA zou brengen, maar helaas de bus liet op zich wachten en vertrok dan maar te voet, maar wist dat ik het nooit tijdig zou halen.  De deuren gingen immers dicht om 1u. Jammer, het museum is geen onbekende maar ik had er graag het Jokke Schreurs Trio aan het werk gehoord met nummers uit hun nieuwe cd, De strijkster 'Le Repasseuse' naar het gelijknamige schilderij van Rik Wouters.

                            

... it was quite a beautiful day! 

In het gezelschap van mijn dochter en Monteverdi spoorde ik tot in de stad... aan de andere kant van het water woont Il magnifico...  ook hij reisde met me mee...

De relatie met mijn dochter is stukken beter dan ze ooit is geweest... we liepen zelfs gearmd door de winkelstraten...gingen samen lekker eten, kochten wat leuke spulletjes...  we hadden een leuk dagje uit.

Donderdagavond is normaal gezien ook sportdag, dus zoals het volharders betaamt de fiets op... nog geen tien minuten verder waren we al kletsnat... zijn dan maar een pint gaan pakken en een kaartje gaan leggen...

Een ouwe makker tegen het lijf gelopen, ook dat deed me plezier...

... quite a beautiful day... !

Iets positiefs vandaag.

 

Le poète...

...

C'est lui qui m'a quittée
Sans dire un mot.
Pourtant des mots,
'y en avait tant,
'y en avait trop...

 

 

... ne dure qu'un moment, chagrin d'amour dure toute la vie...

Een hele leven, ik geloof het niet... dagen, weken, maanden, ja zelfs jaren maar uiteindelijk wordt het dun en vervliegt het helemaal... of zou het geen echte liefde geweest zijn waar om getreurd wordt? 

Welke versie plaats ik hier nu?  Kan niet beslissen...

Bij het strijken van het zomerse linnen kwam prompt Erasmus op de proppen!

Schreef hij niet in zijn Lof der Zotheid: (vrij naar Erasmus dus):

Wat moet je het zorgvuldigst bewaren... de mooie waardevolle dingen of de rommel?  Stop je niet het goud veilig in een schuif en zet je niet de vieze emmer aan de deur?

Ik koester dus mijn dromen zorgvuldig... en sla de lakens toe... berg de mooie dingen veilig op in mijn hart  ...

 

Ps: ben ondertussen in de Lof der Lankmoedigheid van Rik Torfs begonnen, vlot niet best... kan me niet concentreren... mijn eigen gedachten gaan dan met me aan de haal...

 

'k Sla het bed toe om de warmte van het gedroomde lichaam te bewaren.

Denk je bij jezelf de 'perfect match' gevonden te hebben, blijkt dat je de wedstrijd niet mee mag spelen. 

Machteloos toekijken vanop de zijlijn, hoe een ander wel de penalty tegen de netten trappen mag.

 

 

Welk energietype bent u? blokletterde een vrouwen-weekblad van een oudere datum op blz.74.

.... blablabla....

Ik dacht, laat ik het maar eens avonturen. 'k Was benieuwd naar het resultaat.

15 vragen - multiple choice antwoorden aangeduid met een gekleurd bolletje.

                                              

Mijn antwoorden resulteerden in volgend sommetje: 3 groene, 3 oranje, 1 rood en geloof het of niet 8 blauwe!

Volgende bladzijde in hetzelfde tijdschrift brengt de uitkomst.  Wel, wel kijk eens aan!

U duidde het vaakst blauw aan; ik ben dus een LEVENSGENIETER!

Uw hart klopt voor iedereen. U hebt mensen nodig en wilt dingen met hen delen. En hoewel u regelmatig met pieken en dalen over de achtbaan van gevoelens rolt, overweegt toch de levensvreugde.  U geniet het liefst in gezelschap: een etentje, een leuk feest, een gezellige avond... Ook onverwachte ideeën zijn bij u altijd welkom.

Klopt eigenlijk grotendeels wel.  Maar ook in het groene resultaat kon ik mij voor een stuk wel vinden. Dan was ik een dromer geweest, koos ik voor rood een creatieveling en oranje staat voor een doener.

Je vraagt je af hoeveel geloof je aan zo'n testje moet hechten en of je het allemaal zo nauw moet nemen.  Nee zeker. Of ja zeker als je jezelf daar goed bij voelt.