Coco's mijmeringen

Het veilinghuis Christie's heeft de laatste weken weer goeie zaken gedaan!

In Parijs ging vorige week een Manet  (Femme nue se coiffant) onder de hamer voor een bedrag van 5.6 miljoen EURO, een recordbedrag voor een Frans impressionistisch werk.  

                                     

In Amsterdam ging dan weer een Breitner (zicht op het Rokinplein)  over de toonbank. Een Portugese kunsthandel had er 517.200 euro voor over.

Christie's verkocht die week in totaal voor meer dan 13 miljoen euro aan impressionistisch en moderne kunstwerken.

Well done, Christie's!!!  Ik zal maar een afbeelding kopiëren van 't internet zeker en daar een passe-partoutje rondmaken en een goedkoop kadertje uit de Casa!!!

Niet dat ik zo'n ontzettend grote wielerfanaat ben, maar vanmiddag ben ik toch even bij het scherm blijven hangen en heb de Giro-rit van vandaag een beetje gevolgd. Knap staaltje wielerkunst zette Stefano Garzelli vandaag neer!

                                                             

Maar wat mis ik Pantani, dat was mijn wielergod (in zoverre dat ik dat zo kan noemen, gezien ik niet echt een sportliefhebber ben). Uiteraard had ik ook voor die knappe bink, Cipollini kunnen supporteren, maar ik koos voor de mindere god, qua uiterlijk dan toch. 'El Pirata', hij was mijn lieveling en dat hij schertsend 'El Elephantino' werd genoemd, doet niks af aan mijn bewondering voor Marco, net zo min als de troubels waarin hij op het einde van zijn leven was verstrikt geraakt.  Hij was en blijft mijn 'wielergod' (dat heb ik dan gemeen met Guido Belcanto)

Via Vanoudenhoven - Deel 5

Ps: lijkt Garzelli niet een beetje op Pantani?

Gedaan ermee!  Point final!  Ik hou ermee op!  Basta!  Genoeg geweest!  The end!  Foert!  De pot op!  Schluss!  Finito!  Game over!  I had enough!  Ik heb het zowat gehad!  J' en ai mare!  De buik van vol!  Het spel is uit!

                                                         

Neenee, niet van bloggen, geen paniek! 

Voor de liefhebbers van Vermeer

onmogelijke liefde

je houdt me met een stille blik gevangen
en staart me met bevroren ogen aan
betoverd blijf ik zwijgend voor je staan
in twijfel tussen schaamte en verlangen

het lijkt alsof je heim’lijk om me lacht
plezier beleeft aan een hardvochtig spelen
een minnaar die je nooit zal mogen strelen
en die zo kansloos op een teken wacht

je schepper is een kunstenaar geweest
op zijn palet begon jouw eeuwig leven
zijn hand werd kalm bewogen door de Heer

als meester van z’n artistieke geest
hij heeft je zoveel schoonheid meegegeven
mijn teer beminde meisje van Vermeer

Daan de Ligt

Jo Röpke overleden in Cannes las ik vandaag in de persberichten.  Hij zou in zijn carrière meer dan 12.000 films hebben gezien. Dat deze filmcriticus nu precies in Cannes sterft, kan zijn heengaan alleen maar verzachten voor zijn nabestaanden.... Het aardse bestaan inruilen voor het hemels paradijs; hij kon het zich niet mooier wensen dan in het filmparadijs Cannes,  toch?

                                                 

 

 

... nog eens een paar films in de bioscoop, die ik zou willen zien...

      

                                  

Dit lijkt me een mooi rijtje, niet?!  Ik ga weer een paar leuke filmavondjes tegemoet... Ik kan uiteraard ook altijd op DVD een film bekijken, maar ik hou toch zo van de sfeer in de bioscoop, ook al zijn ze niet meer zoals ze waren, rood en fluwelig...

 

 

 

Vanmorgen door de wekkerradio gewekt door Haendel's watermusic!

G.F.Handel Alla Hornpipe (Helsinki flute quartet) D.Varelas (een ander versie weliswaar, maar ook uitstekend vertolkt).

                                                             

Mooi om zo wakker te worden,  een spetterende waterval en een zonnetje dat door de gordijnen piept...  ik heb nog steeds dat klaterende gevoel.... en hoop dat het me de hele dag  blijft vergezellen....

       

Dear Prez,

Of je deze brief ook maar ooit zult lezen, betwijfel ik ten zeerste.

Het zal me ook worst wezen, too late my friend....

Toch had ik gehoopt dat jij me zou verrassen

en gisteren mijn dag zou hebben gekleurd, maar helaas ...

Yours truly,

Coco

Vandaag, hij ging voorbij zoals elke andere dag....   en dat terwijl je anders had gehoopt....

Volgens sommigen dan toch!

Wie van de twee?

Nu ik het stokje 'What to do before I die'   her en der op de blogs zie rondgaan, stel ik mezelf de vraag:  'Ja, Coco wat zou jij nu absoluut nog willen doen voor je het loodje legt?'  Ik zou 't begot niet direct kunnen zeggen!  Daar zou ik allicht enkele nachtjes liggen over peinzen en dan misschien nog geen uitsluitsel hebben.

In het spoor van Willem Elsschot, tijdens een zoektocht in 2000,  georganiseerd door de Gazet van Antwerpen, groeide mijn interesse voor deze schrijver en zijn werk. 

                                   

Een Vlaamse schrijver, die mensen van mijn generatie slechts summier leerden kennen tijdens hun middelbare schooltijd door het lezen van verplichte lectuur zoals bv. 'Kaas'.

Bovendien wonnen we voor onze prestaties een boek van en een gesprek met Ida De Ridder, de nog enige levende dochter van Alfons De Ridder, alias Willem Ellschot.  Deze kranige dame was toen reeds een eind boven de tachtig maar kon boeiend vertellen over haar vader, de schrijver.

In dit nieuwe jubileumjaar lijkt het alsof Elsschot weer terug een deel van mijn tijd opeist.  We boksten voor de les Welsprekendheid een voorstelling in mekaar over Elsschot (en Carmiggelt), de les Repertoirestudie stond voor een groot deel in het licht van Elsschot met ook een schriftelijk werkje als opdracht.

Uiteraard ga je jezelf dan een beetje informeren, je surft wat op het internet, je bekijkt een theatervoorstelling ('De ontgoocheling' door vader en zoon Verbeeck),                            

                                                  

je herleest een aantal romans ('Villa des Roses', 'De ontgoocheling'), je leest passages ('Het dwaallicht', 'De verlossing', 'Tsjip/De leeuwentemmer').

                                           

Het verzameld werk van Elsschot heeft lange tijd buiten de boekenkast vertoeft.  Het leek wel of ik met Elsschot ging slapen en ermee opstond! 

Nog een weekend met hem voor de boeg nu in Antwerpen, waar hij weer gevierd wordt.  

www.destadvanelsschot.be

En dan scheiden onze wegen voor een tijdje;  kwestie van andere schrijvers nu ook weer wat aandacht te geven.

Elsschot, het ga je goed!

 

Communicatie moet er zijn.

Maar van die kibbelende huisgenoten krijg ik het zowaar op mijn heupen!  Dit is niet praten, maar verwijten naar elkaars hoofd slingeren die nergens op slaan. Het enige wat ze bekomen, is dat ik zo ongeveer uit mijn vel spring!  Ik bijt nog even door en zwijg zelf halsstarrig en blog de frustraties maar van me af.

Zouden de weersomstandigheden er voor iets tussen zitten?  Laat dan de hoge luchtdruk maar weer komen, misschien klaart hier in huis de hemel dan ook weer op!

Nachtelijke uren.  Open raam.  Het beddegoed tot onder je kin. Luisteren naar het geluid van de regen.  Soms een drupje, soms een gutsende bui, maar telkens een zalig geluid - een streepje muziek!

Brede opklaringen die waren er vandaag tot nu toe alleen maar op de radio.
Radio Klara heeft met haar 'Brede opklaringen', het ochtendprogramma tussen 9 en 12 in ieder geval in mijn gedachten voor opklaringen gezorgd.  Met muziek als Trockne Blumen van Franz Schubert (Barthold Kuijken, traverso; Luc Devos, pianoforte) en ander moois, kan ik er weer even tegenaan vandaag.

Mijn rozen daarentegen zijn helemaal niet meer 'trocken', ik vrees als het nog even blijft doorregenen, ze helemaal verwaterd zijn. Het zijn zo'n prachtige rozen, met een onweerstaanbare geur, maar die komt nu niet tot zijn recht, wat toch wel jammer is.

.... een gedachte uit vorige post...

Impulsief en heftig reageren, zijn gedragingen die ik tegenwoordig aardig in de hand heb...  Ach, zou het dan toch zo zijn dat je wat 'wijzer' wordt met de jaren... Tot mijn scha en schande moet ik toegeven dat even rustig afwachten, de emoties even laten bezinken, even nadenken uiteindelijk meer resultaat opleveren dat in laaiende furie uit te barsten.

Wat niet wil zeggen, dames en heren, dat ik mijn pittig karakter helemaal heb afgezworen, oh nee, ik kanaliseer alleen anders en beter...

Naar aanleiding van wat probleempjes met mijn anciënniteitsjaren, liet mijn collega zich de volgende bemerking ontvallen: "of ik niet gesyndiceerd was dan"?

Wat een grap, zeg, laat me niet lachen!

Al niet meer sinds ik jaren geleden hun kantoor binnenstapte met een vraag -dewelke ontgaat me nu helemaal-, alleen het antwoord dat ik kreeg, staat me des te helderder voor de geest.  De bediende van dienst zei me, het antwoord op mijn vraag niet te kennen en dat ik daarvoor de hoofdzetel moest contacteren. Hij wees me een telefoontoestel aan en gaf me het nummer van het hoofdkantoor met de mededeling: Ga gerust zitten en bel maar!!!

Ja, hallo zeg, ik heb heel rustig (wat destijds verwonderlijk was, want ik had de vieze gewoonte nogal impulsief en heftig te reageren als iets me niet beviel) het nummer aangenomen, naar huis gereden, gebeld maar ook ogenblikkelijk een brief geschreven aan de vakbond waarin ik mijn lidmaatschap het opgezegd.

Ja, wat dacht je dan!

Nodig had ik hem niet echt vanmorgen, die paraplu... maar 'k nam hem uit voorzorg toch maar mee, of nee gewoon omdat het zo'n leuk wolkjes-exemplaar is.

                                    

Ja, ik koop me de gekste paraplu's dat maakt het regenweer dubbel zo leuk, want raar maar waar, ik hou wel van een gezapig buitje!

 

.... alle schrijvers of mensen met enig literair talent: schrijf een boek à la Grunberg en je zit geheid op rozen!

Alweer valt hij met zijn boek Tirza in de prijzen.  50.000 euro in the pocket!

                                              

Ik zal het boek nu maar vlug eens lezen om te oordelen of het zijn prijzen waard is!

 

... koester ik willens nillens wrokgevoelens om hetgeen in het verleden is gebeurd.  Af en toe geef ik ook wel eens verbale uiting aan deze wrokgevoelens. En af en toe vraag ik mezelf af of het mij niet meer kwaad dan goed berokkent...

En af en toe weet ik het allemaal niet meer ...

Mijn strijdlust heeft met de jaren heel wat ingeboet. En steeds vaker laat ik de dingen gelaten over me heen komen, waarom al die moeite doen, dat vechten zet uiteindelijk maar weinig zoden aan de dijk.

Vechten voor je overtuiging,  vechten tegen onrechtvaardigheid, vechten tegen bierkaaien, ja... dat is het uiteindelijk!  En wat levert het op?  Niks helemaal niks, behalve een hoop gezeik!