COCO's MIJMERINGEN

Je vraagt je af wanneer het hier weer gaat spetteren en dat het nieuwe jaar misschien een bruisend begin zou kunnen zijn...

Om te bruisen en te spetteren moet er wel een fles bubbels zijn en mijn fles is op dit moment niet eens "halfvol"...  

Maar het woord spetteren, doet me toch plezier, dat wil dan, geloof ik,  toch zeggen dat je het hier niet zomaar wat lauwe thee vond maar op zijn minst bruiswater en dat is wel fijn. 

Voorlopig nog niks bruisend dus !  

Alleen wie weet...

Ik heb al eerder geschreven een hekel te hebben aan deze periode.  

Kerst- en nieuwjaarsgedoe; ik heb er een hartsgrondige hekel aan... Maar nu leek deze periode vrij vlug voorbij te zijn gevlogen, ook al heb ik mijn dagen in ledigheid en gelatenheid doorgebracht. 

... misschien kom ik kortelings weer helemaal tot leven ... 

"o, jij moderne Xantippe,

een e-reader?!

En wat dan met je tastzin? De textuur van een lichaam. Dat van een boek.
De geur van letters over dat ademende veld.

Verlang je dan niet meer 
naar het aaien van dat papieren alfabet.

O, jij, vrouw van Troje,
heb jij dan toch dat paard binnengehaald?

Pas nu maar op
voor het sterven van je Griekse dromen..." (Uvi)

Dochterlief zou mee gaan kijken naar de toneelvoorstelling, waarin ik een rolletje heb en ze gaf me te kennen "brutaal eerlijk" haar mening te gaan geven over het stuk en de acteerprestaties; wat ze ook deed en waar ik helemaal geen probleem mee heb. 

Enkele dagen later vertelde ze me, dat ze bijna ruzie had gekregen met haar beste vriendin omdat ze haar een keer, alweer "brutaal eerlijk", haar mening had gegeven over diens "vriend". 

Ze had weliswaar gelijk als ik haar zo aanhoorde.
Maar had ik haar niet geleerd om af en toe een beetje diplomatisch te zijn, haar woorden te wikken en te wegen, rekening te houden met andermans gevoelens...

Om de lieve vrede bijt een mens wel eens op zijn tong... en blijf je met ergernis zitten...

Ze maakt het zich niet makkelijk door "brutaal eerlijk" te zijn.  Je stoot wel eens iemand tegen de borst... en clichématig "de waarheid kwetst"... maar moet je dan hypocriet zijn. 

"Brutaal eerlijk" of "hypocriet"... ??? 

Naar aanleiding van de bottines van bij "Louise" kwam de herinnering weer bij me op van de tijd toen mijn kinderen klein waren en ik het helemaal niet breed had.

Er waren maanden, waarvan ik de laatste week moest proberen uit te zingen met 50 frank.  

Met een gezin van vier helemaal geen lach. 

En ik vond het ook verschrikkelijk dat ik vaak tegen de kinderen moest zeggen: nee, dat kunnen we niet kopen. 

Maar ik had het geluk dat ik begripvolle kinderen had.  Vooral mijn zoon kon het, hoe klein hij ook was, wel snappen.  Ook al stak het zijn ogen wel eens uit dat zijn vriendje uit de buurt vaak alle nieuwe snufjes had en hij niet. 
Maar ik vertelde het ventje hoe de vork in de steel zat.  En dat zijn vriendje later wel een keer moeilijkheden zou krijgen als hij zelf alles moest bekostigen en niet geleerd had, dat hem niet alles zomaar in de schoot geworpen wordt. 

Mijn zoon is ondertussen een volwassen man, heel gewetensvol en met veel verantwoordelijkheidszin, die nu zelf voor een huishouden staat en soms praten we er wel eens over en dan geeft hij me te kennen dat hij inderdaad niet alle materiële dingen kreeg die hij graag had gehad, maar dat hij wel een hele grote dosis liefde heeft gekregen. 

En dat warmt mijn hart een beetje... 

http://www.youtube.com/watch?v=0bUAM0ER-Dw

http://www.youtube.com/watch?v=O3WH39ZOtrM&feature=re...

http://www.youtube.com/watch?v=h1HueddJYqE&feature=re...

http://www.youtube.com/watch?v=tklXDZlxwjU&feature=re...

Het getok in de draaiende wasmachine deed me vermoeden dat er iets in stak, wat er duidelijk niet thuishoorde. Ik kon me niet voorstellen wat ik er per vergissing zou in geduwd hebben.  Ik had toch niks gevoeld bij het laden van de wasmachine. 

Later bleek dat de dochter des huizes vergeten was de riem uit haar broek te halen.  
Ik was onoplettend, want meestal valt zoiets me wel op.

Uiteraard was die nieuwe beige broek naar de vaantjes.  De riem gaf zodanig af op die broek, dat ze niet meer te dragen was.

Ik suggereerde dat ik ze misschien wel een keer kon verven, donkerder dan, om de vlekken te camoufleren.

Dus dochterlief ging mee om een textielverf uit te kiezen die haar beviel.  Ze koos Madonna-blauw, het klinkt mooier dan het resultaat! 

Ik relateerde de gekozen kleur zonder blikken en blozen aan de popzangeres. 

Geen haar op mijn hoofd dacht er toen aan dat het wel een keer op het blauw van het kleed van de heilige Maagd Maria kon slaan.   Dat idee kwam pas later.

Ik had mijn bedenkingen naar het waarom.  Niet dat ik zo gefascineerd ben door Madonna, maar blijkbaar al helemaal niet door de heilige Maagd Maria.  

Ja, de klad zit al wel wat langer in mijn geloof...